Not for Turning

Wall Street Journal
Editorial
April 8, 2013

In that dreary winter of 1979, the piles of uncollected trash in London's Finsbury Park seemed to stretch for miles. The garbagemen were on strike. So too, at one time or another, were hospital workers, ambulance drivers, truck drivers, railwaymen. Also gravediggers: In Liverpool, corpses had to be warehoused as they awaited burial—yet another long queue that socialist Britain had arranged for its patient masses.

This was the "Winter of Discontent," when Great Britain came about as close to economic collapse as at nearly any point in its peacetime history, and it was the country Margaret Thatcher inherited when, on May 3, she defeated the Labour government of James Callaghan to become Prime Minister—the first woman in the office and 49th in a line that includes some of the greatest figures of Western civilization: Winston Churchill, Benjamin Disraeli, the Duke of Wellington, William Pitt the Younger.

More

The lady who changed the world

Economist
April 8, 2013

Only a handful of peace-time politicians can claim to have changed the world. Margaret Thatcher, who died this morning, was one. She transformed not just her own Conservative Party, but the whole of British politics. Her enthusiasm for privatisation launched a global revolution and her willingness to stand up to tyranny helped to bring an end to the Soviet Union. Winston Churchill won a war, but he never created an “ism”.

The essence of Thatcherism was to oppose the status quo and bet on freedom—odd, since as a prim control freak, she was in some ways the embodiment of conservatism. She thought nations could become great only if individuals were set free. Her struggles had a theme: the right of individuals to run their own lives, as free as possible from the micromanagement of the state.

In Britain her battles with the left—especially the miners—gave her a reputation as a blue-rinse Boadicea. But she was just as willing to clobber her own side, sidelining old-fashioned Tory “wets” and unleashing her creed on conservative strongholds, notably the “big bang” in the City of London. Many of her pithiest putdowns were directed towards her own side: “U turn if you want to”, she told the Conservatives as unemployment passed 2m, “The lady’s not for turning.”

More

Margaret Thatcher recognized the big issues

by Anne Applebaum

Washington Post
April 8, 2013

Margaret Thatcher had no small talk. At a private lunch which I can’t quite date — her husband, Denis, was there, drinking whiskey out of a large tumbler, so it must have been well over a decade ago — I was seated across from her, and at one point I became the object of a tirade about the Russian president. “What are we going to do about Mr. Yeltsin?” she demanded, as if either she or I could do anything at all. She’d been out of power for several years at that point and was already forgetting thoughts in the middle of sentences. But whatever else she was losing, the desire to stick to the big issues and the larger subjects was still with her.

This is what she was best at: the big issues, the politics of symbolism, the crafting of rhetoric. She was less good at nuance. Inside Britain she was the woman who sparked riots and ignored the advice of colleagues. But outside Britain — in the United States, in Eastern Europe, even in the Soviet Union — she made herself into an icon, a symbol of anti-communism and the transatlantic alliance at a time when neither was fashionable. She stood by Ronald Reagan in his battle against the Evil Empire. She used the same language as he did — free markets, free people — and entered into a unique and probably unrepeatable public partnership with him. It was useful to them both: If Reagan wanted to pull away from domestic scandals, he could appear with Thatcher on a podium. If Thatcher wanted to enhance her status, she could pay a visit to Reagan at the White House.

But their partnership was also useful to others, as Thatcher herself understood. When she arrived in Poland in the autumn of 1988, dressed in cossack boots, a full-length fur coat and a fur hat, she decided to visit a farmers’ market, one of the few examples of “the free market” then available in Warsaw. She swept through the fruit stalls, swarmed by journalists and startled shoppers while the British ambassador scurried behind her, paying for her purchases and jars of pickles broken in the fray. Her entourage then proceeded to Gdansk, where she met Lech Walesa. By all accounts, the two conducted an awkward and mutually incomprehensible conversation.

More

To Americans, Margaret Thatcher stood for free markets and free people

by Anne Applebaum

Daily Telegraph
April 8, 2013

In America, we didn’t know about the miners’ strike, and I suspect that if we had, we might not have cared. We were mystified by the poll tax riots. We were bemused by the Falklands war – where are the Falklands, anyway? – and lukewarm about Britain’s fights with Europe. We like the idea of Europe, after all; we are in favour of having European allies, as we call them, and we are under the impression that Britain is one of them. So why shouldn’t you all just get along?

I am simplifying here, but only somewhat, because the American view of Margaret Thatcher is simplistic – but, I would argue, in the best possible sense. Without knowing the ins and outs of British politics, without really understanding the dynamic that brought her to power in the first place, without fully comprehending or, frankly, even caring about the nuances of her domestic agenda, many Americans appreciated her value as a symbol.

In American eyes, or at least in the eyes of those on the centre and centre-Right, she represented a set of ideals: freedom, anti-communism and the transatlantic alliance. She stood by Ronald Reagan in his battle against the Evil Empire. She used the same language as he did – free markets, free people – and entered into a unique public partnership with him. There has been nothing like it since: Clinton-Blair, Blair-Bush, Obama-Cameron, none of them endorsed one another with the same mutual enthusiasm. They saw one another’s flaws and they differed on small and large issues – as is normal between politicians of very different countries – and in public, these differences sometimes did (and still do) show.

More

Margaret Thatcher: In every sense, a leader

Washington Post
Editorial
April 8, 2013

“Unless we change our ways and our direction, our greatness as a nation will soon be a footnote in the history books, a distant memory of an offshore island, lost in the mists of time like Camelot, remembered kindly for its noble past.” Margaret Thatcher, never given to understatement, presented that grim vision for Britain in 1979, the year she became prime minister.

Then, for the next 11½ years — almost as long as three U.S. presidential terms — she worked with fierce determination and unrelenting stubbornness to dispel it. By the time she left office, reluctantly, in 1990, there was not much talk anymore of Britain’s inexorable decline. Ms. Thatcher, who died Monday at age 87, had changed not only her country’s direction but also its standing in the world. She continued to be passionately detested by some and admired and respected by others long after she left office, and her record will be debated for decades — or centuries. What is hardly debatable is the proposition that she was, in every sense of the word, a leader.

Margaret Thatcher was a new kind of Conservative in British politics, a true-believing, Friedrich von Hayek-quoting enemy of what she saw as the excesses of the welfare state, of the unions that seemed to run it and of the mass of socialist encrustations that had formed on the Labor Party’s left wing after World War II. She thought statism was crushing the nation’s economy, destroying the morale of its people and rapidly diminishing its standing in the world. Apparently a good many Britons agreed with her, though not necessarily with her fervent embrace of the total conservative ideology. The country was ready for a break with the postwar past, and Ms. Thatcher’s party had the good sense to see in her the forcefulness, conviction and eloquence that could bring it off.

More

The Science on Same-Sex Marriage

by Ronald Bailey

Wall Street Journal
April 3, 2013

Last week, the U.S. Supreme Court heard oral arguments in two cases challenging legal restrictions on same-sex marriage. Proponents and opponents sought to cudgel one another with sociological and psychological studies aiming to prove that science is on their side. Well, what does the science say?

Impact on Traditional Marriage

Some opponents told the court that same-sex marriage will undermine conventional marriage among heterosexuals. So what do the data say about how legalizing gay marriages affects conventional marriages?

