Arab Women Fight to Defend their Rights

Spiegel
November 29, 2011

The Arab Spring seemed to herald a new era of emancipation for women in the Arab world. But Islamists are on the rise in Tunisia and Egypt, and there are worrying reports of sexual assaults on demonstrators in Cairo's Tahrir Square. Many women in the region fear a rollback of what rights they had under the dictators.

She looks serious in the picture she has posted on the Internet. She is also naked, a young Egyptian woman showing her body to her country. Aliaa Magda Elmahdy, a 20-year-old art student at the American University in Cairo, wanted to protest against the oppression of women and conservatism in her country. To achieve that, she did something that is almost unheard of.

"Undress and stand before a mirror and burn your bodies that you despise to forever rid yourselves of your sexual hangups," she wrote in her blog. In a country where couples cannot kiss in public, her act came as a shock.

Since triggering a scandal two weeks ago, the Egyptian woman has had to hide from the hatred of religious conservatives, and even secular Egyptians have distanced themselves from her. They don't want to be associated with her act, and they are afraid of being characterized as worldly, licentious and immoral.

There is much at stake at the moment for Egypt's young people, who are protesting once again on Tahrir Square, this time against military control of the country, as if the revolution of January and February had never happened. It is no longer merely a question of whether the country will achieve the transition to democracy, but also of what kind of society Egypt wants and what the status of women will be in that society.

There have been numerous reports within the last week of sexual assaults on women at Tahrir Square, assaults involving both security forces and protesters. The Egyptian-American journalist Mona Eltahawy, who had taken part in the protests on the square, was held for hours while blindfolded. Policemen groped her and broke one of her arms and a hand. "(They) groped and prodded my breasts, grabbed my genital area and I lost count how many hands tried to get into my trousers," she wrote on Twitter. "They are dogs and their bosses are dogs."

More

Amnesty: why the pen is mightier than the sword

Observer
November 27, 2011

It has never been easier to support Amnesty International's campaigns. From sending tweets to signing petitions online, or even attending public rallies, people can demand action in a range of ways. So why does the pioneering human-rights organisation want us to return to old-fashioned letter-writing for its Write for Rights campaign? "It still works. It's still very important," says Kate Allen, director of Amnesty International UK. "In our 50th year, we are showing that our original founding idea, of writing either to authorities that are abusing human rights or to people who are on the receiving end of that, can still be massively powerful.

"If you're in prison, you're not going to get tweets and emails. But you may well get those letters and cards. And if you're not getting them, your family might be getting them.

"I can't remember how many times I have been told by a prisoner of conscience or an organisation like Women and Men of Zimbabwe Arise that our cards and letters bring real hope. They are a link to the outside world and give them knowledge that they're not struggling on their own."

Amnesty International has chosen 10 cases for its Write for Rights campaign, each championed by high-profile Amnesty supporters such as Ian Hislop and Saffron Burrows. It hopes that sending letters to those who can stop abuses will make a difference.

Here we profile four cases in the Write for Rights campaign, along with the names and addresses of the people you need to write to.

More

Carl Barât speaks about the plight of a Greek journalist

Guardian
November 27, 2011

Manolis Kypreos is a journalist who got caught up in the unrest in Athens when reporting on protests against the Greek government public spending cuts. His hearing was permanently damaged after a stun grenade was thrown at him, reportedly by a policeman. Singer and guitarist Carl Barât, formerly of the Libertines, explains why Amnesty International is asking people to help Kypreos through its Write for Rights campaign.

More about the Amnesty International Write for Rights 2011 Campaign

More about the Manolis Kypraios case

See also

Fairness and the 'Occupy' movement

by Arthur C. Brooks

Wall Street Journal
November 25, 2011

The Occupy Wall Street movement has just passed its two-month anniversary. The protesters' calls for greater income redistribution and their denunciations of capitalism have become shriller, and the protests are becoming more violent and destructive.

A major topic of debate in conservative circles these days is how to respond. There are two schools of thought. One advocates the firehoses-and-handcuffs approach. The other is to ignore the movement and hope it fades away.

Neither is correct. Conservatives and free-enterprise advocates should seize the moment to show their own passion for the issues being debated—and, where appropriate, even embrace the protesters' moral critique of America's distorted and depressed system.

The most important area of disagreement concerns what our country needs today. The "We are the 99%" signs at every Occupy rally make it clear the protesters believe greater income equality—not more free enterprise—is what America needs. Unsurprisingly, the White House has found this class-struggle leitmotif quite handy to divert attention from its economic record. Last month White House spokesman Josh Earnest assured the public that the "interests of 99% of Americans are well represented" by Mr. Obama. This came after the president's well-worn attacks on "millionaires and billionaires," who, as we have heard many times, are not paying their "fair share."

Free-enterprise advocates should view this as a rare opportunity to expose mistaken and misleading arguments about income inequality. The dreaded top 1% earns about 20% of income today, we hear. Yes, and they also pay 37% of the federal income taxes, according to the Tax Foundation. Further, as my colleague Jim Pethokoukis has shown, wealth inequality is roughly unchanged from 20 years ago—and from 40, 60 and 80 years ago too, for that matter. According to the Congressional Budget Office, every income quintile has seen a real increase in purchasing power of at least 18% over the past 30 years.

More

Ai Weiwei: 'Shame on Me'

Spiegel
November 24, 2011

The Chinese artist Ai Weiwei speaks about the changes in his life since the end of his detention in June and shows himself moved and surprised by a new culture of protest in his country.

SPIEGEL: Last week you made a €970,000 ($1.3 million) payment to the bank account of the Chinese tax authorities. You consider it to be a kind of guarantee, a deposit. Do they consider it to be an admission of guilt?

Ai: I cannot speak for them. But I can tell you a lot about the pressure from the tax bureau and the police department on me. They really, really wanted us to pay. They tried to push us hard. They said: Pay something, you should understand. But they did not tell me what I should understand.

SPIEGEL: So the fact that you finally paid is a kind of victory for them?

Ai: Well, it was desirable for them but we had no choice. They said: If you don't pay, we will bring your case to the public security office, and then you will be facing criminal charges. By law you have to pay first, and then you can make an appeal.

SPIEGEL: Have you ever seen any proof of your alleged tax evasion?

Ai: No, and it is ridiculous. The only reason why they put me in jail is my involvement in politics, my criticism of the authorities. Later the excuse for my detention became my "tax problem." But internally they never told me anything about it. I don't want to underestimate their intelligence, but up to this day I think what they did is very stupid. In fact, they even helped me in an ironic sense. They gave me a chance to explain what is happening with this system. They provided such a platform for me.

More

Chinese Dissident Exposes Prison Brutality

Spiegel
November 17, 2011

Chinese poet Liao Yiwu recently moved to Germany, where his books are best-sellers. His self-imposed exile has allowed him to finally publish his memoir, which reveals the abuses and torture he suffered during his years in prison. The book is a shocking indictment of the Chinese justice system.

