Ο θείος Τάσος και η Χρυσή Αυγή

του Γεώργιος Στείρη

Parapolitika.gr
31 Ιουλίου 2013

Η αισθητή παρουσία της Χρυσής Αυγής στα ελληνικά πολιτικά πράγματα έχει απασχολήσει τους τελευταίους μήνες την κοινή γνώμη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με ανάμεικτα αισθήματα. Η πλειοψηφία ανησυχεί, αλλά αρκετοί είναι εκείνοι που επιχαίρουν. Ο χαρακτηρισμός «χρυσαυγίτης» ακούγεται όλο και περισσότερο στην καθημερινότητά μας. Το ερώτημα είναι εάν αποδίδεται σωστά στα πρόσωπα που αποδίδεται. Η Χρυσή Αυγή δεν αποτελεί κόμμα αστικού τύπου, ώστε να αποτελεί ευρύ χώρο υποδοχής ετερόκλητων ανθρώπων, αλλά μια παραστρατιωτικής υφής οργάνωση, με ό,τι αυτό θα έπρεπε λογικά να συνεπάγεται. Εντούτοις, στην ελληνική εκδοχή του πράγματος, βλέπουμε να στεγάζονται υπό τη σκέπη της μια πλειάδα Ελλήνων, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικές αφετηρίες. Μια εύκολη εξήγηση, συχνά γραφόμενη και υποστηριζόμενη, είναι πως αποτελεί έκφραση διαμαρτυρίας των πολιτών προς το αστικό πολιτικό σύστημα και την πιεστική, έως τραγική, καθημερινότητα. Επειδή όλοι μας, εάν το θέλουμε, μπορούμε να έχουμε μνήμη, ας ανατρέξουμε στην εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών, ώστε να δούμε ότι αυτοί που στεγάζονται στη Χρυσή Αυγή δεν είναι κατ’ ανάγκη χρυσαυγίτες, αλλά άνθρωποι που ιδεολογικά ήταν ακροδεξιοί, χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει ή να τολμούν, τότε, να το παραδεχθούν ανοικτά και χωρίς αστερίσκους.

Οι υπάρχοντες ακροδεξιοί μετακόμισαν προς την Χρυσή Αυγή, δεν δημιουργήθηκαν στην πλειοψηφία τους σήμερα. Ο θείος Τάσος, ο μπάρμπα Γιώργης στη γειτονιά, ο Γιάννης ο φούρναρης και ο συμφοιτητής Μάνος αποτελούν κοινές, σε πολλούς μας, ιστορίες.
Ο θείος Τάσος ήταν ανδρεϊκός και ψήφιζε φανατικά το ΠΑΣΟΚ. Έδινε και χρήματα για το κόμμα όποτε παρίστατο ανάγκη. Με όρους του σήμερα, ανήκε στο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Διέπετο από αντιαμερικανισμό και είχε πάθος με την υπεράσπιση των συνόρων από τους Τούρκους. Εκείνο όμως που τον απασχολούσε περισσότερο ήταν οι συνομωσίες των σιωνιστών που επιβουλεύονταν τον ελληνισμό. Διάβαζε φανατικά βιβλιογραφία σχετική με το θέμα και δεν δίσταζε να διατρανώνει την πεποίθησή του ότι «όλα τα κανονίζουν οι Εβραίοι». Συνεπώς, για τον θείο, δεν ήταν στραβά όλα όσα έκανε ο Χίτλερ. Παρεμπιπτόντως, και η ήττα του Χίτλερ στους Εβραίους αποδιδόταν. Πολλά χρόνια αργότερα ο θείος Τάσος είχε την ίδια ερμηνεία για τη διαμάχη Σημίτη – Χριστόδουλου σχετικά με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Θα χαιρόταν, φαντάζομαι, που προσφάτως τον δικαίωσαν οι αποκαλύψεις της Δήμητρας Λιάνη και του Τράγκα...

Ο μπάρμπα Γιώργης ήταν γείτονας, ο οποίος ψήφιζε τη Νέα Δημοκρατία. Ένιωθε όμως ασφυκτικά μέσα στο κοστούμι της μεταπολίτευσης. Με παράπονο συνήθιζε να λέγει ότι στην πραγματικότητα ήταν βασιλικός και χουντικός, αλλά δεν είχε κομματικό φορέα να τον εκφράσει. Αφήστε που δεν έπρεπε να βγει ο Αντρέας. Θεωρούσε ότι κάθε ίχνος αλλαγής στην ελληνική κοινωνία αποτελεί σημάδι παρακμής. Μόνο η εμμονή στην ελληνική παράδοση θα μας σώσει. Όσο για την Κατοχή, δεν έπαυε να υποστηρίζει την προσφορά των ταγμάτων ασφαλείας στη σωτηρία του έθνους από τους «συμμορίτες και τον εβραιομασόνο Στάλιν».

Περισσότερα

China: Citizens united

Financial Times
July 29, 2013

When the Chinese police arrested rights lawyer Xu Zhiyong on July 16, they charged him with “gathering a crowd to disturb order in a public place”.

As Mr Xu had been under house arrest since April, the charge triggered an outcry. But in the eyes of China’s ruling Communist party, the softly spoken but stubborn lawyer is still a threat, even while confined to his Beijing home. Over the past year, Mr Xu has worked to link activists who were each running individual campaigns, marshalling them into a broader movement called “citizenry” to foster a sense of rights and responsibilities across a range of public issues. It is the virtual equivalent of a crowd in the street.

This has touched a raw nerve with the new leaders in Beijing because Mr Xu is not alone. Despite the Communist party’s claim that China must take its own path of development and that concepts of western democracy do not apply, the middle class has begun following the lead of its counterparts in South Korea and Taiwan. After achieving a degree of economic affluence, people are starting to demand a greater voice in determining how society is run.

“Civil society has already become very firm and deep-rooted in China,” says Gao Bingzhong, director of the Centre for Civil Society Studies at Peking University. He adds that delegates at the National People’s Congress, the country’s legislature, who traditionally did little more than rubber stamp government plans, are now consulting civil society groups on policy proposals and legislation. “The transformation of civil society into political demands is a general phenomenon. China is no exception,” he says.

More

Force-feeding — Guantanamo's shame

by Alka Pradhan, Kent Eiler and Katherine Hawkins

Washington Post
July 6, 2013

At least 106 of the 166 prisoners at Guantanamo Bay detention center are reported to be on hunger strike, with 45 currently being force-fed.

A recently published report by the Constitution Project's Task Force on Detainee Treatment, to which we contributed, found that the practice of forced feeding at Guantanamo was "a form of abuse and must end." A member of the task force, Dr. Gerald Thomson, described the process: "You are forced physically to eat, by being strapped into a specially made chair and having restraints put on your arms, your legs, your body and your head so that you cannot move. [You have] a tube inserted into your throat that extends into your stomach, and you're trying to resist that with the only muscles that are free — in your throat." Detainees have said that it is intensely painful.

When the restraint chairs were first introduced to Guantanamo in December 2005, the force-feeding process was reportedly especially punitive. Several detainees said that guards kept them in a restraint chair for hours after the tube feeding ended — sometimes for as long as six hours. The military says that the restraint chairs prevent assaults on U.S. personnel, but a detainee whose condition has deteriorated such that force-feeding is medically necessary to sustain life is unlikely to have the physical ability to commit assault.

More

It is capitalism, not democracy, that the Arab world needs most

by Fraser Nelson

Daily Telegraph
July 4, 2013

To watch events in Egypt is like seeing a videotape of the Arab Spring being played backwards. The ballot box has been kicked away, the constitution torn up, the military has announced the name of a puppet president – and crowds assemble in Tahrir Square to go wild with joy. The Saudi Arabian monarchy, which was so nervous two years ago, has telegrammed its congratulations to Cairo’s generals. To the delight of autocrats everywhere, Egypt’s brief experiment with democracy seems to have ended in embarrassing failure.