A 2009 study by University of Sherbrooke economist Mircea Trandafir investigated the effect of the legalization of same-sex marriage in the Netherlands, the first country to recognize same-sex marriage. In 1998, the Dutch created registered partnerships, which are open to all couples, and in 2001 a law allowing full same-sex marriages. His analysis found that same-sex marriage leads to a decline in the different-sex marriage rate, but not in the different-sex union (marriage plus registered partnership) rate. In other words, Dutch heterosexual couples are taking advantage of the “marriage lite” registered partnership alternative.

At the time of Prof. Trandafir’s study, the chief difference between registered partnerships and marriage was that the former could be dissolved at the civil registry by mutual agreement. In a 2012 West Virginia Law Review article, Mercer School of Law professor Scott Titshaw shows that the political compromises provoked by the initial refusals to extend full marriage rights to same-sex couples result in a proliferation of civil union alternatives. Prof. Titshaw agrees with Prof. Trandafir that different-sex couples increasingly find the new marriage alternatives attractive; in effect, refusing to give full legal recognition to same-sex couples ends up diminishing the status and benefits associated with conventional marriage for everyone. Ironically, conservatives, by opposing the extension of full marriage rights to gay people, have ended up weakening the institution they sought to defend.

More

Supreme Court Says a Dog’s Sniff Can Be a Fourth Amendment Intrusion

Time
May 28, 2013

If you’ve ever worried about whether the U.S. Constitution protects you from a dog’s nose, there’s no need to fret: even a canine cop needs a warrant to sniff your front porch.

The Supreme Court ruled in a 5-4 decision on Tuesday that a police drug-sniffing dog picking up a scent outside of your home still constitutes a search for which law enforcement would have to obtain a warrant. The ruling may limit how police use animals‘ sensitive noses to detect illicit substances on private property.

The justices made their decision after hearing arguments in Florida v. Jardines, in which Franky, a Miami-Dade police dog, searched for marijuana in the home of Joelis Jardines. Jardines’ front door was closed and no search warrant had been issued. But when the chocolate labrador got a good enough whiff, he sat down at the front door, indicating that he smelled pot. Police felt that was good enough to obtain a warrant, and they arrested Jardines with more than $700,000 worth of marijuana.

In his trial, Jardines’s attorney argued that Franky’s sniff was an unreasonable search without probable cause under the Fourth Amendment, which made the search warrant invalid. Jardines’ motion was successful, but a Florida appellate court disagreed, saying that the sniff wasn’t an unconstitutional search.

But Jardines lawyers would not relent, arguing that because Franky smelled the plants outside the house, it was a violation of the Fourth Amendment protection. The case bounced between courts for years before landing in Florida’s Supreme Court, which eventually took Jardine’s side and ruled that the sniff was an “unreasonable government intrusion into the sanctity of the home.”

More

Read the decision

Pediatrics Group Backs Gay Marriage, Saying It Helps Children

New York Times
March 21, 2013

The American Academy of Pediatrics declared its support for same-sex marriage for the first time on Thursday, saying that allowing gay and lesbian parents to marry if they so choose is in the best interests of their children.

The academy’s new policy statement says same-sex marriage helps guarantee rights, benefits and long-term security for children, while acknowledging that it does not now ensure access to federal benefits. When marriage is not an option, the academy said, children should not be deprived of foster care or adoption by single parents or couples, whatever their sexual orientation.

The academy’s review of scientific literature began more than four years ago, and the result is a 10-page report with 60 citations.

“If the studies are different in their design and sample but the results continue to be similar, that gives scientists and consumers more faith in the result,” said Dr. Ellen Perrin, a co-author of the new policy and a professor of pediatrics at Tufts University School of Medicine.

More

Read the Statement

Technical Report

Syrian Refugees in Greece Face Uncertain Future

Wall Street Journal
March 18, 2013

Thousands of Syrians escaping the war back home have snuck into the European Union in the past year. Many brave the treacherous Aegean-Sea route from Turkey into Greece. Once there, asylum is nearly impossible to obtain. WSJ's Matina Stevis reports.

More

Is capitalism moral?

by Steven Pearlstein

Washington Post
March 15, 2013

Careening from debt-ceiling crisis to sequestration to a looming government shutdown, the nation is caught up in a historic debate over the proper size and role of government.

That’s certainly one way to think about it. Another is that we are caught up in a historic debate over free-market capitalism. After all, if markets were making most of us better off, regulating their own excesses, guaranteeing equal opportunity and fairly dividing the economic pie, then we wouldn’t need government to take on all the things it does.

For most of the past 30 years, the world has been moving in the direction of markets. The grand experiment with communism has been thoroughly discredited, a billion people have been lifted from poverty through free-market competition, and even European socialists have given up on state ownership and the nanny state.

Here at home, large swaths of the economy have been deregulated, and tax rates have been cut. A good portion of what is left of government has been outsourced, while even education is moving toward school choice. In embracing welfare reform, Americans have acknowledged that numerous programs meant to lift up the poor instead trapped them in permanent dependency and poverty.

More

Same-Sex Marriage in Illinois: Now Is the time!

by Geoffrey R. Stone

Huffington Post
March 15, 2013

The Illinois Senate has approved legislation that will legalize marriage between same-sex couples in Illinois. The Illinois House Executive Committee has recommended passage of the legislation. Governor Quinn has said that he supports that legislation and will enthusiastically sign it into law. All that remains now is for the Illinois House to approve the legislation to make Illinois the tenth state in the nation to legalize marriage between same-sex couples.

Now is the time for Illinois to take this step. It is demanded by our nation's commitment to fairness, justice and equality. Now is the time for us all to leave behind a long and sorrowful history of hateful discrimination, fear, hostility and ignorance. Now is the time for us to live up to our own highest aspirations as Americans.

There was a time, not that long ago, when gays and lesbians in our state and in our nation were ostracized, humiliated, scorned, fired, castrated, sterilized, and jailed. They were treated as morally corrupt, mentally degenerate and genetically deformed. The only way to survive in that environment was to hide one's own identity, to pretend to be what one was not, and to find shelter deep in the closet.

Inspired by the civil rights movement, some homosexuals found the courage to claim their own identities publicly and to assert their rights to dignity, respect and equality. This met with violent reprisals, unemployment, and gross discrimination. But they persevered and set an example for others. And so we came gradually to know, initially to our shock, that our friends and neighbors, our cousins and uncles, our sons and daughters -- people we'd loved and respected -- were themselves gays and lesbians. It took extraordinary courage for them to come out and to tell us the truth, because the truth was and too often still is colored by shame and dismay.

More

Capitalism makes you happy*

Economist
March 13, 2013

The World Health Organisation has produced some fresh data on the health, or otherwise, of Europeans. We have picked out suicide rates, which have declined in most of Europe since the early 1990s except for a slight uptick since 2007, which may or may not have something to do with the onset of the financial crisis. What's more interesting, though, is the effect of the collapse of the Soviet Union on the suicide rate in the Commonwealth of Independent States (CIS)—the countries that were once members of the USSR (excluding the Baltic states). Those who disapprove of the way that market economies force people to compete with each other might point to the spike in suicide rates in the CIS after 1989 (something which may be down to different methods of data collection). Those who, like The Economist, take the opposite view will point to the marked decline in suicide as the CIS countries sloughed off one system and embraced another.

*Discuss.