The old man seemed unflappable as he spoke. Sitting in a wheelchair, his wooden cane always close at hand and his thick, silvery gray shock of hair as neatly parted as ever, he talked about China, presenting himself as someone who knew the place well, having been there 12 or 15 times. "I admire what China has accomplished since Mao Zedong's death in 1976," he said.

But he didn't stop there. He continued on to say that, while it's true China isn't a democracy, the country has nonetheless managed to create an economic boom for itself, with the result that "hardly anyone living in China today could say they aren't doing better now than at any other point in their lives." This is "an enormous accomplishment," he added, and Chinese communism has been "successful." Then he raised his index finger, and, stabbing it in the air, said, in a reference to a famous quote by the Prussian king Frederick the Great: "They have the right to find their salvation in their own way."

This 92-year-old man wasn't just chatting by a fireplace somewhere, nor was he just anyone. The man in question was former German Chancellor Helmut Schmidt, celebrated as the grandfather of the nation. And Schmidt said all this as a guest on Germany's most important talk show, sitting across from Günther Jauch, the country's most respected talk-show host. At his side was the man who has set his sights on becoming the next chancellor, Peer Steinbrück. The talk-show host said nothing at all in response to Schmidt's theories, but quickly changed the subject. Steinbrück, for his part, suggested the theories were "in need of some fleshing out," then praised Western-style democratic rule of law in a roundabout way.

Schmidt got away with his statements without criticism, in front of more than 5 million viewers, and with applause from the studio audience.

More

Οι ζωές των ανθρώπων

του Αριστείδη Χατζή*

Books' Journal
Νοέμβριος 2011

Μια μέρα αυτός ο τρομερός πόλεμος θα τελειώσει.

Θα έρθει καιρός που θα ‘μαστε άνθρωποι ξανά και όχι μόνο Εβραίοι.

Άννα Φρανκ, 9 Απριλίου 1944

Ήταν η τρίτη φορά που βρισκόμουν στο Amsterdam αλλά η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν το σπίτι της Άννας Φρανκ. Τα μουσεία για το ολοκαύτωμα που είχα ήδη επισκεφτεί (το μεγάλο στην Ουάσινγκτον και το μικρό στην Πράγα) με είχαν συγκλονίσει, αλλά στο σπίτι της Άννας Φρανκ τα πράγματα για μένα ήταν πολύ διαφορετικά. Βλέπετε την Άννα Φρανκ την γνώριζα προσωπικά. Από πολύ μικρό η μητέρα μου μού μιλούσε συνέχεια γι’ αυτήν και το ημερολόγιό της και έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα όταν σκάλιζα τη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου το προσωπάκι της στο εξώφυλλο της γαλλικής μετάφρασης που είχαμε. Το ίδιο ακριβώς εξώφυλλο, το ίδιο βιβλίο, την ίδια φωτογραφία, το ίδιο προσωπάκι, το ξαναείδα τώρα αλλά αυτή τη φορά στο δικό της σπίτι. Το δωμάτιό της, οι φωτογραφίες των ηθοποιών που κολλούσε στους τοίχους, το μικρό μπάνιο που περίμενε με τις ώρες τον Φριτζ, η βιβλιοθήκη που κάλυπτε την κρυφή είσοδο, η σοφίτα με το μικρό άνοιγμα, πάνω από το δωμάτιο του Πήτερ, όπου μπορούσε να δει τον ουρανό και λίγα κλαδιά από ένα δέντρο. Η Άννα Φρανκ πέθανε λίγες ημέρες αφού έχασε την αδελφή της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μπέργκεν-Μπέλσεν. Άρρωστη από τύφο, αδύναμη, υποσιτισμένη, απελπισμένη, δεν ήθελε πια να ζήσει.

Δίπλα στο σπίτι της, πάνω στο κανάλι Prinsengracht, υψώνεται το καμπαναριό της Westerkerk. Είναι το ψηλότερο στο Amsterdam, τόσο ψηλό που μπορούσε η Άννα να δει το ρολόι του από το παράθυρο της σοφίτας. Έξω από αυτή την εκκλησία (που μέσα βρίσκεται ο τάφος του Ρέμπραντ) υπάρχει ένα μικρό αγαλματάκι της Άννας Φρανκ και λίγα μέτρα παραπέρα το Homomonument, το μνημείο με τα τρία ροζ τρίγωνα που είναι αφιερωμένο στη μνήμη των ομοφυλόφιλων που καταδιώχθηκαν για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Το ένα από τα τρίγωνα του Homomonument δείχνει το σπίτι της Άννας Φρανκ. Οι Ναζί έστειλαν χιλιάδες ομοφυλόφιλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Φορούσαν όλοι στη στολή τους ένα ροζ τρίγωνο. Εκεί τους εξευτέλιζαν, τους κακοποιούσαν σεξουαλικά, τους βασάνιζαν, τους χρησιμοποιούσαν σαν πειραματόζωα, τους ευνούχιζαν και τελικά τους εκτελούσαν.

Δεν θα βρείτε κάποιο μνημείο για τους Ρομά όμως. Δεν γνωρίζουμε καν πόσοι εξοντώθηκαν από τους ναζί. Είναι σίγουρα πάνω από 200.000 αλλά μερικοί ερευνητές επιμένουν ότι ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνά το ένα εκατομμύριο. Ξέρουμε πολύ λίγα για εκείνους τους ανθρώπους. Οι ίδιοι δεν έχουν καταγράψει τις εμπειρίες τους και οι ερευνητές που ενδιαφέρονται είναι ελάχιστοι.

Πώς έφτασε ο γερμανικός λαός σ’ αυτό το παραλήρημα μίσους, φρίκης, θηριωδίας; Όποιος έχει επισκεφτεί το Μουσείο Γερμανικής Ιστορίας στο Βερολίνο θα δει να καταγράφεται με ανατριχιαστικό τρόπο η πορεία του γερμανικού λαού προς τη ρατσιστική παράνοια. Θα αντιληφθεί γρήγορα ότι η «κοινοτοπία του κακού» δεν περιορίζονταν σε μερικούς γκεσταπίτες και στα φανατικά SS αλλά διαχέονταν σε ολόκληρη την γερμανική κοινωνία που είχε διαποτιστεί με το μίσος, τη μισαλλοδοξία και την εθνικιστική μωρία.