Normally, Western leaders would be lining up to deplore a coup d’etat, but yesterday even William Hague seemed lost for words. As a rule of thumb, he says, Britain prefers civilian rule. But when asked to condemn the Cairo coup, he declined. The Arab world’s Twitter accounts, once full of revolutionary optimism, have turned into a depository of despair. “Egypt has taught me that democracy is a lie and an elected president is a myth,” wrote Ahmed al-Husseini, a Sunni preacher from Bahrain. “No parliament, no elections, no ballot boxes. All lies.”

He has a point. Egypt’s election turned out to be like an Irish EU referendum: voters could give any answer they liked, as long as it was the right one. The army didn’t like how things were going, so it has asked voters to choose again. While the West was celebrating Egypt joining the comity of democratic nations, Egyptians themselves were sliding into an economic abyss, with terrifying shortages of fuel, food and security. Sectarian violence has been thrown into the mix, with persecution of the Coptic Christians followed by Sunni v Shia strife. The murder rate trebled. Things were falling apart, which is why the generals were welcomed back.

But the Arab Spring was a demand for freedom, not necessarily democracy – and the distinction between the two is crucial. Take, for example, the case of Mohammed Bouazizi, who started this chain of events by burning himself alive on a Tunisian street market two years ago. As his family attest, he had no interest in politics. The freedom he wanted was the right to buy and sell, and to build his business without having to pay bribes to the police or fear having his goods confiscated at random. If he was a martyr to anything, it was to capitalism.

More

Democracy Loses in Egypt and Beyond

by Noah Feldman

Bloomberg
July 4, 2013

The framers of the U.S. Constitution feared that democracy could devolve into rule of the mob. Events in Egypt are a reminder of why that concern was justified. Essentially the same pro-democracy activists who enabled Hosni Mubarak to be removed from power in February 2011 have now done the same to his democratically elected successor, Mohamed Mursi. In both cases it was the protesters who made the government vulnerable. And in both cases it was the army that delivered the coup de grace in the form of a coup d’etat.

Even acknowledging that Mursi and his Muslim Brotherhood-backed party did a poor job over their year in power, failing to win over opponents or broaden their base of support, the latest coup is a tragic setback for democracy, constitutionalism and the rule of law. The first protests of the Arab Spring were calls to replace a dictator who had no democratic right to govern. The protests were inspiring not just because they said “enough” to a bad system, but also because the protesters aspired to replace that bad system with democracy. Many of the original protesters were themselves secular or wanted a secular government. But by calling for free elections, they opened themselves to the possibility that the majority of Egyptians wouldn’t agree with them. That, in essence, is democracy: The majority gets to choose the government it wishes, subject to the guarantee of minority rights.

More

Λίγα λουλούδια για τη Μιλάντα

του Ανδρέα Παππά

Το Βήμα
30 Ιουνίου 2013

Μεταφράζοντας πρόσφατα ένα βιβλίο που διαδραματίζεται κατά μεγάλο μέρος στην Τσεχοσλοβακία, είδα να γίνεται λόγος για τη δίκη της Μιλάντα Χοράκοβα. Το όνομα κάτι μου θύμιζε, πιθανότατα από παλαιότερα διαβάσματά μου. Ετσι κάπως άρχισα να αναζητώ περισσότερες πληροφορίες, τις οποίες και βρήκα.

Η Μιλάντα Χοράκοβα (1901-50) λοιπόν ήταν επιφανής νομικός, πρωτοπόρα φυσιογνωμία του διεθνούς γυναικείου κινήματος και ηγετικό στέλεχος του ΕΣΚΤ, του (σοσιαλδημοκρατικού ή κεντροαριστερού, θα λέγαμε με σημερινούς όρους) κόμματος του Mπένες, προέδρου της προπολεμικής (1935-38) και μεταπολεμικής (1946-48) Τσεχοσλοβακίας και πρωθυπουργού της εξόριστης (1939-45) τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης. Αγωνίστρια της αντίστασης κατά των Γερμανών, η Χοράκοβα βασανίστηκε από την Γκεστάπο, καταδικάστηκε αρχικά σε θάνατο, για να καταλήξει στο στρατόπεδο του Τερεζίν και σε φυλακές της Γερμανίας. Με το τέλος του πολέμου, το 1945, επέστρεψε στη χώρα της, όπου και εξελέγη (1946) στο κοινοβούλιο. Το 1948, όταν το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία, παραιτήθηκε από το αξίωμά της. Παρά τις προτροπές ντόπιων και αλλοδαπών φίλων της να φύγει από τη χώρα προτού να είναι αργά (κάτι που πρόλαβε και έκανε ο σύζυγός της), εκείνη δεν δέχθηκε, απαντώντας «αυτή είναι η χώρα μου» και «δεν έχω κάνει κάτι ώστε να έχω λόγο να φύγω».

Τον Σεπτέμβριο του 1949 τη συνέλαβαν, με την κατηγορία ότι ήταν επικεφαλής δικτύου κατασκοπείας και δολιοφθορών! Οι τσεχοσλοβακικές υπηρεσίες ασφαλείας, με τη συνδρομή ανθρώπων της KGB που είχαν έρθει ειδικά από τη Μόσχα για να «μαγειρέψουν» τα κατηγορητήρια (ποιος θα μπορούσε, πράγματι, να τους συναγωνιστεί ως προς αυτή την τεχνογνωσία;), την υπέβαλαν σε παρατεταμένα βασανιστήρια, σωματικά και ψυχολογικά. Ωστόσο η Χοράκοβα δεν δέχθηκε να παίξει το παιχνίδι των βασανιστών της, γνωστό από τις διαβόητες Δίκες της Μόσχας στη δεκαετία του 1930: να συμμετάσχει δηλαδή στη σκηνοθετημένη διαδικασία που απαιτούσε «ομολογίες» από τους κατηγορουμένους. Το καθεστώς, με άλλα λόγια, επεδίωκε ακόμα μία από τις διεθνώς γνωστές ως show trials παρωδίες. Παράλληλα, σε συνεδριάσεις των κομμουνιστικών κομματικών οργανώσεων και πυρήνων, με βάση την «ενημέρωση» που τους γινόταν, οι παρόντες ομόφωνα (αλίμονο…) αποφαίνονταν ότι οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι (πλάνα από τέτοιες συνεδριάσεις αλλά και αποσπάσματα από τη δίκη υπάρχουν στο YouTube). Λίγο προτού οδηγηθεί στην αγχόνη, μαζί με άλλους τρεις συγκατηγορούμενούς της, η Χοράκοβα έγραψε ένα «αποχαιρετιστήριο» γράμμα προς τη δεκαεπτάχρονη κόρη της, το οποίο βέβαια ποτέ δεν έφθασε στα χέρια της - όπως δεν της δόθηκε ποτέ και το πτώμα της μητέρας της για να το θάψει.

Περισσότερα

Same-Sex Marriage as of... Now

by Geoffrey R. Stone

Huffington Post
June 26, 2013

What did the Supreme Court do in its decisions on same-sex marriage?

First, in a five-to-four decision, the Court, in an opinion by Justice Kennedy, held that the federal Defense of Marriage Act is unconstitutional. In reaching this result, Justice Kennedy emphasized that he was focusing on the peculiarity that DOMA is a federal law that is making judgments about what is traditionally a matter of state concern -- marriage.