Η βία, το ακραίο και οι εχθροί της δημοκρατίας

του Σωτήρη Βανδώρου

Books Press
12 Μαρτίου 2013

Η αηδία που προκαλεί η νεοναζιστική συμμορία με την κλιμάκωση των προκλήσεων της το τελευταίο διάστημα –μεταξύ άλλων, η απειλή ότι θα πετάξει έξω από παιδικούς σταθμούς βρέφη και νήπια που τυχαίνει να τα λένε Καρίμ αντί για Γιώργο ή να έχουν πιο σκούρα επιδερμίδα από τη Μαρία– συνοδεύεται από σχετική απορία, ακόμη και σύγχυση.

Γιατί η νεοναζιστική συμμορία δεν τίθεται εκτός νόμου; Γιατί, αντ’ αυτών, η δημοκρατία της παραχωρεί το βήμα, εμφανιζόμενη η ίδια ανήμπορη να την τσακίσει; Για ποιο λόγο ανέχεται να της καρφώνουν κάθε μέρα κι από μια μαχαιριά στο σώμα της; Θα διαπραγματευτώ το ζήτημα θίγοντας μία μόνον, αλλά σημαντική, όψη του ζητήματος: το πώς η μορφή που έχει πάρει ο κομματικός ανταγωνισμός δυσχεραίνει τη διαμόρφωση ομόθυμης και ουσιαστικής καταδίκης του φαινομένου και κυρίως πώς εμποδίζει τη συγκρότηση μιας κοινής στρατηγικής αντιμετώπισης των εχθρών της δημοκρατίας. Για να το δείξω αυτό θα πρέπει να εξετάσουμε όχι μόνον πώς τοποθετείται το κάθε κοινοβουλευτικό κόμμα απέναντι στη νεοναζιστική συμμορία, αλλά επιπλέον πώς τοποθετείται απέναντι στα «άκρα» και τη δημοκρατική τάξη και νομιμότητα.

Περισσότερα

Τι μπορούμε να μάθουμε από τον Τσάβες

του Ναπολέοντα Λιναρδάτου

Μπλε Μήλο
11 Μαρτίου 2013

Ο Νίκολας Μαντούρο, ο αντικαταστάτης του Ούγκο Τσάβες στην Βενεζουέλα, κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι δολοφόνησαν τον Τσάβες δίνοντας του καρκίνο. Ναι, υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ των πολιτικών τάξεων της Ελλάδας και της Βενεζουέλας.

Πριν ο Μαντούρο κατηγορήσει τις ΗΠΑ για τον θάνατο του Τσάβες, είχε κατηγορήσει αυτούς που πιθανολογούσαν τον θάνατο του Τσάβες ως «διανοητικά καθυστερημένους», «αρωστημένους με μίσος», ακροδεξιούς και πράκτορες των Αμερικάνων. Δηλαδή, ο θάνατος του Τσάβες ήταν πλεκτάνη, αλλά και αυτοί που πιθανολογούσαν ανοικτά την πλεκτάνη, ότι δηλαδή ο Τσάβες πεθαίνει, ήταν και αυτοί στην πλεκτάνη. Λογική τύπουΤσάβες.

Βέβαια η πορεία του Τσάβες δεν στηρίχθηκε στην λογική αλλά στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Να σημειώσουμε εδώ, ότι οι ΗΠΑ τυπώνοντας τα δολάρια με το τσουβάλι για να συνεχίσει να επιπλέει το φουσκωτό που λέγεται αμερικάνικη οικονομία, έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου, πρώτων υλών και γεωργικών προϊόντων.

Η πρώτη προσπάθεια του Τσάβες να πάρει την εξουσία έγινε όταν πραγματοποίησε το αποτυχημένο πραξικόπημα το 1992. Τότε οι τιμές του πετρελαίου ήταν σχετικά υψηλές και το τότε πολιτικό κατεστημένο της Βενεζουέλας είχε την ισχύ και την πολιτική νομιμοποίηση να τον απομονώσει. Έξη χρόνια μετά, το 1998, η τιμή του πετρελαίου θα βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα από την δεκαετία του 30, το πολιτικό σύστημα της Βενεζουέλας θα είναι σε βαθιά κρίση και τότε θα είναι η ευκαιρία του Τσάβες να κερδίσει την εξουσία. Θα είναι μια εξαιρετικά καλή χρονιά για τον Τσάβες μιας και από τότε η τιμή του πετρελαίου θα αρχίσει την μεγάλη άνοδο της - που θα φτάσει σε μια αύξηση μέχρι και 900%.

Περισσότερα

Why Has Liberty Flourished in the West?

by Jim Powell

Cato Policy Report
September/October 2000

Despite the claims of those who say one culture is as good as another, the West is clearly superior in at least one crucial respect: it brought liberty into the modern world, and liberty has made possible many other good things.

In this politically correct era, some intellectuals have been surprised to discover that the West is unique in this. For example, Harvard historical sociologist Orlando Patterson had started out to write a book explaining the origins of slavery, but he quickly realized that slavery was universal throughout the ancient world. The question to ask was why liberty emerged in the West and nowhere else, which became the subject of his National Book Award-winning Freedom in the Making of Western Culture (1991).

Patterson talked about slavery in ancient Mesopotamia and Egypt. Slavery was commonplace in Africa before Europeans came on the scene, and in China slaves were buried alive. Patterson discussed Cherokee Indians who enslaved the war prisoners they didn’t kill. He told of the Tupinamba tribe that, living in South America before the Europeans arrived, actually ate their slaves. Patterson wanted to know why, “after taking slavery for granted since the beginning of history, the West, in a remarkably short period of time during the late eighteenth century, redefined slavery as the greatest of evils.” He continued: “One of the major objectives…is to show that freedom was a peculiarly Western value and ideal…freedom has been the core value of Western culture throughout its history….It is the West that must be scrutinized and explained for its peculiar commitment to this value.”

When researching The Triumph of Liberty, I tried to include people from as many different countries as possible. The largest group is Americans, followed by English and French. There are three Austrians, two Dutchmen, two Italians, two Scots, a German, a Hungarian, an Irishman, a Russian, a Spaniard, a Swede, and a Swiss. Women, blacks, and Jews are well represented. I had a couple of good non-Western candidates but wasn’t able to get enough biographical material on them, so the more than 60 people I ended up with were all Westerners, and I’ve often been questioned about this.

Read the article (PDF)

           

Όχι κι οι φόροι έργο των φιλελευθέρων!

του Θανάση Μαυρίδη

Κεφάλαιο
2 Μαρτίου 2013

Οι περισσότεροι πολέμιοι του μνημονίου συμφωνούν σε δύο πράγματα: ότι το μνημόνιο ευθύνεται για κάθετι που έχει συμβεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και ότι η επιβολή φόρων είναι μία γνωστή σε όλους στρατηγική επιλογή των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι σίγουρα κοπιαστικό και πιθανότατα μάταιο να προσπαθεί κανείς να πείσει έναν εξτρεμιστή μουσουλμάνο καμικάζι να μην τραβήξει το σχοινάκι με τα εκρηκτικά, όταν έχει ήδη πάρει την απόφασή του και πιστεύει ότι η πράξη του θα τον οδηγήσει στον παράδεισο. Μεταξύ των εξτρεμιστών μουσουλμάνων και των Ελλήνων αντιμνημονιακών μπορούμε να βρούμε πολλές διαφορές, αλλά σίγουρα κι ένα κοινό: Τυφλός φανατισμός σε συνδυασμό με θεωρίες συνωμοσίας δημιουργούν ένα εκρηκτικό κι επικίνδυνο μείγμα...