Άραγε αυτό το μικρόβιο εξαλείφθηκε στη Γερμανία το 1945;


Δεν ξέρω πόσο μακριά βρίσκεται το Βερολίνο του 1933 από τη Αθήνα του 2011. Ίσως πολύ μακριά. Όχι και τόσο όμως όταν μιλάμε για τις ζωές των ανθρώπων. Ας αρχίσουμε λοιπόν:

O αντισημιτισμός στην Ελλάδα δεν περιορίζεται στη βεβήλωση μνημείων από νεοναζιστές ή στην έκδοση βιβλίων από τον Κ. Πλεύρη. Ακροδεξιοί, άνθρωποι αγράμματοι, ακαλλιέργητοι και ευήθεις υπάρχουν παντού. Αλλά εδώ υπάρχουν δικαστές που επιτρέπουν την κυκλοφορία του βιβλίου, όχι για να προστατεύσουν την ελευθερία του λόγου (ακόμα και του απαίσιου λόγου μίσους) αλλά γιατί το θεωρούν επιστημονικό έργο! Εδώ υπάρχουν δικαστές που (όπως καταγγέλλει ο Δημητρης Ψαρράς στην Ελευθεροτυπία) εκφράζουν στο blog τους απόψεις όπως αυτή: «Κωλοεβραίοι! Μακάρι να τους εξόντωνε τελείως ο Χίτλερ!». Εδώ ευδοκιμούν «διανοούμενοι» της συμφοράς και μητροπολίτες (ποιας θρησκείας άραγε;) που ξερνούν μίσος και ρατσισμό. Κυρίως όμως εδώ υπάρχει η εκκωφαντική σιωπή ή μάλλον η εκκωφαντική σιωπηρή αποδοχή.

Η ίδια σιωπή καλύπτει και την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων ζευγαριών αλλά και των ομοφυλόφιλων γενικά. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι το σύμφωνο συμβίωσης ακόμα δεν έχει επεκταθεί στα ζευγάρια του ίδιου φύλου αλλά το ότι δεν γίνεται καμία σοβαρή συζήτηση έστω σε θεωρητικό επίπεδο. Οι έλληνες νομικοί (και ιδιαίτερα οι ακαδημαϊκοί) που έπρεπε να πρωταγωνιστούν, είναι σχεδόν όλοι απόντες.


Οι λιγοστοί Έλληνες εβραίοι και οι έλληνες ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζουν καθημερινά τον ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας που φτάνει μέχρι τα όρια της παράνοιας γαρνιρισμένης με θεωρίες συνωμοσίας για τους εβραίους και τους ομοφυλόφιλους που κυβερνούν την Ελλάδα και τον κόσμο. Καθημερινά σχεδόν λαμβάνω emails παρανοϊκής συνωμοσιολογίας που λερώνουν ακόμα και τα junk στο mailbox μου.

Αλλά για τους Ρομά τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι Ρομά στην Ελλάδα υφίστανται πραγματικό διωγμό. Τον καταγράφει ο Παναγιώτης Δημητράς στο βιβλίο του Αναζητώντας τα Χαμένα Δικαιώματα στην Ελλάδα αλλά και στα σχεδόν καθημερινά δελτία τύπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Αστυνομία, τοπικές κοινωνίες, εκπαιδευτικοί, αντιμετωπίζουν τους Ρομά σαν ανθρώπινα σκουπίδια.

Και βέβαια η Αθήνα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που δεν έχει τζαμί. Οι μουσουλμάνοι μετανάστες αναγκάζονται να τηρούν το πιο ιερό χρέος τους στις πλατείες, σε υπόγεια, σε κρυφούς χώρους, με το φόβο των τραμπούκων που δεν διστάζουν να τους επιτεθούν μπροστά στην αστυνομία και μέσα στα σπίτια τους.


Αυτά δεν είναι όλα απλά περιστατικά του αστυνομικού δελτίου, απομονωμένα στις μέσα σελίδες των εφημερίδων και στα αζήτητα των ελεεινών τηλεοπτικών δελτίων. Αυτές είναι οι ζωές ανθρώπων στην Αθήνα του 2011.

* Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Τμήμα ΜΙΘΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κατεβάστε το άρθρο σε μορφή PDF (όπως δημοσιεύθηκε)

Liberty and the Path of History

by Tom G. Palmer

Libertarianism.org
October 28, 2011

History doesn't have a direction. It isn't a steady movement toward any particular point. Instead, Tom G. Palmer argues, the history of progress—the historical growth of liberty—stops and starts, and often moves backwards. Thus, it is on those occasions when people stand up for their rights that we are most likely to see liberty flourish.

Πατριωτισμός εναντίον εθνικισμού

του Θανάση Γιαλκέτση

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
23 Οκτωβρίου 2011

Η ιδέα της πατρίδας έχει υποστεί φθορές από την κάκιστη χρήση και την κατάχρηση που της έκαναν ο εθνικισμός και ο φασισμός. Ο φασισμός μιλούσε για την πατρίδα, έλεγε ότι πρέπει να θυσιάζουμε τη ζωή μας αλλά και να σκοτώνουμε για την πατρίδα και στο όνομα της πατρίδας εξαπέλυε τους επιθετικούς του πολέμους και τα πογκρόμ του ενάντια στους «απάτριδες».

Η ιδέα της πατρίδας παραπέμπει σε ένα σύνολο αξιών στο οποίο ο πατριώτης αποδίδει ένα ιδιαίτερα θετικό συμβολικό νόημα. Γι' αυτό και προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση από μέρους εκείνων που κατέχουν την εξουσία. Ετσι, ο πατριωτισμός μπορεί εύκολα να εκφυλιστεί και να μετατραπεί σε πατριδοκαπηλία και σε εθνικισμό. Η αγάπη για την πατρίδα υπήρξε όμως και ένα σημείο αναφοράς του αντιφασισμού, που αντιτάχθηκε σθεναρά στο φασιστικό εθνικισμό. Η αντίσταση στο φασισμό και στο ναζισμό ήταν μια κορυφαία έκφραση πολιτικού πατριωτισμού, που κατέδειξε ότι η αγάπη για την πατρίδα μπορεί να οδηγήσει σε μιαν ανιδιοτελή, γενναιόδωρη και μαχητική στράτευση, σε πράξεις αυτοθυσίας και ηρωισμού με μεγάλη ηθικοπολιτική αξία. Στο όνομα της πατρίδας ο φασιστικός εθνικισμός εξαπέλυσε τους επεκτατικούς και κατακτητικούς του πολέμους, προκαλώντας μαζικές ανθρωποσφαγές και γενοκτονίες.

Ο πατριωτισμός του αντιφασισμού αντίθετα έδωσε ηθικό και πολιτικό περιεχόμενο στην πιο αδιάλλακτη και ηρωική αντίσταση στον επιτιθέμενο εισβολέα και στον κατακτητή. Ο πατριωτισμός του αντιφασισμού εμπνεόταν από την ιδέα ότι πατρίδα σημαίνει κοινή ελευθερία ενός λαού, ο οποίος θέλει να ζει ελεύθερος ανάμεσα σε ελεύθερους λαούς. Ανάμεσα σε αυτήν την ιδέα της πατρίδας και στον εθνικισμό, ο οποίος αναγορεύει σε πρωταρχική αξία όχι την ελευθερία αλλά την εθνική, θρησκευτική ή πολιτισμική ομοιογένεια ενός λαού ή το μεγαλείο, την υπεροχή και την επικράτηση του δικού μας έθνους στην αναμέτρηση με τα άλλα έθνη, υπάρχει μια ηθική και πολιτική άβυσσος.

Περισσότερα

Arend van Dam (Netherlands)

The Death Penalty – Again

by Peter Singer

Project Syndicate
October 12, 2011

Three significant events relating to the death penalty occurred in the United States during September. The one that gained the most publicity was the execution in Georgia of Troy Davis, who had been convicted of the 1989 murder of Mark McPhail, an off-duty police officer.