He therefore made clear that although DOMA is unconstitutional, that does not necessarily mean that a state law that denies same sex couples the freedom to marry is also unconstitutional. A state, in Justice Kennedy's view, can assert legitimate interests in defining the parameters of marriage that are beyond the purview of the federal government.

Nonetheless, in invalidating DOMA, Justice Kennedy wrote sympathetically and passionately about those who seek the right to marry. Here a few excerpts from his opinion for the Court:

Until recent years, many citizens had not even considered the possibility that two persons of the same sex might aspire to occupy the same status and dignity as that of a man and woman in lawful marriage. For marriage between a man and a woman no doubt had been thought of by most people as essential to the very definition of that term and to its role and function throughout the history of civilization. That belief, for many who long have held it, became even more urgent, more cherished when challenged. For others, however, came the beginnings of a new perspective, a new insight.

Slowly at first and then in rapid course, the laws of New York came to acknowledge the urgency of this issue for same-sex couples who wanted to affirm their commitment to one another before their children, their family, their friends, and their community. And so New York amended its marriage laws to permit same-sex marriage. New York, in common with, as of this writing, eleven other States and the District of Columbia, decided that same-sex couples should have the right to marry and so live with pride in themselves and their union and in a status of equality with all other married persons.

More

Media Freedom Hard to Capture

by Carl Bialik

Wall Street Journal
June 21, 2013

Turkey is the biggest jailer of journalists world-wide, according to several media advocacy groups. But when it comes to overall restricting of media freedom, the country's government may be far from the worst offender.

Many reports on the recent unrest in Turkey have cited the country's top ranking in the global jailed-journalists table. That is based on research from nonprofit organizations Reporters Without Borders and the Committee to Protect Journalists. Both groups use the figure, for Turkey and other countries high in the ranking, as lobbying tools for greater journalistic freedom.

However, Turkey ranks far from the bottom in broader indexes of media freedom, such as those produced by Reporters Without Borders and another research-and-advocacy group, Freedom House. Of the 179 countries ranked by Reporters Without Borders in 2013 for press freedom, 25 placed lower than Turkey. And 72 of the 197 countries ranked by Freedom House were deemed less free for media than Turkey.

A country that has many journalists in jail is a country with many journalists who were producing coverage the government didn't like. "There are cases such as North Korea, which doesn't appear on the CPJ list but has by most measures the most oppressive press-freedom environment in the world," said Jennifer Dunham, senior research analyst at Freedom House in New York. "There are simply no journalists to put in prison."

More

Liberty or Security?

by Bas van der Vossen

Bleeding Heart Libertarians
June 15, 2013

The recent news about so-called NSA surveillance programs brought back a familiar argument. Liberty and security, we are told, need to be balanced or traded off against each other. People on different sides of this debate help themselves to this image. Some (well really, more and more people) use it to claim that some of our liberty should be sacrificed at the alter of security. Others, often invoking Benjamin Franklin’s famous line, use the same argument to resist these programs.

Whether you endorse or fear the NSA’s activities, this talk of trading off freedom for security or a need to “balance” the two is really not helpful. Here are two reasons.

Suppose that there is a genuine tension between liberty and security. Does that mean we can simply trade off one for the other? Does it mean a balance (whatever that might mean) ought to be struck between the two? Not necessarily. Most of the freedoms at stake here are rights-protected freedoms – or at least they ought to be. As a rule, rights-protected things cannot be simply traded off for other valuable things.

So even if we could purchase more security with the currency of liberty (more on that in a moment), such a move may simply not be morally available. Quite frequently the rights of others get in the way of what we want. And quite frequently we want the things we do for good reason. But that does not take away from the importance of these rights. The road to hell is paved with good intentions.

More

Rule of Law, Individual Rights and the Free Market in the Liberal Tradition: The Case of Greece

by Aristides N. Hatzis

Bridging the Gap: Arab-European Dialogue on the Basics of Liberalism, Ronald Meinardus, ed.
Friedrich Naumann Foundation for Liberty
Cairo, 2013

The western liberal tradition is closely connected with the idea of rights and the rule of law. Rule of law is the idea of a civil society governed by a Constitution which sets limits to government power and protects individual rights against any authority, even against the political will of a majority. The development of the western democratic theory from Ancient Athens to the British parliamentary system, the American Constitution and the French Revolution is mostly a development of two different and often contrasting principles: the democratic principle of people’s sovereignty and the liberal principle of the protection of individual rights. The balance between these two principles defines the quality of constitutional democracy. Greece was one of the first liberal democracies of the modern era. Nevertheless, contemporary Greece lags behind modern liberal democracies in many respects. The experience of Greece could be most useful for the new Arab democracies and Egypt in particular.

Keywords: Liberalism; Rights; Rule of Law; Free Market; Democratic Principle; Liberal Principle; Liberal Democracy; Harm Principle; Personal Autonomy; Greece; John Stuart Mill; James Madison

Download the Paper

Σοβαρές αστυνομικές αυθαιρεσίες στην επιχείρηση Ξένιος Ζευς

Το Βήμα
12 Ιουνίου 2013

Σοβαρές ευθύνες στην ελληνική αστυνομία και την κυβέρνηση για την Επιχείρηση Ξένιος Ζευς ρίχνει η έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch ή HRW) η οποία δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα. Η έκθεση αυτή, που βάζει στο στόχαστρο τις μεθόδους των αστυνομικών στις επιχειρήσεις για την εξακρίβωση της νομιμότητας των μεταναστών, είναι η τελευταία από μια σειρά εκθέσεων-καταπέλτες που συνέταξαν διεθνείς οργανισμοί και ΜΚΟ για τον χειρισμό του μεταναστευτικού ζητήματος από τις ελληνικές Αρχές.

«Από τις 4 Αυγούστου 2012 (σ.σ. όταν ξεκίνησε ο Ξένιος Ζευς) ως τις 22 Φεβρουαρίου 2013 (σ.σ. όταν το υπουργείο Δημόσιας Τάξης έπαψε να δημοσιοποιεί στατιστικές για τις προσαγωγές στα πλαίσια της επιχείρησης αυτής!) η αστυνομία είχε σταματήσει στους δρόμους της Αθήνας για έλεγχο 84.792 άτομα ξένης καταγωγής. Μόνο 4.811 - περίπου 6% - βρέθηκε ότι διέμεναν παράνομα στην Ελλάδα και μόνο 59 συνελήφθησαν», αναφέρει η έκθεση.

Η HRW στηλιτεύει τα κριτήρια με τα οποία οι αστυνομικοί επιλέγουν ποιους θα σταματήσουν: είναι όλοι μαύροι, Αραβες και Ασιάτες - και μάλιστα οι αστυνομικοί με τον υπερβολικό τους ζήλο, έχουν σταματήσει στον δρόμο και κακοποιήσει ακόμη και τουρίστες με αυτά τα χαρακτηριστικά. Λόγω αυτών των τελευταίων περιστατικών, τον περασμένο Νοέμβριο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέδωσε μια άνευ προηγουμένου οδηγία προς τους Αφροαμερικανούς που σκοπεύουν να επισκεφθούν ως τουρίστες την Ελλάδα, προειδοποιώντας τους ότι «αφροαμερικανοί πολίτες έχουν συλληφθεί από την ελληνική αστυνομία που πραγματοποιεί επιχειρήσεις-σκούπα για παράνομους μετανάστες στην Αθήνα».

Περισσότερα

Διαβάστε την έκθεση

Edward Snowden: saving us from the United Stasi of America

by Daniel Ellsberg

Guardian
June 10, 2013

In my estimation, there has not been in American history a more important leak than Edward Snowden's release of NSA material – and that definitely includes the Pentagon Papers 40 years ago. Snowden's whistleblowing gives us the possibility to roll back a key part of what has amounted to an "executive coup" against the US constitution.