Ίσως έφτασε η ώρα να ξεκαθαριστεί ότι οι φόροι έχουν τόση σχέση με τον φιλελευθερισμό όση και ένας Ερυθρός Χμερ με τη Wall Street. Είναι έννοιες τελείως διαφορετικές. Το ότι δεν βρέθηκε κάποιος για να το επισημάνει έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι Φιλελεύθεροι στην Ελλάδα είναι προστατευόμενο είδος, κάτι σαν την Καρέτα – Καρέτα.

Επίσης, αποτελεί ένα βολικό άλλοθι για όλους τους κρατιστές. Την ώρα που πετάνε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, σταματάνε για μία στιγμή κι αναρωτιούνται τι πραγματικά συμβαίνει. Την αμηχανία την διασπά το απόφθεγμα «για όλα φταίνε οι νεοφιλελεύθεροι» και συνεχίσουν έτσι την εργασία από το σημείο εκείνο που την είχαν σταματήσει.

Περισσότερα

Η αναγέννηση του φασισμού

του Στάθη Καλύβα

Καθημερινή
3 Μαρτίου 2013

Οι πρόσφατες ιταλικές εκλογές επανέφεραν στην επικαιρότητα μια τεκτονική πολιτική αλλαγή που συντελείται την τελευταία εικοσαετία: πρόκειται για τη βαθμιαία υποκατάσταση της Αριστεράς από την Ακροδεξιά ως κατεξοχήν φορέα της λαϊκής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η άνοδος της Αριστεράς στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρξε πολιτική συνέπεια της βιομηχανικής επανάστασης. Τα σοσιαλιστικά κόμματα εξέφρασαν το διπλό αίτημα της πολιτικής ενσωμάτωσης και της οικονομικής αναβάθμισης της εργατικής τάξης. Και οι δύο αυτοί στόχοι πραγματοποιήθηκαν μέσω της μεγάλης σοσιαλδημοκρατικής στροφής που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα και έλαβε την ολοκληρωμένη της μορφή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: η Αριστερά εγκατάλειψε την επανάσταση και αγκάλιασε τον καπιταλισμό, επιδιώκοντας και επιτυγχάνοντας την μεταρρύθμισή του. Αντίστοιχα αιτήματα εξέφρασαν την ίδια εποχή και τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, στο όνομα των Καθολικών εργατών. Ετσι προέκυψε το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, μια σπουδαία κατάκτηση της ανθρωπότητας. Η εργατική τάξη μετεξελίχθηκε σε μεσαία τάξη και τα σοσιαλιστικά κόμματα έγιναν κεντροαριστερά κόμματα εξουσίας. Ας συγκρατήσουμε εδώ πως η σοσιαλδημοκρατία δεν αποτέλεσε ιστορικά μιαν απλή αποδοχή του καπιταλισμού, αλλά κάτι παραπάνω: την ενίσχυσή του. Και αυτό γιατί η Αριστερά διαπίστωσε πως μόνο μια ισχυρή καπιταλιστική οικονομία μπορούσε να χρηματοδοτεί το κοινωνικό κράτος.

Το τέλος της δεκαετίας ’80 σηματοδοτεί δύο μεγάλες στροφές. Η πρώτη είναι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, με την οποία κλείνει και τυπικά μια ιστορική παρένθεση: η ταύτιση της επανάστασης με την Αριστερά. Ας μην ξεχνάμε πως στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, η επανάσταση ταυτίστηκε με πολυποίκιλα πολιτικά οράματα, όπως π.χ. με θρησκευτικές ιδεολογίες, από τον Λούθηρο ώς τον Σαΐντ Κουτμπ. Η δεύτερη στροφή είναι η παγκοσμιοποίηση, που περιλαμβάνει μια σειρά μεταβολών, από την αυξανόμενη διεθνοποίηση των εμπορικών ροών, την ενίσχυση των χρηματιστηριακών αγορών και την ορμητική είσοδο της Ασίας στον καπιταλιστικό κόσμο. Οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης υπήρξαν συνολικά θετικές γιατί συνέβαλαν στην αύξηση και τη διασπορά του παγκόσμιου πλούτου. Οπως όμως και η βιομηχανική επανάσταση, έτσι και η παγκοσμιοποίηση θέτει την ανθρωπότητα ενώπιον μεγάλων προκλήσεων. Καθώς αλλάζει η μορφή της οικονομίας και αυξάνεται ο ανταγωνισμός, κάποιοι κερδίζουν και κάποιοι χάνουν. Συγχρόνως δημιουργούνται αναντιστοιχίες ανάμεσα σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη οικονομία και ένα στάσιμο πολιτικό σύστημα. Η Ευρώπη (και η Δύση γενικότερα) θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα αν επιθυμούν να διατηρήσουν το αξιοζήλευτο επίπεδο διαβίωσης που έχουν κατακτήσει.

Περισσότερα

Ο «λαός» και η δημοκρατία

του Ανδρέα Πανταζόπουλου

Το Βήμα
3 Μαρτίου 2013

Σε συνέντευξή του στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής (24/2/2012), ο σπουδαίος ιστορικός Τσβετάν Τοντόροφ έλεγε ότι ο λαϊκισμός «προτείνει δημαγωγικές και απατηλές λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα του κόσμου». Και πρόσθετε ότι ειδικά σήμερα, απλουστεύει την πολυπλοκότητα των προβλημάτων και φορτώνει όλα τα δεινά στους ξένους, στους μετανάστες, όταν, βέβαια, θα προσθέταμε, δεν τα φορτώνει και στον «ιμπεριαλισμό», τη «νέα αποικιοκρατία», τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, κ.ο.κ.

Από την πλευρά του, ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, στην περιεκτική μελέτη του Ο νέος εθνικολαϊκισμός (που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επίκεντρο) διερευνά με συστηματικότητα τις ιδρυτικές αυταπάτες του λαϊκισμού, ακροδεξιού και ακροαριστερού, τα γνωρίσματά του: το πολεμικό του ύφος, το μανιχαϊκό του πνεύμα, τη μαγική του σκέψη (διαδίδοντας την ψευδαίσθηση ότι όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη, αρκεί να υπάρχει «πολιτική βούληση»), τα πάγια εθνοκεντρικά του μοτίβα (σε τρόπο ώστε, θα λέγαμε, ο λαϊκισμός να είναι πάντα ένας εθνικολαϊκισμός), τη συνωμοσιολογία του, τη μνησικακία του, τις ενδεχόμενες ρατσιστικές του, αντισημιτικές και ισλαμόφοβες, εκτροπές. Ο λαϊκισμός, όπως υποστηρίζει ο Ταγκιέφ, απαντάται παντού, μπορούμε να τον συναντήσουμε και στη Δεξιά και την Αριστερά. Ο λαϊκισμός μπορεί να προσκολλάται στην οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία, παίρνοντας τα χαρακτηριστικά της. Παρά τις όποιες διαφορές τους, ο δεξιός και ο αριστερός λαϊκισμός συναντώνται τουλάχιστον σε ένα σημείο: στην προγραμματική ανευθυνότητα, στην εγγενή αδιαφορία τους να προτείνουν συγκεκριμένες και εφικτές λύσεις στα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Είναι σαφές ότι η ανάδυση του λαϊκιστικών κομμάτων και κινημάτων, που παρατηρείται ιδιαίτερα σε μεταβατικές περιόδους, υποδεικνύει ένα μείζον πρόβλημα στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος: την απόσταση, την αποξένωση του λαού από τις ελίτ. Με την έννοια αυτή, ο λαϊκισμός μας δείχνει ένα μείζον πρόβλημα στη λειτουργία της δημοκρατίας, καλώντας τις δημοκρατικές δυνάμεις σε αναπροσανατολισμό, στην πλήρωση αυτού του κενού. Στην περίπτωση αυτή, ο λαϊκισμός μπορεί να λειτουργεί «θετικά», αφυπνιστικά, επισημαίνοντας τη ζωτική ανάγκη της ενσωμάτωσης του «λαού» στο πολιτικό σύστημα.