Davis’s death sentence was carried out despite serious doubts about whether he was guilty of the crime for which he received it. Witnesses who had testified at his trial later said that prosecutors had coerced them. Even death-penalty supporters protested against his execution, saying that he should be given a new trial. But the courts denied his appeals. In his final words, he proclaimed his innocence.

The deliberate judicial killing of a man who might have been innocent is deeply disturbing. But the execution was consistent with something that happened just two weeks earlier, at one of the debates between Republican candidates for their party’s nomination to challenge President Barack Obama next year. Texas Governor Rick Perry was reminded that during his term of office, the death penalty has been carried out 234 times. No other governor in modern times has presided over as many executions. But what is more remarkable is that some audience members applauded when the high number of executions was mentioned.

More

Eric Allie

Το Δόγμα της Άγνοιας

του Αριστείδη Ν. Χατζή

Books' Journal
Οκτώβριος 2011

Πήγαιναν οι αμαθείς κοντά του κι έδρεπαν ακόμη μεγαλύτερη αμάθεια. 

John Updike, Το Παζάρι στο Άσυλο

I. À la Recherche du Temps Perdu

Καθώς περνάνε τα χρόνια συνειδητοποιείς πόσο λίγος είναι ο χρόνος που σου έχει απομείνει να κάνεις όσα θέλεις. Αποδέχεσαι σύντομα την ιδέα ότι δεν θα μπορέσεις να τα προλάβεις όλα. Για έναν άνθρωπο που έχει σαν βασική του απασχόληση τις ιδέες, ένα βασικό ερώτημα είναι το τι θα προλάβεις να διαβάσεις και τι θα προλάβεις να γράψεις. Ας αφήσουμε προς το παρόν το δεύτερο. Κάθομαι λοιπόν στο γραφείο μου και βλέπω τα βιβλία απέναντί μου ξέροντας ότι πολλά από αυτά μάλλον δεν θα διαβαστούν ποτέ. Κάθε τόσο προσπαθώ να φτιάξω λίστες στο μυαλό μου με τα απολύτως απαραίτητα που πρέπει να γίνουν άμεσα:

Πρέπει να τελειώσω επιτέλους το Μαγικό Βουνό... Πόσος Ντοστογιέφσκι έχει απομείνει; Πότε επιτέλους θα βρω τον χρόνο να αρχίσω τον Proust (και θα μπορέσω να τον ολοκληρώσω); Θα πρέπει να βάλω τον David Foster Wallace και τον Jonathan Franzen σ’ αυτή τη λίστα; Έχω να διαβάσω την Οδύσσεια από το γυμνάσιο και ο Μαρωνίτης σε λίγο θα ολοκληρώσει και την Ιλιάδα…

Το δυσκολότερο όμως είναι να επιλέξεις ανάμεσά τους. Ποιο είναι το κόστος ευκαιρίας του κάθε βιβλίου; Τι θα θυσιάσεις όταν το διαβάσεις; Τι δεν θα διαβάσεις και τι άλλο δεν θα κάνεις (γιατί στην ζωή δεν υπάρχουν μόνο τα βιβλία); Στο γκρεμό αυτού του σκληρού κόστους ευκαιρίας έχουν πέσει πολλές εναλλακτικές αλλά εγώ τον βλέπω περισσότερο ως τον Καιάδα των βιβλίων: Ο Οδυσσέας του Joyce έχει πέσει από τα πρώτα και χωρίς μεγάλες τύψεις. Τι θα κάνω με τον Shakespeare; Θα μπορέσω να τον διαβάσω κάποτε στο σύνολό του – κι αν απογοητευτώ όπως ο Tolstoy; Χωράει στο πρόγραμμα ο Τσίρκας; Να προτιμήσω τον Πλούταρχό ή τον Balzac;

Δεν συζητάω καν για τα αμέτρητα επιστημονικά βιβλία που θέλω και πρέπει να διαβάσω, τα άπειρα επιστημονικά άρθρα και κείμενα που έχω σώσει στον υπολογιστή μου και κυρίως τον χρόνο που απαιτείται για να σκεφτώ πάνω σ’ αυτά. Απελπισία…

Έτσι αγαπητέ αναγνώστη κάθε γραμμή αυτού του κειμένου είναι για μένα πολύ ακριβή γιατί πρόκειται να αναφερθώ σε ένα από τα χειρότερα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Δεν φτάνει που το διάβασα, γράφω τώρα και γι’ αυτό.

Διαβάστε εδώ το υπόλοιπο του κειμένου όπως δημοσιεύθηκε στο Books' Journal (PDF)

Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας & Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1993 έως το 1999 σπούδασε θεωρία δικαίου και οικονομική ανάλυση του δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, από όπου έλαβε και το διδακτορικό του.

Εδώ θα βρείτε μια κριτική επιστολή προς το Books Journal για το άρθρο και την απάντησή μου.

Εδώ θα βρείτε την επίσημη ιστοσελίδα του βιβλίου The Shock Doctrine και εδώ την προσωπική ιστοσελίδα της Naomi Klein.

Εδώ θα βρείτε την εξαιρετική κριτική του βιβλίου της Klein από τον Johan Norberg και εδώ άλλο ένα σχετικό συντομότερο κειμενό του. Δες επίσης εδώ (NYT) και εδώ (TNR) για τις κριτικές του βιβλίου στα δύο σημαντικότερα κεντροαριστερά έντυπα των Η.Π.Α.

Εδώ και εδώ θα βρείτε δύο σχετικά κείμενά μου για την ψευδοεπιστήμη και τις θεωρίες συνωμοσίας και εδώ ένα αφιέρωμα στον Milton Friedman που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία μετά τον θάνατό του. Περιέχει μέσα και ένα δικό μου κείμενο.

Περισσότερα για τη σχολή του Σικάγο μπορείτε να βρείτε στις παρακάτω ιστοσελίδες:

University of Chicago
University of Chicago Department of Economics
University of Chicago Law School
University of Chicago Booth School of Business
George J. Stigler Center for the Study of the Economy and the State
The Becker Friedman Institute for Research in Economics
Freakonomics
Wikipedia entry

Εδώ μπορείτε να δείτε ένα εξαιρετικό σύντομο video για τη σχολή του Σικάγο:

Εδώ θα ακούσετε μια πρόσφατη συνέντευξη στο Bloomberg ενός τυπικου μέλους της Σχολής του Σικάγο, του Καθ. John Cochrane.

Εδώ θα βρείτε το βιβλίο της Naomi Klein αλλά και σοβαρά βιβλία από και για τη Σχολή του Σικάγο:

Ενώ εδώ θα βρείτε τα σημαντικότερα έργα του Milton Friedman:

Who Are Iran's Political Prisoners?

by Roxana Saberi

Wall Street Journal
October 6, 2011

Just after my release from a Tehran prison in May 2009, an Iranian prisoner wrote an open letter entitled, "I wish I were a Roxana." Haleh Rouhi, a follower of Iran's minority Baha'i faith, was serving a four-year sentence for antiregime propaganda, although she said she was simply "teaching the alphabet and numbers" to underserved children.