Since 9/11, there has been, at first secretly but increasingly openly, a revocation of the bill of rights for which this country fought over 200 years ago. In particular, the fourth and fifth amendments of the US constitution, which safeguard citizens from unwarranted intrusion by the government into their private lives, have been virtually suspended.

The government claims it has a court warrant under Fisa – but that unconstitutionally sweeping warrant is from a secret court, shielded from effective oversight, almost totally deferential to executive requests. As Russell Tice, a former National Security Agency analyst, put it: "It is a kangaroo court with a rubber stamp."

For the president then to say that there is judicial oversight is nonsense – as is the alleged oversight function of the intelligence committees in Congress. Not for the first time – as with issues of torture, kidnapping, detention, assassination by drones and death squads –they have shown themselves to be thoroughly co-opted by the agencies they supposedly monitor. They are also black holes for information that the public needs to know.

More

The Myth of 19th-Century Laissez-Faire: Who Benefits Today?

by Roderick Long

Center for a Stateless Society
June 10th, 2013

Last week Michael Lind asked a silly question (“The question libertarians just can’t answer”): if libertarianism is so great, why hasn’t any country tried it?

The question is silly because the libertarian answer is obvious: Libertarianism is great for ordinary people, but not for the power elites that control countries and determine what policies they implement, and who don’t welcome seeing their privileged status subjected to free-market competition. And ordinary people don’t agitate for libertarian policies because most of them are not familiar with the full case for libertarianism’s benefits, in large part because the education system is controlled by the aforementioned elites.

Lind’s question is analogous to ones that might have been asked a few centuries ago: If religious toleration, or equality for women, or the abolition of slavery are so great, why haven’t any countries tried them? All such questions amount to asking: If liberation from oppression is so great for the oppressed, why haven’t their oppressors embraced it?

Now E. J. Dionne proposes a different answer (“Libertarianism’s Achilles’ Heel”) to Lind’s question: “We had something close to a small government libertarian utopia in the late 19th century and we decided it didn’t work.”

Leaving aside the Orwellian use of “we” – as a serious claim about history, this is absurd. Even if we ignore, as we shouldn’t, the anti-libertarian legal disabilities imposed on women, nonwhites, and homosexuals (i.e, the majority of the population), it remains true that the late 19th century American economy was characterized by vigorous and systematic government intervention on behalf of big business (wrapped sometimes in laissez-faire rhetoric and sometimes in progressive rhetoric). A government that routinely brings in police or the army to break up strikes is hardly a laissez-faire regime.

More

H μεγάλη συζήτηση για τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια

Amagi Radio
30 Μαΐου 2013

Επ' Ακροατηρίω
με τον Χρήστο Γραμματίδη

H μεγάλη συζήτηση για τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια. Συμμετέχουν: Μαρία Γιαννακάκη (βουλευτής ΔΗΜΑΡ), Αφροδίτη Αλ Σάλεχ (σύμβουλος του Προέδρου ΠΑΣΟΚ), Λίνα Κροκίδη (στέλεχος ΚΚΕ), Γρηγόρης Βαλλιανάτος (πρόεδρος Φιλελεύθερης Συμμαχίας), Πάσχος Μανδραβέλης (δημοσιογράφος), Αριστείδης Χατζής (Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών), Βασίλης Σωτηρόπουλος (Συμπαραστάτης του Δημότη & της Επιχείρησης Δήμου Αθηναίων), Παναγιώτης Δημητράς (εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου Συμφωνιών του Ελσίνκι).

Mixcloud

Το ΥΠΕΞ φιμώνει δημοσιογράφους;

του Τάκη Μίχα

Protagon.gr
8 Ιουνίου 2013

Μία δημοσιογράφος από τη ΠΓΔΜ ισχυρίζεται ότι στις 2 Ιουνίου οι ελληνικές αρχές την εμπόδισαν να μπει στη χώρα. Αξίζει να δούμε την καταγγελία της και, πολύ περισσότερο, να περιμένουμε μία απάντηση από το υπουργείο Εξωτερικών.

Η κα Kosovska είναι η διευθύντρια διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας των Σκοπίων "Dvernik" και ταξίδευε στην Ελλάδα για τουριστικούς λόγους. Όπως αναφέρει στην επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλε σε διεθνή ΜΚΟ, οι ελληνικές αρχές την υποχρέωσαν να κατέβει από το πούλμαν στο οπoίο επέβαινε και την έβαλαν να υπογράψει ένα κείμενο, γραμμένο στα ελληνικά και σέρβικα, ότι είναι ανεπιθύμητο πρόσωπο στην Ελλάδα. Να σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα το ελληνικό ΥΠΕΞ δεν έχει απαντήσει στο αίτημα της συναδέλφου για τους λόγους της απαγόρευσης.

Στην επιστολή της, αφού επισημαίνει ότι η ενέργεια των ελληνικών αρχών αντιβαίνει -μεταξύ άλλων- και τις προτάσεις του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με την ελευθερία των ΜΜΕ, συνεχίζει:
«Πρόκειται για μία προσπάθεια των ελληνικών αρχών να λογοκρίνουν τον Τύπο και να δώσουν το μήνυμα στους Μακεδόνες δημοσιογράφους ότι τα ονόματά τους θα μπουν σε μαύρη λίστα αν δεν συμμερίζονται τη γραμμή των Αθηνών για το θέμα της ονομασίας. Σας καλώ να εκφράσετε τις ανησυχίες σας και να ζητήσετε από τη γειτονική χώρα να σεβασθεί τις δημοκρατικές αρχές και την ελευθερία της έκφρασης. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν οι ξένοι δημοσιογράφοι φιμώνονται και καταγράφονται ως κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια.».

Περισσότερα

The Economic Sense in Game of Thrones

by Matt McCaffrey and Carmen Dorobăț

Mises Daily
June 7, 2013

[Editor's Note: This article is spoiler-free.]

The popular HBO series Game of Thrones is ending its third season this Sunday, amid fan concerns over its rapidly dwindling cast of characters. The show is based on George R.R. Martin’s intricate fantasy series, A Song of Ice and Fire, which has become an inspiration for commentary of all stripes. And while its complex and morally ambiguous characters have attracted many political and literary analysts, there are important economic lessons to be learned from the books as well.

Martin’s story touches on a variety of economic issues, from the implications of not having an economic system at all, to the problems of money and public finance. In another article (and in an interview), we have discussed these latter problems, and explained how the rulers of the continent of Westeros resort to the traditional methods of public finance: taxation, borrowing, and inflation.

The Political and Economic Means

In this article we will be discussing some of the other economic implications of the series, especially ideas about the social order and the role that peaceful cooperation, trade, and money play in the organization of society. Franz Oppenheimer famously distinguished between the “political means” and the “economic means” of organizing society. The former involves the forcible redistribution of wealth; wealth, however, is only created by those involved in the economic means of organization, which consists of peaceful production, trade, and exchange (1926, pp. 24-27).

This distinction shines through quite clearly in A Song of Ice and Fire. For instance, peoples as different as the Dothraki and the ironmen are stark examples (no pun intended) of the political means. Both societies produce little or nothing of their own, instead thriving on violence and plunder. A perfect illustration is found in the “words” (motto) of House Greyjoy, which proclaim, “We Do Not Sow.” The implication of course is that the men of the Iron Islands only reap the fruits of what others have sown.[1] The Greyjoy words are a very apt description of the state, which is a fundamentally parasitic institution depending for its survival on the plundering of a productive populace.