Περισσότερα

Οι πολλές όψεις του ολοκληρωτισμού

του Γιώργου Σιακαντάρη

Τα Νέα
2 Μαρτίου 2013

Το 1982 εκδόθηκε στη Βουλγαρία ένα βιβλίο με τίτλο Ο φασισμός. Συγγραφέας αυτού του βιβλίου ήταν ο φιλόσοφος Ζέλιου Ζέλεφ, ένας από τους διαφωνούντες προς το καθεστώς του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και πρώτος πρόεδρος της δημοκρατικής Βουλγαρίας. Σ’ αυτό το βιβλίο ο Ζέλεφ, με πρόσχημα την ανάλυση των στοιχείων που συνέθεταν τα τρία φασιστικά συστήματα, τον ναζισμό, τον ιταλικό φασισμό και τον φρανκισμό, επεδίωξε να δείξει στους βούλγαρους αναγνώστες πόσο κοντά ήσαν αυτά από πλευράς λειτουργίας και ιδεολογίας με τον δικό τους «κομμουνισμό». Φυσικά δεν έκανε καμία αναφορά στον κομμουνισμό και γι’ αυτό το βιβλίο πέρασε από την επιτροπή λογοκρισίας.

Το βιβλίο βγήκε σε 10.000 αντίτυπα και από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του τεράστιες ουρές σχηματίστηκαν στα βιβλιοπωλεία για να το αγοράσουν. Οι Αρχές μόλις τότε κατάλαβαν τη σημασία του βιβλίου και έσπευσαν να το αποσύρουν. Το βιβλίο συνέχισε να κυκλοφορεί παράνομα (ως σαμιζντάτ – αυτοέκδοση) και η κατοχή του αποτελούσε δείγμα αντίστασης. Η κακόμοιρη επιτροπή λογοκρισίας δεν θα είχε πάθει αυτό το κάζο, που ποιος ξέρει τι στοίχισε στα μέλη της, αν είχε διαβάσει το βιβλίο Ολοκληρωτική δικτατορία και αυταρχία (1956) του πολιτικού επιστήμονα και πρωτοπόρου στην ανάλυση της φύσης των ολοκληρωτικών καθεστώτων Καρλ Γιόακιμ Φρίντριχ και του πολύ γνωστού καθηγητή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Πολωνοαμερικανού Ζμπίγνιεφ Μπρεζίνσκι.

Το βιβλίο του Ζέλεφ ακολουθούσε πιστά τη μεθοδολογία των δύο συγγραφέων και στη βάση κάποιων κοινών χαρακτηριστικών των ολοκληρωτικών δικτατοριών εξέταζε διαφορές και ομοιότητες του κομμουνισμού με τον φασισμό, χωρίς φυσικά να αναφέρει ούτε μία φορά τον όρο κομμουνισμός.

Ο Ζέλεφ ακολούθησε το ρεύμα που πρώτοι δημιούργησαν οι συγγραφείς του παρουσιαζόμενου βιβλίου. Αυτό το έργο αποτελεί μια επιμελημένη μετάφραση στα γερμανικά της πρώτης αγγλικής έκδοσης, σε μερικά σημεία εμπλουτισμένη με νέα στοιχεία από τον Κ. Γ. Φρίντριχ. Παραμένει όμως ουσιαστικά έργο των δύο συγγραφέων, πράγμα που τονίζει στον πρόλογό του και ο ίδιος ο Φρίντριχ.

Εδώ υποστηρίζεται πως η Ολοκληρωτική Δικτατορία (ΟΔ) είναι ένα πρωτόγνωρης βίας και ατομικής καταπίεσης καθεστώς, πολύ χειρότερο απ’ ό,τι είχε γνωρίσει έως τότε η ανθρωπότητα με τη μορφή της τυραννίας, της δεσποτείας ή και των αυταρχιών του παρελθόντος.

Περισσότερα

The Holocaust Just Got More Shocking

by Eric Lichtblau

New York Times
March 1, 2013

Thirteen years ago, researchers at the United States Holocaust Memorial Museum began the grim task of documenting all the ghettos, slave labor sites, concentration camps and killing factories that the Nazis set up throughout Europe.

What they have found so far has shocked even scholars steeped in the history of the Holocaust.

The researchers have cataloged some 42,500 Nazi ghettos and camps throughout Europe, spanning German-controlled areas from France to Russia and Germany itself, during Hitler’s reign of brutality from 1933 to 1945.

The figure is so staggering that even fellow Holocaust scholars had to make sure they had heard it correctly when the lead researchers previewed their findings at an academic forum in late January at the German Historical Institute in Washington.

“The numbers are so much higher than what we originally thought,” Hartmut Berghoff, director of the institute, said in an interview after learning of the new data.

“We knew before how horrible life in the camps and ghettos was,” he said, “but the numbers are unbelievable.”

More

Harvard Economist: Legalizing Drugs Suits Ideal of American Freedom

Spiegel
March 1, 2013

Harvard University professor Jeffrey Miron has advocated the legalization of drugs for decades. In a SPIEGEL ONLINE interview, he explains why prohibition is more dangerous than selling drugs in supermarkets.

SPIEGEL: Mr. Miron, why should heroin, cocaine and marijuana be legal?

Miron: The prohibition of drugs is the worst solution for preventing abuse. Firstly, it brings about a black market that is corrupt and costs human lives. Secondly, it constrains people who wouldn't abuse drugs. Thirdly, prohibiting drugs is expensive.

SPIEGEL: How expensive?

Miron: If it legalized drugs, the United States could save $85 billion to $90 billion per year. Roughly half that is spent on the current drugs policy and half that is lost in taxes that the state could have levied on legal drugs.

SPIEGEL: On the other side of the equation, there are many people who would become addicted to drugs.

Miron: Let us assume that the consumption of drugs would increase as a result of legalization. Would that be a bad thing? If we apply the standards of economics, that is (at least partially) a good thing. Any policy that prevents me from doing what I'd like to do impairs my happiness.

SPIEGEL: Drugs lead to addiction. They impair people's happiness.

Miron: Addiction isn't the problem. Many people are addicted to caffeine and nobody worries about that. Many people are addicted to sports, beer or food. That doesn't bother the state either.

More

Σαν Φραντσίσκο των Βαλκανίων

της Ξένιας Κουναλάκη

Καθημερινή
28 Φεβρουαρίου 2013

Το στρίβειν διά του διαλόγου είναι δοκιμασμένη μέθοδος στην Ελλάδα. Οποτε θέλει κάποιος να κερδίσει λίγο χρόνο ή να αποφύγει να πάρει αποφάσεις, καταφεύγει στη δημόσια διαβούλευση. Την πεπατημένη ακολούθησε και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Αντώνης Ρουπακιώτης, απαντώντας σε ερώτηση των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ Μαρίας Γιαννακάκη και Μαρίας Ρεπούση για τη θεσμική αναγνώριση της ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου: υποσχέθηκε ότι θα ανοίξει η συζήτηση.