She was happy I was released but wondered how her case differed from mine and why she had to remain in prison. "What kind of justice system condemned [Roxana] to such punishment," Ms. Rouhi asked, "and which justice freed her at such speed?"

I asked myself the same question. Why was I released after 100 days, having appealed an eight-year prison sentence for a trumped-up charge of espionage? What is clear is that as a foreign citizen, I was fortunate to receive international support, while the plights of other innocent prisoners were less known outside Iran.

Last month, two American men incarcerated in Iran on accusations of espionage and crossing the border illegally—charges they contested—were freed after being sentenced to eight years in prison. Their release is welcome news and cause for relief.

More

Νόμος-τομή για τα ναρκωτικά

του Κωστή Παπαϊωάννου

Τα Νέα
6 Οκτωβρίου 2011

Σύντομα θα συζητηθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τα ναρκωτικά. Η ψήφισή του θα αποτελέσει ιστορική τομή. Επί σχεδόν έναν αιώνα η ποινική αντιμετώπιση της διακίνησης από χρήστες και η θεραπευτική μεταχείριση του εξαρτημένου παραβάτη παλινωδούσαν μεταξύ της πρόσληψης της εξάρτησης ως ιδιότυπης μάλλον ανίατης «ασθένειας» ηθικού χαρακτήρα και μιας «μεικτής» αντιμετώπισης του εξαρτημένου δράστη ως θύματος και ως θύτη. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα ήταν το σωφρονιστικό μας αδιέξοδο. Το 2009 οι ελληνικές διωκτικές αρχές απήγγειλαν 17.535 κατηγορίες εις βάρος 16.469 ατόμων για χρήση, παραγωγή, καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών. Ο πληθυσμός των φυλακών απαρτίζεται κατά τα 2/3 από άτομα που έχουν καταδικαστεί για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών και σχετικές με τη χρήση. Οι φυλακές μας είναι ένας ιδιότυπος «τόπος φύλαξης» εξαρτημένων ανθρώπων.

Η ισχύουσα νομοθεσία αναπαράγει την πλασματική εικόνα ότι ο χρήστης/θύμα και ο έμπορος/θύτης είναι δύο απολύτως διαχωρισμένες κατηγορίες, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι εύκολο να διαχωριστούν, ιδίως όσον αφορά τους κύριους αποδέκτες της καταστολής, τα «βαποράκια». Οι πολέμιοι κάθε ηπιότερης ποινικής αντιμετώπισης του εξαρτημένου χρήστη, είτε προέρχονται από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, αναπαράγουν αυτή τη βασική σύγχυση και παραβλέπουν ότι και οι πλέον αυστηροί νόμοι δεν ανέστειλαν τη ραγδαία διάδοση των ναρκωτικών ουσιών. Αντίθετα, μάλλον συντελούν στη διαιώνιση της παράνομης διακίνησης, ενώ η εμπλοκή του χρήστη στον ποινικό μηχανισμό ευνοεί τη συνέχιση και όχι τη διακοπή της χρήσης.

Μεγάλη λοιπόν η σπουδαιότητα του νομοσχεδίου αφού κατοχυρώνει το δικαίωμα του εξαρτημένου χρήστη στη θεραπεία, εισάγει έναν αναγκαίο εξορθολογισμό των ποινών, προβλέπει προσεκτικό διαχωρισμό μεταξύ των ελαφρύτερων περιπτώσεων διακίνησης και των βαρύτερων και οργανωμένων μορφών, για τις οποίες διατηρεί την αυστηρή καταστολή, και εισάγει επιπλέον αποδεικτικά μέσα για τη διάγνωση της εξάρτησης, εκτός από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης και μόνο, όπως ισχύει μέχρι σήμερα.

Περισσότερα

The democratic transition

by Fabrice Murtin and Romain Wacziarg

Vox
October 5, 2011

As witnessed during this year’s Arab Spring, democracy doesn’t always emerge smoothly. This column examines the long march toward political freedom since 1800. It argues that while both income and education affect democracy, the rise in primary education has been the main driver of democratisation over 1870-2000.

Throughout history the march toward political freedom has not been a smooth process. It has happened in fits and starts, in waves, and was often reversed or interrupted. The collapse of several Middle Eastern authoritarian regimes in the wake of this year’s Arab Spring illustrates the point clearly.

Political institutions have undeniably progressed from autocracy to democracy over the last 200 years. Figure 1 displays this democratic transition by plotting over time a commonly used index of democracy (the Polity IV democracy score, rescaled between 0 and 1), averaged for a balanced panel of 14 countries since 1800. The figure illustrates some fits and starts – for instance the interruption of the march to democracy during the interwar period – but also a generalised upward trend. Like the demographic transition, economic modernisation, and the globalisation of human activities, democracy seems to have pursued an inexorable march.

Figure 1. The democratic and economic transitions

Note: (Balanced sample composed of Austria, Belgium, Chile, Denmark, France, Japan, Netherlands, Norway, Portugal, Spain, Sweden, Turkey, the UK, and the US over 1800-2000).

What factors determine the transition toward democracy and its durability? This is a classic question in political economy, but not one that has yet been resolved. On the eve of the 19th century, Thomas Jefferson was defending the view that mass education was the “the most effectual means of preventing tyranny” (Jefferson 1779). In line with the Founding Fathers’ vision, the US turned into a leading country in terms of educational attainment, leading Alexis de Tocqueville (1835) to note in Democracy in America that “the education of the people powerfully contributes to the maintenance of the democratic republic”. The idea that the accumulation of human capital and economic modernisation more broadly create the conditions for sustained democratisation found a more recent consecration in the writings of Seymour Martin Lipset, who in 1959 introduced the ‘modernisation hypothesis’, arguing that economic development is a precondition for democracy. While international comparisons initially supported this hypothesis (Barro 1999), scholars still debate the issue, as many argue that causality runs instead from institutions to development.

More

Clay Jones (The Freelance-Star)

The Worldwide Decline in Conscription: A Victory for Economics?

by Joshua C. Hall

Library of Economics & Liberty
October 3, 2011

Conscription is the compulsory enlistment of individuals into government service. Historically, however, conscription has referred primarily to the military. While governments since antiquity have conscripted people into their militaries, the conscription of a large segment of a country's citizens to meet military goals is a fairly recent phenomenon. Prior to the French Revolution, conscription occurred but was fairly rare.

Beginning in 1793, however, Napoleon took conscription to an entirely new level. The recently expanded French administrative state with its armies of bureaucrats and its extensive information about citizens lowered the cost to Napoleon of implementing a draft. Mass conscription allowed Napoleon to raise an army of over 750,000 men by 1794. Napoleon then instituted a draft in regions under French control, such as the Italian Republic and the Kingdoms of Naples and Westphalia. France's subsequent success on the battlefield led other countries to see conscription as the source of Napoleon's military prowess, and they were quick to imitate—leading to mass conscription throughout Europe.