More

See also

  

Δεν υπάρχουν gay βουλευτές

του Κώστα Γιαννακίδη

Protagon.gr
7 Ιουνίου 2013

Στα έδρανα της ελληνικής Βουλής κάθονται μόνο straight βουλευτές. Δεν έχω καμία αμφιβολία. Υποθέτω ότι αν είχαμε και gay εκπροσώπους θα είχαν το θάρρος να αναφερθούν στον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, ζητώντας να πάψουν οι διακρίσεις. Αλλά, προφανώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν -δεν υπήρξαν- gay βουλευτές. Του κερατά, οι Έλληνες βουλευτές πορεύονται με αιχμή την ειλικρίνεια και όπλο την τόλμη τους. Με θάρρος και παρρησία καταγγέλλουν. Και με την ευαισθησία τους -κυρίως με αυτή- σκύβουν πάνω από τα προβλήματα του πολίτη.

Αν είχαμε gay βουλευτές, κάτι θα είχαν ακούσει για τα δράματα δίπλα σε κρεβάτια των νοσοκομείων, όταν ο άνθρωπός σου δεν θεωρείται συγγενής. Αν έστω και ένας gay έμπαινε στη Βουλή, θα έθετε τη λογική ενώπιον των υπευθύνων: πώς γίνεται να ζεις με έναν άνθρωπο για χρόνια, αλλά να μην μπορείς να μοιραστείς καλύψεις και δικαιώματα; Ναι, υπάρχουν κόμματα που μεταφέρουν τον προβληματισμό. Κανένας, όμως, δεν ανέβηκε στο βήμα για να εξηγήσει στον ελληνικό λαό ότι η ομοφοβία είναι ρατσισμός και οδηγεί στην καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Απαίτησε κανείς τον συγχρονισμό με ένα κεκτημένο που επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες; Όχι. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν gay βουλευτές.

Περισσότερα

Για μια περισσότερο φιλελεύθερη Ευρώπη

του Γκι Φέρχοφσταντ

Καθημερινή
2 Ιουνίου 2013

Ακριβώς ένα έτος πριν από τις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: ή αγνοούμε τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας, καταδικάζοντας τους εαυτούς μας να είναι κατώτεροι των περιστάσεων και στην οικονομική παρακμή, ή προτείνουμε ένα φιλόδοξο όραμα, εργαζόμενοι από κοινού για την προώθηση της ασφάλειας, των ίσων ευκαιριών και την κοινή ευημερία. Η Ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (ALDE) είναι η πλέον κατάλληλη για την επίτευξη αυτού του οράματος.

Επί αιώνες, ο φιλελευθερισμός αποτέλεσε την κεντρική δύναμη, που οδήγησε την Ευρώπη στη σύγχρονη εποχή, αντικαθιστώντας μοναρχικά και δικτατορικά καθεστώτα με φιλελεύθερες δημοκρατίες, που βασίζονται στο καθολικό δικαίωμα ψήφου και στο κράτος δικαίου. Βασικές του αξίες: ο διεθνισμός, η ατομική ελευθερία και η ισότητα καθώς και η δημοκρατική λογοδοσία, εξίσου σημαντικές και σήμερα.

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση, η κλιματική αλλαγή, η διεθνής μετανάστευση, το οργανωμένο έγκλημα, η τρομοκρατία, η ανάδυση παγκόσμιων υπερδυνάμεων (Κίνα, Ινδία) αποτελούν προβλήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν από κάθε κράτος ξεχωριστά. Οι φιλελεύθεροι δεχόμαστε ότι ο μόνος τρόπος για τις ευρωπαϊκές χώρες να επανακτήσουν την επιρροή τους σε έναν κόσμο ταχείας παγκοσμιοποίησης, είναι η μεταξύ τους συνεργασία μέσα σε μια ισχυρή Ε.Ε.

Ως φιλελεύθεροι, αγωνιζόμαστε για μια Ευρώπη που να παρέχει μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής στην καθημερινή μας ζωή. Η καταπολέμηση των διακρίσεων και της λογοκρισίας διασφαλίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας της έκφρασης και της ανεξιθρησκίας. Η διασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας για όλους παρέχει τη δυνατότητα στα άτομα να ταξιδεύουν και να εργάζονται χωρίς περιορισμούς σε ολόκληρη την ήπειρο. Η εναρμόνιση των ρυθμιστικών προτύπων και η άρση των φραγμών στις συναλλαγές διευκολύνουν τους επιχειρηματίες να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους διεθνώς.

Περισσότερα

Towards the end of poverty

Economist
June 1, 2013

In his inaugural address in 1949 Harry Truman said that “more than half the people in the world are living in conditions approaching misery. For the first time in history, humanity possesses the knowledge and skill to relieve the suffering of those people.” It has taken much longer than Truman hoped, but the world has lately been making extraordinary progress in lifting people out of extreme poverty. Between 1990 and 2010, their number fell by half as a share of the total population in developing countries, from 43% to 21%—a reduction of almost 1 billion people.

Now the world has a serious chance to redeem Truman’s pledge to lift the least fortunate. Of the 7 billion people alive on the planet, 1.1 billion subsist below the internationally accepted extreme-poverty line of $1.25 a day. Starting this week and continuing over the next year or so, the UN’s usual Who’s Who of politicians and officials from governments and international agencies will meet to draw up a new list of targets to replace the Millennium Development Goals (MDGs), which were set in September 2000 and expire in 2015. Governments should adopt as their main new goal the aim of reducing by another billion the number of people in extreme poverty by 2030.

Take a bow, capitalism

Nobody in the developed world comes remotely close to the poverty level that $1.25 a day represents. America’s poverty line is $63 a day for a family of four. In the richer parts of the emerging world $4 a day is the poverty barrier. But poverty’s scourge is fiercest below $1.25 (the average of the 15 poorest countries’ own poverty lines, measured in 2005 dollars and adjusted for differences in purchasing power): people below that level live lives that are poor, nasty, brutish and short. They lack not just education, health care, proper clothing and shelter—which most people in most of the world take for granted—but even enough food for physical and mental health. Raising people above that level of wretchedness is not a sufficient ambition for a prosperous planet, but it is a necessary one.

The world’s achievement in the field of poverty reduction is, by almost any measure, impressive. Although many of the original MDGs—such as cutting maternal mortality by three-quarters and child mortality by two-thirds—will not be met, the aim of halving global poverty between 1990 and 2015 was achieved five years early.

More

Ο Αριστείδης Χατζής για την Ελευθερία

Amagi Radio
31 Μαίου 2013

"Η Σκόνη του Χρόνου"
με τη Μελίνα Δασκαλάκη

Ο Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αριστείδης Χατζής συζητά με τη Μελίνα Δασκαλάκη για την Ελευθερία του Λόγου, τον Ρατσισμό, τον Πατερναλισμό, την Πολυπολιτισμικότητα, τα Δικαιώματα, την Ανισότητα, τη σχέση Δικαίου & Ηθικής, το κόστος της Ελευθερίας, τους εχθρούς της Δημοκρατίας, τον Φιλελευθερισμό στην Ευρωπαϊκή και την Αμερικανική παράδοση, και πολλά άλλα θέματα.

Η Σκόνη του Χρόνου της 31.05.13 στον Amagi Radio με τον καθηγητή κ. Αριστείδη Χατζή by Melina Daskalakis on Mixcloud

Where Europe Works

by Anders Åslund

Project Syndicate
May 30, 2013

With Swedish cities roiled for weeks now by rioting by unemployed immigrants, many observers see a failure of the country’s economic model. They are wrong. The Swedish/Scandinavian model that has emerged over the last 20 years has provided the only viable route to sustained growth that Europe has seen in decades.

Europeans should remember that perceptions of strength and weakness change fast. In the 1980’s, Scandinavian countries stood for chronic budget deficits, high inflation, and repeated devaluations. In 1999, The Economist labeled Germany “the sick man of the euro” – a monument of European sclerosis, with low growth and high unemployment.