Με ποιους ακριβώς σκοπεύει να συνομιλήσει για το ζήτημα, δεν μας εξήγησε. Μήπως με την Ιεραρχία, που μέχρι πρότινος θεωρούσε την ομοφυλοφιλία «κουσούρι» και «κράζουσα αμαρτία»; Με το ΕΣΡ, που μοιράζει πρόστιμα όταν προβάλλονται φιλιά μεταξύ ομοφυλοφίλων ή ταινίες όπως η «Στρέλλα» στην τηλεόραση; Με τους χιουμορίστες συμβούλους του πρωθυπουργού, που καταγγέλλουν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι προστατεύει «τον κάθε Πακιστανό / Αφγανό / Σομαλό κ.λπ., gay λαθρομετανάστη, που εκτρέφει καρέτα καρέτα», ενώ αποκαλούν απαξιωτικά όσους «δεν φορούν τα παντελόνια» «ντηντήδες»;

Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί μια πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία: από το 2008 έχει θεσπιστεί μεν το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά μόνο για ζευγάρια διαφορετικού φύλου. Σε καμία άλλη από τις 22 χώρες της Ευρώπης όπου υπάρχει κάποια μορφή νομικής αναγνώρισης της συμβίωσης δεν αποκλείονται από αυτήν τα ζευγάρια ιδίου φύλου, ενώ ήδη σε οκτώ χώρες της Ευρώπης, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα της Γαλλίας, τελούνται γάμοι ομοερωτικών συντρόφων. Ακόμη και στη Γερμανία, και δη σε μια προεκλογική χρονιά, οι συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες της Αγκελα Μέρκελ εξετάζουν το ενδεχόμενο να αλλάξουν στάση στο θέμα του γάμου ομοφυλοφίλων μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που ανοίγει τον δρόμο για τις υιοθεσίες παιδιών από γκέι ζευγάρια.

Περισσότερα

Ίσως κάποτε τα παιδιά μας να μας ρωτήσουν…

του Θανάση Τριαρίδη

Protagon.gr
22 Φεβρουαρίου 2013

Ένας από τους πιο ενεργούς ακτιβιστές στο κίνημα των Αντιρρησιών Συνείδησης στην Ελλάδα, ο θεσσαλονικιός Νίκος Καρανίκας, συνελήφθη στις 20 Φεβρουαρίου 2013 και οδηγήθηκε στο Αυτόφωρο για να δικαστεί από το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης. Ο Ν. Καρανίκας (42 χρονών σήμερα) είναι αντιρρησίας συνείδησης ο οποίος από το 1995, περίοδο κατά την οποία δεν υφίστατο το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης, και διώκεται συνεχώς για το ίδιο αδίκημα (ανυποταξία). Τη στάση του αυτή την πλήρωσε με φυλάκιση και πολυάριθμες άλλες διώξεις. Το 2000 απαλλάχθηκε για την κατηγορία της ανυποταξίας από το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στις πολλές εκδοχές του μιλιταριστικού παραλογισμού που δοκιμάστηκαν απάνω του είναι και αυτή: η αίτησή του το 2000 να αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης και να εκπληρώσει εναλλακτική υπηρεσία απορρίφθηκε από το Στρατολογικό Γραφείο Βέροιας επειδή θεωρήθηκε ότι έχει υπηρετήσει «στρατιωτική θητεία» (δηλαδή: το χρόνο … φυλάκισής του στις στρατιωτικές φυλακές από τον Αύγουστο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1995 – μέχρι και το Σεπτέμβριο του 2010, πριν το νόμο 3883/2010, όσοι είχαν παρουσιαστεί έστω και για ένα λεπτό στο στρατό δεν είχαν δικαίωμα αίτησης για την εκπλήρωση εναλλακτικής υπηρεσίας).

Η χθεσινή δίωξη του Νίκου Καρανίκα είναι ένα ακόμη ράπισμα στην υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα – ράπισμα εκ μέρους του κυρίαρχου εθνικισμού και μιλιταρισμού. Ο στρατός είναι μια φονική μηχανή, είναι η εκπαίδευση του ανθρώπου στην απανθρωπιά, στο μίσος, στον φόνο, στην εξόντωση του συνανθρώπου. Και η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία είναι μια ωμή παραβίαση τουλάχιστον δεκαπέντε θεμελιακών ανθρώπινων δικαιωμάτων: ανάμεσά τους το δικαίωμα της ζωής, της ελευθερίας βούλησης, έκφρασης και πράξης, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, του αυτοπροσδιορισμού – εν τέλει, του δικαιώματος να μην είμαστε δυνάμει φονιάδες. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση καταργεί σταδιακά την υποχρεωτική θητεία (η οποία αποτελεί παρελθόν στις 21 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης) – ενώ η Ελλάδα παραμένει η πιο γνωστή χώρα στην Ε.Ε. για τις σοβαρές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης.

Περισσότερα

Αντισημιτισμός και Αριστερά

της Ξένιας Κουναλάκη

Καθημερινή
21 Φεβρουαρίου 2013

Ενας «αντισυμβατικός» Ελληνας καλλιτέχνης, ο Τζίμης Πανούσης, προωθεί τη νέα του παράσταση με έμβλημα «το άστρο του Δαβίδ με τη σβάστικα, ένα σύμβολο που εκφράζει την παγκόσμια πραγματικότητα», όπως εμφανίζεται να εξηγεί στα σχετικά ρεπορτάζ ο «Τζιμάκος». Στις συνεντεύξεις που δίνει, κάνει λόγο για «Εβραιοναζήδες» που «την έχουν κάνει πάρα πολύ καλά τη δουλειά», το γνωστό «οργανωμένο σχέδιο», το οποίο δε μας αποκαλύπτεται ακριβώς γιατί εμπίπτει στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας.

Ολα αυτά λέγονται χωρίς να κουνηθεί φύλλο, ουδείς αντιδρά για τον απροκάλυπτο αντισημιτισμό του, τη χυδαία εξίσωση Ναζί και Εβραίων και τη συνεπαγόμενη υποβάθμιση της σημασίας του Ολοκαυτώματος. Στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες θα είχαν σηκωθεί κι οι πέτρες, εδώ δεν τρέχει κάστανο. Κι αυτό επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο φορέας της άποψης ανήκει στον χώρο της εξωσυστημικής Αριστεράς, άρα δύσκολα μπορεί να κατηγορηθεί για ακροδεξιά ρητορική και διασπορά μίσους. Πρέπει πλέον να ασχοληθούμε σοβαρά με την ευκολία με την οποία διατυπώνονται τέτοιου είδους θέσεις, λόγος αντισημιτικός, ρατσιστικός, σεξιστικός, όχι μόνον χωρίς να εφαρμόζεται ο περίφημος (ανενεργός μέχρι στιγμής) νόμος περί εχθροπάθειας, αλλά ερήμην οιασδήποτε αντίδρασης από κόμματα, φορείς, κοινωνία των πολιτών. Επιπλέον, μια δεύτερη μεγάλη συζήτηση που πρέπει να ανοίξει είναι ο αντισημιτισμός και η Αριστερά στην Ελλάδα.