Over time, the forced enlistment of citizens into military service became both widespread and systematized, with conscription becoming the primary method of military recruitment worldwide during and after World War II. The U.S. government, for example, instituted a military draft in 1940 in response to the outbreak of the war in Europe and, for the next thirty-three years, with the exception of an eleven-month period spanning 1947 and 1948, the government used conscription to staff a portion of its military.

President Nixon's 1973 decision to end the draft and move to an all-volunteer army was an important step towards the worldwide elimination of conscription. Nixon's decision reflected, in part, underlying changes in citizens' attitudes towards the draft arising from the Vietnam War. But it also resulted from a better understanding of the costs and benefits of conscription relative to an all-volunteer army, thanks to the efforts of economists such as Milton Friedman and Walter Oi. In addition, a segment of the population that bears most of the cost of the military draft—18- to 20-year-olds—received the right to vote in 1971. Because an increasing number of countries are eliminating or considering eliminating military conscription, it is worthwhile to revisit the economic arguments against the draft and the role of economic analysis in its decline.

More

Steve Benson (Arizona Republic)

Saudi Women Can Now Vote. But Their Plight Remains a Human Rights Calamity

New Republic
Editorial
September 30, 2011

Sunday’s announcement that King Abdullah of Saudi Arabia had granted Saudi women the right to vote and stand for office in municipal elections was big news around the world. At a glance, it certainly sounded like terrific news—what, after all, is a more direct emblem of the march of progress than the right to vote? But while the announcement may represent some very marginal progress, Saudi Arabia remains one of the worst places on earth to be a woman. Because the country’s ruling regime is, nominally at least, an American ally, the plight of Saudi women doesn’t receive nearly as much attention in Washington as it should. But it is truly one of the human rights catastrophes of our time.

Despite the king’s announcement, the women of Saudi Arabia remain second-class citizens. They are forbidden from driving, and the religious police—the Committee for the Promotion of Virtue and Prevention of Vice—oversees their public behavior, enforcing public segregation between the sexes. This means that employment opportunities for women are extremely limited. Women are considered legal minors, under the control of their closest male relative. In court, the testimony of one man is equal to that of two women. The World Economic Forum Gender and Development Index ranks Saudi Arabia 129 out of 134 countries.

More

A test case for Europe's creaking asylum system

by Cian Murphy

Guardian
September 27, 2011

The state of Greece's economy is not the only issue that is causing a problem for other European states. In late 2008, Saeedi, an Afghan asylum seeker, arrived in the EU via Greece before making his way to the UK to seek refuge. Under the Dublin regulation it is for the EU country of first entry to consider the asylum claim, so the UK sought to return Saeedi to Greece. Saeedi challenged his transfer by claiming that Greece was unable to process his case and that return would violate his fundamental rights. If he is successful, no asylum seeker could be returned to Greece under current conditions.

Given the human rights claim, Saeedi's case also affords the European court of justice the opportunity to decide on the legal status of the EU charter of fundamental rights in the UK. If the ECJ follows the lead of its advocate general, Verica Trstenjak, whose opinion was handed down last week, Europe's creaking asylum system will be put under critical pressure.

The legal dispute turns on how a member state may exercise its discretion under EU law. While the Dublin Regulation dictates which state must process an asylum claim, EU law allows a state to take it upon itself to process any particular application should it decide to do so. Saeedi argued that the UK was obliged to consider his application because Greece would be unable to. The advocate general considered the position of the Greek asylum system, and concluded that transfer to Greece would give rise to a real risk of violation of Saeedi's fundamental rights. Though the UK was ordinarily free to assume other member states would comply with human rights requirements, it was open to an asylum seeker to rebut that presumption – as Saeedi had. As a result the UK should be obliged to protect him against that risk by processing his asylum claim.

More

An Indefensible Punishment

New York Times
Editorial
September 25, 2011

When the Supreme Court reinstituted the death penalty 35 years ago, it did so provisionally. Since then, it has sought to articulate legal standards for states to follow that would ensure the fair administration of capital punishment and avoid the arbitrariness and discrimination that had led it to strike down all state death penalty statutes in 1972.

As the unconscionable execution of Troy Davis in Georgia last week underscores, the court has failed because it is impossible to succeed at this task. The death penalty is grotesque and immoral and should be repealed.

The court’s 1976 framework for administering the death penalty, balancing aggravating factors like the cruelty of the crime against mitigating ones like the defendant’s lack of a prior criminal record, came from the American Law Institute, the nonpartisan group of judges, lawyers and law professors. In 2009, after a review of decades of executions, the group concluded that the system could not be fixed and abandoned trying.

Sentencing people to death without taking account of aggravating and mitigating circumstances leads to arbitrary results. Yet, the review found, so does considering such circumstances because it requires jurors to weigh competing factors and makes sentencing vulnerable to their biases.

More

The World's Top Executioners

by Joshua E. Keating
Foreign Policy
September 22, 2011

This week's execution of Troy Davis has provoked an international outcry and renewed debate in the United States over the death penalty. With the fifth-most executions per year of any country, America finds itself on a list with some of the world's worst human rights abusers.

CHINA: Number of executions: Thousands -- reliable statistics are hard to come by.

IRAN: Number of executions: 252 in 2010

NORTH KOREA: Number of executions: 60 in 2010

YEMEN: Number of executions: 53 in 2010

UNITED STATES: Number of executions: 46 in 2010, 35 so far in 2011

All figures from Amnesty International unless otherwise noted.

Two Women Fined for Covering Faces

Spiegel
September 22, 2011

The new "burqa ban" in France has produced its first trial and convictions: Two women who staged a protest in May will have to pay fines. One defendant on Thursday promised to bring her case before the European Court of Human Rights.

A court in suburban Paris on Thursday handed out fines to the first two women tried in France for violating a ban on wearing face-covering garments in public.

Hind Ahmas, 32, and Najate Naitali, 36, were both cited in May for wearing niqabs, traditional Muslim face veils, while trying to enter the Meaux town hall with a birthday cake for the mayor. Meaux is a suburb of Paris, and its mayor, Jean-Francois Cope, helped push the "burqa ban" through France's parliament last year. He also leads President Nicolas Sarkozy's conservative UMP party.

Ahmas received a €120 ($161) fine on Thursday and vowed to bring her case up before the European Court of Human Rights. Naitali received an €80 fine in absentia -- after having been denied entry for refusing to take off her niqab.

"(This) violates European laws," Ahmas told reporters after the hearing in Meaux. "For us, the question isn't the amount of the fine but the principle. We can't accept that women are sentenced because they are freely expressing their religious beliefs."

They reportedly carried an almond cake for Mayor Cope as part of a symbolic protest, as the French words for both "almonds" and "fines" sound similar.