Now, however, the specter of devaluation has disappeared from northern European countries. Budgets are close to balance, with less public expenditure and lower tax rates, while economic growth has recovered. The transformation of the old European welfare state started in northern Europe, and it is proceeding to most of the rest of the continent.

Today, it is difficult to imagine the mindset that prevailed before Margaret Thatcher came to power in the United Kingdom in 1979 and Ronald Reagan in the United States in 1981. Thatcher’s greatest achievement was the liberalization of the overregulated British labor market, while Reagan turned the tide with his inaugural address: “In this present crisis, government is not the solution to our problem; government is the problem.” The moral superiority of high marginal income taxes suddenly waned. Free-market ideas took hold.

More

The strange rebirth of liberal England

Economist
June 1, 2013

For the past 170 years The Economist has consistently advocated free trade, punctured government bloat and argued for the protection of individual liberties. It has also been consistently disappointed. Irksomely, political parties tend to plump either for economic liberalism or for social liberalism. Sometimes a small party boldly tries to combine the two—and is rewarded by becoming even smaller. In the United States our creed is so misunderstood that people associate liberalism with big government, when it advocates the opposite.

Yet now Britain, The Economist’s home, the land of Adam Smith (on lead guitar), John Stuart Mill (bass) and William Gladstone (vocals), there is reason for hope. Young Britons have turned strikingly liberal, in a classical sense (see article).

They are relaxed, almost to the point of ennui, about other people’s sexual preferences, drug habits and skin colour. Although, like older Britons, they do not think much of mass immigration, they are tired of politicians banging on about it. As for the row over gay marriage, soon to trouble the House of Lords, they can hardly see the problem.

The young want Leviathan to butt out of their pay cheques as well as their bedrooms. Compared with their elders, they are welfare cynics. Almost 70% of the pre-war generation, and 61% of baby-boomers, believe that the creation of the welfare state is one of Britain’s proudest achievements. Under 30% of those born after 1979 agree. The young are deficit-reduction hawks. They worry about global warming, but still generally lean towards Mill’s minimal “nightwatchman state” when it comes to letting business get on with it: they are relaxed about the growth of giant supermarkets, for example.

More

Generation Boris

Economist
June 1, 2013

A group of 17- and 18-year-olds assembled in their lunch hour at a diverse London school offers a cross-section of political views. Some are more left-wing than others; some are more apathetic. But they are not as different as they seem. When pushed to describe their politics, they agree that the state’s primary role is to protect individual freedom. For them, social and moral causes such as gay rights and sex equality loom larger than things like welfare and health. Asked whether any had joined recent protests against government spending cuts, they respond with raised eyebrows, laughter and effusive denials. One admits to going, “but only for a look.” The pavement-pounding youth of past decades this is not.

“Any man who is under 30 and is not a liberal has no heart; and any man who is over 30 and is not a conservative has no brains.” So Winston Churchill, among others, is supposed to have observed. Young Britons are still liberal today. But not in the way that Churchill meant, or in the common sense of the word. Nor, probably, will they grow out of their liberalism.

The young are less likely than their elders to consider themselves part of any particular religion, less likely to join a political party or a trade union and, according to the long-running British Social Attitudes survey (BSA), less likely to have a “high or very high opinion” of the armed forces. As far as they are concerned, people have a right to express themselves by what they consume and how they choose to live.

Predictably, that translates into a tolerance for social and cultural difference. Polls show that the young are more relaxed than others about drugs, sex, alcohol, euthanasia and non-traditional family structures. They dislike immigration, but not as strongly as do their elders. And they are becoming ever more liberal. The BSA has tracked attitudes for three decades. It shows that the young are now far more tolerant of homosexuality, for example, than were previous generations at the same age.

More

Οριζόντιος φιλελευθερισμός Versus εθνολαϊκισμός

του Γιώργου Σιακαντάρη

Athens Voice
29 Μαΐου 2013

Στην Ελλάδα της κρίσης και του Μνημονίου έχει καταρρεύσει όχι μόνο το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, αλλά και ο λαϊκισμός αυτής της περιόδου. Αυτός ενσωμάτωνε στο λόγο του ιδεολογικές εγκλήσεις που επιδίωκαν να ενισχύσουν τους κυρίαρχους συνασπισμούς εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) συνδέοντας την πολιτική ελίτ με τους ψηφοφόρους της. Ήταν ένας λαϊκισμός της ενσωμάτωσης και όχι της διαμαρτυρίας, γιατί επιδίωκε να «δέσει» οργανικά τις ελίτ με τους «μη προνομιούχους» και όχι να καθοδηγήσει τη διαμαρτυρία των μαζών έναντι των ελίτ (Περόν, Λεπέν, Τσάβες).

O σημερινός λαϊκισμός στην Ελλάδα δεν θέλει να συνδέσει τις ελίτ με τις «μάζες», αλλά να υποστηρίξει πως οι κοινωνίες δεν χρειάζονται ελίτ ή να αποδείξει πως μόνο ο αγνός, αδιαίρετος, αδιαμεσολάβητος από τους θεσμούς της απατηλής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας λαός είναι ελίτ. Η κύρια όμως διαφοροποίησή του από το λαϊκισμό της μεταπολίτευσης είναι η κυριαρχία της εθνολαϊκίστικης διάστασης έναντι αυτής της ενσωμάτωσης (Νίκος Μουζέλης) ή της απλής διαμαρτυρίας.

Σίγουρα ο τρόπος συγκρότησης του μεταπολιτευτικού συστήματος εμπεριείχε αρχές του εθνολαϊκισμού (μακεδονικό, στήριξη των σφαγέων Μιλόσεβιτς-Κάρατζιτς, μάχη των ταυτοτήτων, Ίμια, στήριξη Οτσαλάν, στάση έναντι θρησκευτικών-εθνοτικών μειονοτήτων, άρνηση του δικαιώματος ατομικού και εθνικού αυτοπροσδιορισμού κ.ά.). Μεταξύ άλλων είναι οι βραβεύσεις των διαφόρων Κάρατζιτς που σήμερα παράγουν Κασιδιάρηδες. Απ’ αυτό τον εθνολαϊκισμό, όμως, απουσίαζε η ταύτιση των «απέναντι ξένων» με τους «από πάνω». Εξηγούμαι.

Περισσότερα

Διεθνής Αμνηστία: Διαπιστώνει κλιμάκωση της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα

Το Βήμα
23 Μαΐου 2013

Κλιμάκωση των εγκλημάτων ρατσιστικής βίας στη χώρα μας διαπιστώνει στην ετήσια έκθεσή της η Διεθνής Αμνηστία.

Η έκθεση υπενθυμίζει και τις δύο περσινές καταδίκες της χώρας μας για τον βασανισμό μετανάστη και τον αποκλεισμό παιδιών Ρομά από την εκπαίδευση.

Πέρα από την επισήμανση για εμπλοκή ακροδεξιών συμμοριών στα καταγεγραμμένα κρούσματα ρατσιστικής βίας, στην κατηγορία για τα εγκλήματα μίσους υπάρχουν δύο αναφορές για τη Χρυσή Αυγή.

Η μία αφορά στην έβδομη αναβολή δίκης τριών Ελλήνων, μεταξύ των οποία και μίας υποψήφιας βουλευτού της Χρυσής Αυγής που κατηγορήθηκαν για τον ξυλοδαρμό τριών Αφγανών και το μαχαίρωμα ενός από αυτούς το 2011. Η δεύτερη αναφορά γίνεται για την άρση ασυλίας δύο βουλευτών του κόμματος που συνδέθηκαν με επιθέσεις σε πάγκους λαϊκών αγορών που ανήκαν σε μετανάστες στη Ραφήνα και το Μεσολόγγι.