Περισσότερα

Armen Alchian (April 12, 1914 – February 19, 2013)

Armen A. Alchian

by Robert Higgs

Independent Institute
February 19, 2013

Arline Alchian Hoel reports that her father, Armen Alchian, “passed away peacefully in his sleep early this morning at his home in Los Angeles.” He was 98 years old.

Armen Alchian was a major figure in the economics profession for more than half a century. At UCLA, where he spent his academic career as a faculty member in the department of economics, he was a legend to generations of graduate students, who were required to take the price theory course he taught in the first year of the program. He used the Socratic method: he simply walked into the class each day and asked a student a question. From that point, the discussion went back and forth between teacher and students. Woe to any student who had arrived unprepared—and sometimes to those who had prepared. Public embarrassment was the price such students had to pay. But in the end, the students came away from the course with a healthy measure of their teacher’s mastery of applied price theory.

And master he was. Besides having a knack for making sense of countless aspects of economic and social life by viewing them as relative-price problems, Alchian helped to blaze trails toward extremely valuable improvements in microeconomic analysis by bringing into the analysis careful treatments of information, uncertainty, transaction costs, and property rights. For him, little difference existed between micro and macro; both were to be understood by using the same basic economic analysis of individual choice.

More

                      

Two Cheers for Capitalism

by Jeffrey Gedmin

Huffington Post
February 19, 2013

Since the 2008 financial crisis bashing banks, bankers and free enterprise has become de rigeur. A current exhibit at the British Museum tells "stories of mismanagement, speculative frenzy, fraud and failure" in Britain from 1700 to present day. The message is ubiquitous. The captains of finance and industry have betrayed us. Free enterprise is failing.

Long before the infamous "greed is good" Gordon Gekko from the 1987 film Wall Street, Hollywood had been churning out sinister corporate villains for decades. The idea of the greedy, exploitative capitalist-obsessing over money, bereft of empathy for his fellow human beings, became embedded in popular culture in the 19th Century. Think Dickens's Scrooge.

I think it's dangerous stuff, these caricatures. Capitalism is indeed in crisis today. We need a way forward. This requires that our gleeful bashers take a breath and back off. For this to happen, free marketeers need to step up.

More

Ο Φιλόσοφος της Ελευθερίας

του Αριστείδης Χατζή

Τα Νέα
15 Φεβρουαρίου 2013

Ο Ρόναλντ Ντουόρκιν (1931-2013), ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του δικαίου του 20ού αιώνα, πέθανε χθες από λευχαιμία στο Λονδίνο.

Ο Ντουόρκιν γεννήθηκε στο Ρόουντ Αϊλαντ των ΗΠΑ. Σπούδασε νομικά και φιλοσοφία στο Χάρβαρντ και την Οξφόρδη. Δίδαξε φιλοσοφία του δικαίου στο Yale μέχρι το 1969 όταν διαδέχθηκε τον μεγάλο φιλόσοφο Χέρμπερτ Χαρτ στην έδρα θεωρίας του δικαίου της Οξφόρδης. Το 1998 εγκατέλειψε την Οξφόρδη και συνέχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 δίδασκε ταυτόχρονα και στο Πανεπιστήμιο της Νέα Υόρκης.

Ο Ντουόρκιν ποτέ δεν αρκέστηκε στα θεωρητικά ερωτήματα που έθετε η αναλυτική φιλοσοφία του δικαίου μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Από το πρώτο του έργο (Παίρνοντας τα δικαιώματα στα σοβαρά, 1977) διαπλέκει τη φιλοσοφία του δικαίου με την πολιτική φιλοσοφία και το συνταγματικό δίκαιο. Δεν περιορίστηκε άλλωστε στην έρευνα, στη συγγραφή και στα μαθήματα στα πανεπιστήμια. Ως ένας από τους σημαντικότερους δημόσιους διανοούμενους των ΗΠΑ τα τελευταία 40 χρόνια αρθρογραφούσε συστηματικά στο New York Review of Books για θέματα της επικαιρότητας, υπερασπίζοντας πάντα με πολεμικό τρόπο αλλά και ισχυρά επιχειρήματα τα ατομικά, τα πολιτικά και τα κοινωνικά δικαιώματα.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου

Κατεβάστε το άρθρο σε PDF (όπως εκτυπώθηκε στα Νέα)

Διαβάστε τις νεκρολογίες στους New York Times, Guardian, Washington Post, Financial Times, Independent, Daily Telegraph, American Lawyer, τα κείμενα των Randy Barnett, Richard Epstein, Jim Fleming, Cass Sunstein και Lawrence Solum, ένα παλαιότερο κείμενο του Norman Barry και οπωσδήποτε το αφιέρωμα του New York Review of Books.

Διαβάστε στα ελληνικά τα άρθρα των Δημήτρη Κυρίτση, Γιάννη Μπασκόζου και Παύλου Σούρλα.

Τα σημαντικότερα έργα του Ronald Dworkin

Ελληνικές Μεταφράσεις

• Φιλελευθερισμός, Μτφ. Φιλήμων Παιονίδης. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα, 1992.
• Ισότητα: Ισότητα Ευημερίας, Ισότητα των Πόρων, Μτφ. Γρηγόρης Μολύβας. Αθήνα: Πόλις, 2006.
• Η Αυτοκρατορία του Νομου, Μτφ. Θάνος Σαμαρτζής, Αθήνα: Ευρασία, 2010.
• H Αμερικανική Δημοκρατία σε Κίνδυνο, Μτφ. Ευαγγελία Γούση, Επ. Γρηγόρης Μολύβας, Αθήνα: Πόλις 2010.
• Το Δίκαιο της Ελευθερίας: Η Ηθική Ανάγνωση του Αμερικανικού Συντάγματος, Μτφ. Χριστίνα Χαλανούλη, Επ. Γιάννης Τασόπουλος & Αλκμήνη Φωτιάδου. Αθήνα: Παπαζήσης, 2010.

ΑΡΘΡΑ 

• "Η Υπόθεση Bork: Αρχική Πρόθεση, Αντικειμενική Ερμηνεία και Πολιτικός Καιροσκοπισμός στο Συνταγματικό Δίκαιο", Μτφ. Γ. Τράντας, Το Σύνταγμα 14: 266-289 (1988)
• "Αντικειμενικότητα και Αλήθεια", Μτφ. Νάντια Κανελλοπούλου, Ισοπολιτεία 1: 15-91 (1997)
• "Τρομοκρατία και Ατομικές Ελευθερίες, Μτφ. Γιώργος Σιδερής, Ισοπολιτεία 7: 197-223 (2003)
• "Ο Rawls και το Δίκαιο", Μτφ. Δημήτρης Κυρίτσης, Ισοπολιτεία 8: 75-108 (2004).

Ευχαριστώ τον συνάδελφο και φίλο Φιλήμονα Παιονίδη για τη βοήθεια στην καταγραφή της ελληνικής βιβλιογραφίας/αρθρογραφίας του Ronald Dworkin.