More

Βίαια καθεστώτα κι εμείς

του Κωστή Παπαϊωάννου

Τα Νέα
22 Σεπτεμβρίου 2011

Όποτε μετανάστες διαπράττουν κάποιο αποτρόπαιο έγκλημα, πολλοί σπεύδουν να μιλήσουν για λαούς συνηθισμένους στην άμετρη βία, για ανθρώπους που αψηφούν την αξία της ζωής. Μερικοί πάνε επικίνδυνα πέρα από αυτή την εν γένει εύλογη διαπίστωση. Υποστηρίζουν πως στα «συγκριτικά τεστ των πολιτισμών» μερικοί (ανατολικοί) λαοί αποδεικνύονται ντε φάκτο ανθρωπιστικά λειψοί.

Το θυμήθηκα αναλογιζόμενος τη δική μας στάση απέναντι στο αίμα που συνεχίζει να χύνεται στη Συρία και στην Υεμένη. Με τον τρόπο μας επιβεβαιώνουμε κι εμείς τη σχετικότητα της αξίας της ζωής. Κρίνουμε αλλιώς την εκεί βία σε σχέση με μια πραγματική ή υποθετική έκρηξη βίαιης καταστολής σε μια δυτική χώρα. Οι 3.000 χαμένες ζωές αντικυβερνητικών διαδηλωτών στη Συρία έχουν βάρος αμελητέο. Σε ό,τι αφορά ειδικά την Ελλάδα, έχει ενδιαφέρον η ανοχή στην αναίσχυντη υποστήριξη Κίνας και Ρωσίας προς το καθεστώς Ασαντ. Θα κάναμε το ίδιο αν ήταν οι ΗΠΑ που εμπόδιζαν κάθε αντίδραση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ; Εμείς, οι οποίοι αγανακτούμε δικαιολογημένα και γενναιόδωρα με την ισραηλινή πολιτική που οδηγεί τη Γάζα στην εξαθλίωση, γιατί τώρα αγανακτούμε με φειδώ; Πολιτικοί φορείς με πληθωρική ευαισθησία σε άλλα θέματα δεν έχουν ζητήσει εν προκειμένω ούτε τα στοιχειώδη: παραπομπή της Συρίας στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, εμπάργκο όπλων και δέσμευση περιουσιακών στοιχείων του προέδρου Ασαντ και των ανώτερων συνεργατών του.

Επί δεκαετίες Λιβύη σήμαινε «ηγέτης Καντάφι» (δεν τον λέγαμε δικτάτορα, ελέω διεθνισμού πρωτοπασοκικής κοπής). Αίγυπτος σήμαινε Μουμπάρακ και Συρία σήμαινε Ασαντ. Οι μακροχρόνιες δεσποτείες διεκδικούσαν την ακλόνητη μονιμότητα φυσικού φαινομένου. Τώρα που ανατρέπονται, νιώθω πως πολλοί δεν συμμερίζονται τη χαρά της μεγάλης εν εξελίξει αλλαγής. Εύκολα το πιάνει κανείς στην ατμόσφαιρα, δεν είναι καθολική η ανακούφιση για τους δικτάτορες που έφυγαν και ο θυμός για εκείνους που ακόμα φονεύουν κρυπτόμενοι. Αρκετοί, όταν προσεγγίζουν το θέμα, προτάσσουν στις τοποθετήσεις τους τα δυτικά συμφέροντα, τα πετρέλαια και τον ιμπεριαλισμό. Σωστά όλα αυτά, όμως η μονότροπη ανάδειξή τους εντέλει σχετικοποιεί την αξία της αραβικής εξέγερσης. Για να το πούμε σχηματικά, ούτε οι αποικιοκρατικές βλέψεις ούτε η δίψα για πετρέλαιο, ούτε η επί δεκαετίες λυκοφιλία των Δυτικών με τα καθεστώτα της ευρύτερης περιοχής μπορούν να επισκιάσουν την κρίση μας αναφορικά με ισόβιους μονάρχες που φλερτάρουν με την παράνοια. Βεβαίως και πρέπει να δούμε με ειλικρίνεια τις συνολικές ευθύνες της Δύσης για την κατάσταση στον αραβικό κόσμο. Αλλά, παράλληλα, να κοιτάμε τις αραβικές χώρες και κοινωνίες χωρίς εθελοτυφλίες και ωραιοποιήσεις.

Περισσότερα

EU border police 'turning blind eye' to abuse of migrants in Greece

Guardian
September 21, 2011

Europe's fledgling border police force has been knowingly aiding and abetting the serial abuse of migrants during its first major deployment on EU frontiers, Human Rights Watch said.

In a 62-page report on conditions in Greek asylum and detention centres, widely known to be disastrously dysfunctional, the organisation on Wednesday accused Frontex, the EU's external borders agency, of turning a blind eye to the torture, beating, and systematic degradation of illegal migrants detained after crossing the border from Turkey.

"Frontex has become a partner in exposing migrants to treatment that it knows is absolutely prohibited under human rights law," said Bill Frelick, Human Rights Watch's refugee programme director.

The report highlighted appalling conditions in five detention centres in north-east Greece close to the border with Turkey, with males and females herded together in overcrowded cells, allegations of rape, unaccompanied minors also dumped in packed "cages" with adult males.

Beds were scarce, toilet and washing facilities almost nonexistent, medical help rare, and beatings common for protesters.

More

Read the Report

Making Tyrants Do Time

by Kathryn Sikkink

New York Times
September 15, 2011

Time is running out for former government officials accused of murder, genocide and crimes against humanity. In the past few months, the final Serbian war-crimes fugitives were extradited to The Hague, the trial of the former Egyptian president, Hosni Mubarak, began in Cairo, and the International Criminal Court opened hearings on the post-election violence that plagued Kenya in 2007-8.

These events have provoked a chorus of trial skeptics, who contend that the threat of prosecution undermines democracy, exacerbates conflict and could lead to greater human rights violations.

Critics argue that the threat of prosecution leads dictators like Col. Muammar el-Qaddafi of Libya and Omar Hassan al-Bashir of Sudan to entrench themselves in power rather than negotiate a transition to democracy. In El Salvador, where domestic courts have refused to extradite officers accused of murdering Jesuit priests 22 years ago, critics claim that such a prosecution would undermine stability and sovereignty.

But we do not know whether extraditions would destabilize El Salvador, or whether Sudan and Libya would have been better off than they are today if the I.C.C. had not indicted Mr. Bashir or Colonel Qaddafi.

Indeed, those arguments rest on proving or disproving a counterfactual. While the I.C.C. indictment may have prompted Colonel Qaddafi’s desire to hide once he left power, we do not know whether it shortened his last days in power or prolonged them.

Historical and statistical evidence gives us reason to question criticisms of human rights trials. My research shows that transitional countries — those moving from authoritarian governments to democracy or from civil war to peace — where human rights prosecutions have taken place subsequently become less repressive than transitional countries without prosecutions, holding other factors constant.

More

Το σωστό και το εύκολο

του Αριστείδη Χατζή

Τα Νέα
13 Σεπτεμβρίου 2011

Η απόφαση για την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα αποτελεί ένα καλό παράδειγμα της ελληνικής θεσμικής ανεπάρκειας: συγκεντρωτική λογική και περιφρόνηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων σε συνδυασμό με αδιαφορία για την αποτελεσματική εφαρμογή των αποφάσεων.