Περισσότερα

Διάβασε την έκθεση

Barack Obama’s Political Philosophy

by Fernando Tesón

Bleeding Heart Libertarians
May 21, 2013

(Author’s note: this is a post about ideas, not politics. It is unrelated to current events. It simply examines the philosophical views expressed by our Chief Executive.)

In a number of speeches, the President has outlined his views on the legitimacy of government. Following the Tea Party success in 2010, he resolutely responded to those who attack government. In his words:

The democracy designed by Jefferson and the other founders was never intended to solve every problem with a new law or a new program. Having thrown off the tyranny of the British Empire, the first Americans were understandably skeptical of government. Ever since, we have held fast to the belief that government doesn’t have all the answers, and we have cherished and fiercely defended our individual freedom. That is a strand of our nation’s DNA… But what troubles me is when I hear people say that all of government is inherently bad…For when our government is spoken of as some menacing, threatening foreign entity, it conveniently ignores the fact in our democracy, government is us. We, the people, hold in our hands the power to choose our leaders, change our laws, and shape our own destiny. (Michigan 2010 speech)

And again recently:

Unfortunately, you’ve grown up hearing voices that incessantly warn of government as nothing more than some separate, sinister entity that’s at the root of all our problems; some of these same voices also doing their best to gum up the works. They’ll warn that tyranny is always lurking just around the corner. You should reject these voices. Because what they suggest is that our brave and creative and unique experiment in self-rule is somehow just a sham with which we can’t be trusted. (Ohio State 2013 speech)

In a sense, there’s little that is new. The President’s view is not necessarily statist in the sense that everything must come from government. He holds the fairly standard view that markets should be robust, but that market failures and other societal needs require government action. His views about the size of government are of course more expansive than that of most readers of this blog, but they are not out of the mainstream: they summarize the standard progressive position.

More

The Sad Decline of the Word "Capitalism"

by Alejandro Chafuen

Forbes
May 1, 2013

Late last week in Orlando, a passionate champion of economic freedom, Rep. Trey Radel (R-Fl.) said, “Capitalism has turned into a dirty word” to a gathering of 500 pro-capitalist think tank operatives during the closing speech of the 36th Resource Bank. The conclave is one of the two largest annual events for U.S. market-oriented think tanks; the other being organized by State Policy Network.

If “capitalism” is viewed as a dirty word, should think tanks “clean it up” or abandon it? Like other Americans who were not born in the United States, I still mourn the loss of the word “liberal.” In most of the world the word means nearly the opposite of what it means here. I doubt that the word capitalism will be “stolen” but should we mind if it gets lost? During my college years I was more than satisfied with the arguments in favor of capitalism provided in Capitalism: the Unknown Ideal by Ayn Rand, and Ludwig von Mises’ The Anti-Capitalist Mentality. In his great treatise, Human Action, Mises recognized that “the system of free enterprise has been dubbed capitalism in order to deprecate and to smear it.” He chose nevertheless to keep the word and redeem it.

Although Karl Marx did not create the word, it was after his work Das Kapital (1867) when the term “capitalism” began to be widely used to describe an economic system based on private property as the means of production. Marx remains the great labeler: “capital,” “the capitalist” and “the capitalist system of production” appear repeatedly in his writings.

Ludwig von Mises was never shy about engaging in intellectual battles with the other side on their turf and with their choice of words. He wrote that the concept of capitalism “if it means anything, it means the market economy” and that modern capitalism is “essentially mass production for the needs of the masses.” Audiences view terms such as “a system of free enterprise,” the “market economy,” and “mass production for the needs of the masses,” much more favorably than “capitalism.”

More

                      

The Case Against Cronies: Libertarians Must Stand Up to Corporate Greed

by Timothy P. Carney

Atlantic
April 30, 2013

The Republican attack on President Obama's economic policy has changed subtly, but significantly, in the last three years. In 2009, he was allegedly a "socialist" and a "Marxist" who lusted for government control of the entire economy. But lately, that has given way to more nuanced charges of "crony capitalism" -- of giving special, friendly treatment to certain companies and industries, or allowing powerful corporations to essentially write the laws, themselves.

Republicans shouted about Obama's green energy handouts and industry bailouts. Mitt Romney assailed him for picking winners and losers. "Free enterprise works," Romney said in early 2012. "Crony capitalism does not." The anti-cronies expanded their focus beyond the White House, voting out government officials seen as cozying up to businesses, like Sen. Bob Bennett of Utah and Rep. Bob Ingliss (a.k.a.: "Bailout Bob").

Voters despise government officials who get in bed with corporations. But what about corporations who cozy up to government? Are companies who use cronyism to grow their profit acting unethically?

The question makes some free-marketeers uneasy. After all, we not only tolerate the fierce pursuit of profit, but also we defend it against taxes and heavy-handed regulation. Milton Friedman famously said, "The social responsibility of business is to increase its profits."

But in the age of crony capitalism, libertarians must declare that some means of pursuing profit are immoral and call on executives to reject them. This would create a positive case for capitalism -- arguing that the pursuit of profit, in the context of fair and open competition, helps the whole society. The new corporate social responsibility, redefined for libertarians, must stand athwart crony corporatism yelling "stop."

More

Ελληνας, φύλακας της τιμής της Ευρώπης

του Ευάνθη Χατζηβασιλείου

Καθημερινή
26 Απριλίου 2013

Ο Δημήτριος Ευρυγένης υπηρέτησε ως καθηγητής του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κατά την Κατοχή, δραστηριοποιήθηκε στο Εθνικό Ενωτικό Κόμμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Αντιστασιακός και κατά τη χούντα, μετά το 1974 βρέθηκε στο πλευρό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ως υφυπουργός Παιδείας. Το 1984, στις ευρωπαϊκές εκλογές, τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας. Μετά τις εκλογές εκείνες, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συγκρότησε εξεταστική επιτροπή, επιφορτισμένη να μελετήσει το φαινόμενο της ανόδου του φασισμού και του ρατσισμού. Εισηγητής ορίστηκε ο Ευρυγένης. Οι εργασίες της επιτροπής συνάντησαν την αντίδραση του Ζαν-Μαρί Λεπέν, ο οποίος μάλιστα στράφηκε και δικαστικά κατά της απόφασης για τη συγκρότησή της.

Τον Νοέμβριο του 1985, πάντως, ο Ευρυγένης κατέθεσε τη σχετική έκθεση. Στο ελληνικό κοινό, τα βασικά της πορίσματα παρουσιάστηκαν σε ειδικό τομίδιο της «Καθημερινής»: Μιχ. Σταματελάτος, «Ο φασισμός και ο ρατσισμός στη σημερινή Ευρώπη», Εκδόσεις Καθημερινής, 1987.

Στην έκθεσή του, ο Ευρυγένης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τη γοητεία του κακού που, προωθώντας την παροξυσμική βία, εξακολουθούσε να ασκεί ο ναζισμός. Τόνισε ότι η σύμπλευση φασισμού και ρατσισμού δεν είναι αναγκαία: είναι δυνατόν κάποιος να είναι φασίστας χωρίς να είναι ρατσιστής, και το αντίθετο. Είναι όμως αδύνατον να είναι κάποιος ρατσιστής και ταυτόχρονα δημοκράτης. Οπωσδήποτε, υπογράμμισε, ο σεβασμός και η νηφάλια προάσπιση μιας εθνικής παράδοσης δεν αρκούν για να επισύρουν την κατηγορία του ρατσισμού.

Περισσότερα

Αυξήθηκαν σε αγριότητα και αριθμό τα περιστατικά ρατσιστικής βίας στη χώρα μας

Τα Νέα
24 Απριλίου 2013

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεσή του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας, από τον Ιανουάριο έως τον Δεκέμβριο του 2012, καταγράφηκαν – μέσω συνεντεύξεων με τα ίδια τα θύματα - 154 περιστατικά ρατσιστικής βίας, από τα οποία τα 151 αφορούσαν μετανάστες ή πρόσφυγες ενώ τα υπόλοιπα τρία θύματα ήταν Ευρωπαίοι πολίτες (ένας Ρουμάνος, ένας Βούλγαρος και ένας Έλληνας).

Είναι ενδεικτικό ότι τους πρώτους εννέα μήνες του 2012, ο αριθμός των περιστατικών έφτανε τα 87.

Τα μέλη του Δικτύου, το οποίο αποτελείται από 30 μη κυβερνητικές οργανώσεις καθώς και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που είχαν και την πρωτοβουλία δημιουργίας του, υπογράμμιζαν κατά τη σημερινή δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της έκθεσης, ότι το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και ότι τα περιστατικά που καταγράφονται δεν αποτελούν παρά μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

«Η πλειονότητα των περιστατικών έγιναν στο δήμο Αθηναίων, σε περιοχές γνωστές για τα προβλήματά τους, όπως είναι ο Άγιος Παντελεήμονας, η πλατεία Αττικής και Αμερικής και άλλες περιοχές γύρω από την Ομόνοια.

»Ωστόσο, έχουν καταγραφεί και περιστατικά εκτός Αττικής και πιο συγκεκριμένα 13 στην Πάτρα, τρία στην Κόρινθο αλλά και σε Ρόδο, Νέα Μανωλάδα, Χίο και Κόνιτσα», δήλωσε ο επικεφαλής του Γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, Γιώργος Τσαρμπόπουλος, προσθέτοντας πως τρία περιστατικά που καταγράφηκαν σε Ηγουμενίτσα και Έβρο ήταν σε χώρους κράτησης.

Περισσότερα

Altared states: More countries legalise gay marriage

Economist
April 22, 2013

Tens of thousands of people thronged the streets of Paris at the weekend to protest against a gay-marriage bill that is set for a second reading in the National Assembly on April 23rd. They are unlikely to stop its passage. The bill, which is an election pledge by the Socialist president, François Hollande, was passed by a large majority at its first reading in February despite fierce opposition organised by conservative and Catholic groups. France is not the only country where gay marriage has been on the legislative or judicial agenda in recent weeks. On April 17th New Zealand became the 12th country to legalise gay marriage, though the law will not come into effect until August. Uruguay, too, has passed a similar bill that awaits the signature of the president before it becomes law. And in late March the American Supreme Court began hearing arguments in a case on the constitutionality of the Defence of Marriage Act, which restricts marriage to a man and a woman. In all these countries—and indeed in much of the West—opinion polls show public support for same-sex marriages.

More

Η παρανοϊκή απόρριψη του κόσμου

του Ανδρέα Πανταζόπουλου

Το Βήμα
21 Απριλίου 2013

Η «εξοικείωση» με την τρομοκρατική βία φαίνεται να είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της «νέας εποχής». Οχι αναγκαστικά το σημαντικότερο, ευτυχώς, αλλά πάντως ικανό να προκαλεί, να τρομάζει, να αποπροσανατολίζει και να δημιουργεί έκτακτες συνθήκες. Και στο επίπεδο των ατομικών και συλλογικών συναισθημάτων, αλλά και σε αυτό των ασκούμενων πολιτικών από τα κράτη. Πρόκειται για διασπαρμένη, αντιπολιτική, ανεξέλεγκτη, μοριακή βία, βία ενίοτε «αντισυστημική», γενοκτονική. Βία μηδενιστική, χωρίς «γιατί». Χωρίς;

Αν και δεν γνωρίζουμε ως αυτή τη στιγμή τα ακριβή κίνητρα των βομβιστικών επιθέσεων στη Βοστώνη, το γεγονός από μόνο του μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αναστοχασμού. Οι συγκρίσεις δεν οδηγούν πάντα σε ικανοποιητική κατανόηση της πραγματικότητας, πόσω μάλλον όταν στηρίζονται ως ένα σημείο σε υποθέσεις. Αν, παρ' όλα αυτά, θα έπρεπε να αναζητήσει κάποιος ένα κοινό στοιχείο ανάμεσα στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και σε αυτήν της Βοστώνης, σίγουρα θα χρειαζόταν να σταθεί σε ορισμένες ερμηνείες τους, όπως σε αυτήν που γράφτηκε την επομένη της επίθεσης σε τοπική εφημερίδα: ο μαραθώνιος της Βοστώνης, έγραφε η εφημερίδα, είναι το κορυφαίο γεγονός για την πόλη, ένα γεγονός-φάρος, ο απτός δεσμός μας με τον υπόλοιπο κόσμο. Ο εορτασμός της «Ημέρας των πατριωτών», της πρώτης μάχης του πολέμου της ανεξαρτησίας, είναι εκείνη η γιορτή κατά την οποία η πόλη επιδεικνύει την ποικιλομορφία της. Με άλλα λόγια, το βίαιο πλήγμα που δέχθηκε η πόλη ήταν διπλό: από τη μία πλευρά συμβολικό, σκοπεύοντας κατάστηθα τον ιδρυτικό πολιτικό δεσμό διά του οποίου μια κοινότητα ανθρώπων συγκροτήθηκε σε δημοκρατικό έθνος, και, από την άλλη πλευρά, αυτό το χτύπημα έπληξε την ιστορική της συνέχεια, τους σημερινούς ανθρώπους της και τους προσκεκλημένους της, αθλητές και θεατές. Αυτή η πόλη επλήγη εξ αντικειμένου ως η ενσάρκωση του εθνικού δημοκρατικού συμβόλου στην εκδίπλωσή του, ως επικαιρική και άφοβη εκτύλιξη μιας ακατάβλητης παράδοσης, στο χαρούμενο και αέναο άνοιγμά της σε όλη την υφήλιο. Το πλήγμα στη γιορτή του μαραθωνίου ήταν μια επίθεση σε αυτόν τον δημοκρατικό πατριωτισμό που φέρει μέσα του τον σπόρο της οικουμενικότητας, της οικουμενικοποίησής του και, με ειρηνικό τρόπο, εκβάλλει στο «αντίθετό» του, στην de facto πολυπολιτισμικότητα, στον κοσμοπολιτισμό.

Περισσότερα

Populism Without the People

by Jan-Werner Mueller

Project Syndicate
April 17, 2013

Nicolás Maduro’s narrow victory in Venezuela’s presidential election raises an important question (quite apart from the opposition’s question as to whether Maduro really won): Can populism thrive without a genuinely popular, charismatic leader, or are movements like Chávismo doomed to fade into insignificance once they have lost their quasi-deities?

For many observers, populism is unthinkable without a strong, direct bond between an anti-establishment leader and citizens who feel neglected by mainstream political parties. Yet the role of leadership in populism is vastly overestimated. Indeed, given populism’s importance as a political phenomenon, that view, along with two others – that populism is somehow a call for direct democracy, and that populists can only protest, but never govern – needs to be challenged.

Populism, unlike, say, liberalism or Marxism, is not a coherent body of distinct political ideas. But it also cannot be defined simply as any political movement that panders to the masses by promoting simplistic policy proposals. While populists might be particularly prone to advocating facile solutions, they hardly have a monopoly on that tactic. Moreover, impugning populists’ intelligence and seriousness only plays into their hands: See how the arrogant, entrenched elites, they will counter, dismiss the common sense of the people.

More