Καταρχήν θα πρέπει να σας θυμίσω ότι η Αθήνα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η μοναδική πρωτεύουσα στην Ευρώπη χωρίς τζαμί. Η απόφαση για την οικοδόμηση του τζαμιού πέρασε ως τροπολογία στο νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα και ευτυχώς ψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί χρειάζεται νόμος για να κτιστεί ένα τζαμί και όχι απλή απόφαση των αρμόδιων διοικητικών υπηρεσιών που θα ελέγχει αν έχουν τηρηθεί κάποιες βασικές προϋποθέσεις.

Επιπλέον το περιεχόμενο της ρύθμισης που ψηφίστηκε από τη Βουλή είναι απαράδεκτο για δύο κυρίως λόγους:

(α) Το τζαμί κρατικοποιήθηκε πριν καν κτιστεί.

(β) Ως κρατικό τζαμί είναι αυτομάτως προβληματικό ενώ ο τρόπος λειτουργίας του παραβιάζει ήδη τα δικαιώματα των μουσουλμάνων συμπολιτών μας.

Το τζαμί θα ανεγερθεί από το ελληνικό κράτος στον Βοτανικό, σε οικόπεδο του Πολεμικού Ναυτικού και θα κοστίσει περίπου 12 εκατομμύρια ευρώ. Για την ακρίβεια θα χρησιμοποιηθούν υπάρχοντα οικοδομήματα στον χώρο για να διαμορφωθεί το νέο τζαμί, το οποίο θα έχει εμβαδό μόνο 850 τ.μ. και θα χωράει το πολύ 350 άτομα.

Γιατί να αναλάβει το ελληνικό κράτος να κτίσει το τζαμί; Γιατί θα κοστίσει τόσο πολύ όταν δεν θα κτιστεί νέο κτίριο; Γιατί να κτιστεί σε δημόσιο οικόπεδο; Γιατί να είναι τόσο μικρό όταν οι μουσουλμάνοι είναι εκατοντάδες χιλιάδες; Τι θα γίνει με το εξίσου σοβαρό πρόβλημα του μουσουλμανικού νεκροταφείου; Γιατί να μην κτιστούν από τους ίδιους τους μουσουλμάνους τζαμιά και νεκροταφεία σε ιδιωτικά οικόπεδα και με τις προδιαγραφές που αυτοί επιθυμούν; Γιατί αντί να επιδιωχθεί ο απόλυτος διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος τώρα θα κρατικοποιήσουμε και τη μουσουλμανική θρησκεία;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου


Εδώ θα βρείτε το άρθρο σε μορφή PDF

Εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ θα βρείτε σχετικά κείμενά μου για τους μετανάστες

Δείτε επίσης εδώ

9/11 (Marshall Ramsey, The Clarion Ledger)

Athens is the only European capital without a mosque

Islamophobia Watch
September 3, 2011

Muslims performed Eid al Fitr prayers outside in Greece, in the gathering "permitted by authorities" in the only European capital without an official mosque.

The Greek government has repeatedly set aside plans for the construction of a mosque and Muslim cemetery in the city of five million people.

Greece has a growing Muslim community and Athens' Muslim community is without an official mosque and prayers are usually held at cultural centers or community halls or private apartments around the city.

The Muslim community in Greece is estimated at about 1 million, in a country where the only mosques are in the northeastern region of Xanthi near the Turkish border, home to a large Muslim Turk minority.

No mosque has operated in the Greek capital since the country left from the Ottoman rule in 1832 and Muslims in Greece have to pray at stadiums in Athens as a proper mosque still remains a dream after more than two decades of campaigning.

More

The Gay Marriage Debate: Why the state should stay out

by John Stossel

Reason
September 1, 2011

Six states and the District of Columbia have legalized gay marriage. Most so-called liberals are happy about that. Most conservatives are not. As a libertarian, I think all consenting adults who want to commit to a life partner ought to be treated the same way.

To air this issue on my Fox Business show, I invited Brian Brown of the National Organization for Marriage and David Harsanyi, libertarian columnist at The Blaze.

Brown says gay marriage threatens marriage between a man and a woman. I asked him to explain.

"Marriage is a public good," he said. "When you redefine marriage, you redefine it for everyone. In states that have redefined marriage, we've seen serious consequences, ranging from what is taught in schools—kids in first grade in Massachusetts are taught that it's the same thing to grow up and marry a boy or a girl—to what happens to religious organizations or organizations that just believe marriage is the union of a man and a woman. ... You see Catholic Charities' adoption agency essentially being forced out of being able to adopt kids because the state said it is discriminating."

Whoa. Those are three separate points. I don't see a problem with the first: If they redefine marriage to include gays, that doesn't diminish my marriage. And if kids are taught that gay marriage is OK, so what?

More

Jacob T. Levy, "Rationalism, Pluralism, and Hayek's History of Liberal Thought"

Centre for Independent Studies
August 29, 2011

The classical liberal economist F.A. Hayek frequently wrote on the history of liberal ideas, trying both to recover half-forgotten truths and to find the sources of what he viewed as pernicious intellectual errors. He believed that understanding past ideas was important for the correct diagnosis of contemporary ills, since those had so often come from theoretical and philosophical mistakes. He went so far as to propose naming what became the Mont Pelerin Society, the preeminent postwar grouping of free-market economists, the 'Acton-Tocqueville Society,' after two nineteenth century liberal political theorists whose writings on economics were cursory at best.

In this talk, Jacob T. Levy describes and assesses Hayek's history of liberal thought, suggesting that he correctly identified key issues in liberal constitutionalism but was too quick to jump from constitutional to economic questions. He wrote histories of rationalism and pluralism in liberal thought, but mistook them for histories of economic planning and free markets. Clarifying this can help us see the often-uneasy relationship between pluralism and markets, and to recognise trade-offs that classical liberal political economy sometimes has to make.

For the following audience Q&A

One Big, Happy Polygamous Family

by Jonathan Turley

New York Times
July 20, 2011

Since the Supreme Court’s 2003 decision in Lawrence v. Texas, Americans have enjoyed unprecedented freedom in their lifestyles and private relationships. The decision held that states could no longer use the criminal code for social engineering, dictating the most intimate decisions of citizens in their choice of partners and relations. But even as states have abandoned laws criminalizing homosexual and adulterous relations, they have continued to prosecute one group of consenting adults: polygamists.

Last week in Utah, one such family filed a challenge to the state’s criminal law. That family — a man, Kody Brown, and his four wives and 16 children — is the focus of a reality program on the cable channel TLC called “Sister Wives.” One of the marriages is legal and the others are what the family calls “spiritual.” They are not asking for the state to recognize their marriages. They are simply asking for the state to leave them alone.

Utah and eight other states make polygamy a crime, while 49 states have bigamy statutes that can be used to prosecute plural families. And they’re not a small population: the number of fundamentalist Mormon or Christian polygamists alone has been estimated to be as high as 50,000. When Muslim as well as nonreligious plural families are considered, the real number is likely many times greater.

More