Ο Δημήτρης Δημητράκος για την Ανοικτή Κοινωνία

Συζήτηση του Δημήτρη Δημητράκου με τον Δημήτρη Σκάλκο στην εκπομπή "Absolute Politics"

Amagi Radio
12 Φεβρουαρίου 2013

O Ομ. Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρης Δημητράκος συζητά για θέματα όπως ο Karl Popper και οι προϋποθέσεις της ανοικτής κοινωνίας (open society), η απομάγευση του κόσμου (Weber), ο ολοκληρωτισμός και η συλλογική στοχοθεσία, ο φόβος απέναντι στην ελευθερία, η νομοκρατία (rule of law), ο φιλελευθερισμός, ο F.A. Hayek, ο λαϊκισμός, οι θεσμοί, η κουλτούρα του διαλόγου, η διαψευσιμότητα (falsifiability), η αναθεώρηση του Συντάγματος, η προσοδοθηρία, η κοινωνική μηχανική (social engineering) και τέλος η Ελλάδα ως μιας κακής ποιότητας αλλά ανοικτή κοινωνία.

Absolute Politics -12/02/2013 by Amagiradio on Mixcloud

Εθνος ερμητικά κλειστό

του Κωστή Παπαϊωάννου

Τα Νέα
13 Φεβρουαρίου 2013

Ο ευρύς δημόσιος σχολιασμός για την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ για την ιθαγένεια των μεταναστών εστιάζεται στο ίδιο το περιεχόμενο της απόφασης αλλά και στην αποτίμηση του ρόλου τον οποίο επιφύλαξε για τον εαυτό του το δικαστήριο. Αποτολμώντας μια πρώτη προσωπική εκτίμηση, θα λέγαμε ότι η απόφαση ενδεχομένως να μη δικαιολογεί τις ουρανομήκεις ιαχές ορισμένων πολέμιων του ισχύοντος νόμου για την ιθαγένεια. Ο ενθουσιασμός τους αντιστοιχεί περισσότερο στις προηγούμενες διαρροές της απόφασης, μένει όμως να αποδειχθεί εάν θα επιβεβαιωθεί από τις επόμενες εξελίξεις για το ζήτημα της ιθαγένειας.

Η απόφαση είναι πάντως προφανέστατα αρνητική. Εμβληματική η διατύπωση του δικαστηρίου πως τα έθνη και οι λαοί «δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα», η οποία φέρεται να προϋποθέτει σωρευτικά «σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά», που θα διαταρασσόταν από «προσθήκη απροσδιορίστου αριθμού προσώπων ποικίλης προελεύσεως». Εκπλήσσει η διεκδίκηση από το δικαστήριο ενός ρόλου «υπεριστορικού σοφού γέροντα», ο οποίος υπερίπταται της ζώσας κοινωνίας και συνομιλεί απευθείας με την Ιστορία. Επιλέγει μια (στενή και πάντως συζητήσιμη, όπως κάθε άλλη) θεωρητική προσέγγιση της έννοιας του έθνους, την αναγορεύει σε αυθεντική και αυτονόητη επιχειρώντας να την αναγάγει σε συνταγματική επιταγή. Η εμφατική εμμονή στη μία και μόνη αντίληψη περί έθνους οδηγεί το δικαστήριο και σε μια ιδιότυπη πρόσληψη των σχέσεων του ατόμου με την κοινότητα. Οι γνωστοί δεσμοί (πολιτικοί, συνειδησιακοί, κοινωνικοί, νομικοί και άλλοι) που θεμελιώνουν την κοινωνική συνύπαρξη οφείλουν να υποχωρούν (προφανώς ως ατελείς σπόνδυλοι) μπροστά σε ό,τι το δικαστήριο αντιλαμβάνεται ως γνήσιους δεσμούς με το έθνος. Ετσι όμως η όλη προβληματική για την κτήση ιθαγένειας εκτοπίζεται από το πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο σε ένα άλλο πεδίο που οφείλει πρωτίστως να προκαλεί μεταφυσικό δέος και φόβο. Κυριαρχεί η έννοια της κληρονομικότητας, ως μόνης οδού που οδηγεί στη σφυρηλάτηση γνήσιων δεσμών με το έθνος, ενώ κάθε άλλη οδός μπορεί να νοείται μόνο ως εξαίρεση.

Περισσότερα

If Only We Were Swedenizing

by James Pethokoukis

National Review
February 11, 2013

In President Barack Obama’s Election Night and inaugural speeches, he made it clear there would be no centrist pivot in his second term. Forward, 51 percent of my fellow Americans, to a more egalitarian, tolerant, and communal future!

The president’s State of the Union speech on Tuesday will likely flesh out that vision as it applies to the federal budget, income inequality, and the environment. The era of Big and Getting Bigger Government is here to stay, he’ll surely admit. Higher taxes on the rich and business will be presented as a small price to pay for an expanded safety net and greater economic security. Don’t worry, middle-class Americans, the “dad of the country” — to use comedian Chris Rock’s recent description — will make it all better.

Given all that, it seems like good news that The Economist has just published a paean to Nordic-style, cozy capitalism, calling the Viking on its February 2 cover “The Next Supermodel.” After all, isn’t that what Father Obama is hell bent on accomplishing, the Swedenization of America with a supersized welfare state, confiscatory taxes, and greater income equality? The next thing you know, Michelle will be hiring Ikea to remodel the Oval Office. Out with the stuffy Resolute desk, in with the clean, modern lines of the Vika Gruvan model.

We should be so lucky. While America is moving left, Scandinavia is moving right. As The Economist points out, Scandinavia’s socialist image is badly out of date. Sweden is the largest of the Nordics and perhaps the best example of their embrace of market capitalism. Over the past 20 years, Sweden’s public spending has declined from three-quarters of GDP to just over half. Its corporate tax rate is half of America’s, its annual deficit a rounding error of just 0.3 percent of GDP.

More

Give Me Your Tired, Your Poor and Your Economists, Too

by N. Gregory Mankiw

New York Times
February 9, 2013

All the recent talk in Washington about reforming immigration policy brings to mind Pat Paulsen, the comedian who, every four years, conducted faux campaigns for president.

“All the problems we face in the United States today,” Mr. Paulsen would say, “can be traced to an unenlightened immigration policy on the part of the American Indian.”

That quip contains a deep truth. Almost all Americans today are beneficiaries of a policy that welcomed our ancestors when they arrived at the border.

As an economist, I am often surprised at the hostility that some segments of the population express toward immigration. Most members of my profession are far more receptive to it, and for three main reasons.

First, many economists, especially conservative ones, have a libertarian streak. Ever since Adam Smith taught us about the wonders of free markets and the magic of the invisible hand, we have been loath to prohibit mutually advantageous trades between consenting adults. If an American farmer wants to hire a worker to pick fruits and vegetables, the fact that the worker happens to have been born in Mexico does not seem a compelling reason to stop the transaction.

More

«Στο σκαμνί» η Ελλάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Το Βήμα
10 Φεβρουαρίου 2013

Το φαινόμενο της αστυνομικής βίας είναι εκτεταμένο και συστημικό, αναφέρουν διεθνείς οργανώσεις, νομικοί και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η ατιμωρησία των αστυνομικών οργάνων από τους ανωτέρους τους, σε συνδυασμό με την απροθυμία της Δικαιοσύνης να διερευνήσει τις καταγγελίες, έχει επιβάλει ένα καθεστώς όπου η βία αυτή θεωρείται δεδομένη. Οι υπόγειες σχέσεις της Αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή, που τον τελευταίο καιρό έχουν ενταθεί, διαχέουν την ατιμωρησία και σε ομάδες πολιτών, κάνοντας το σκηνικό όλο και πιο ζοφερό.

«Υπάρχουν πολυάριθμα περιστατικά πολιτών που έχουν κακοποιηθεί από την Αστυνομία. Από την έρευνά μας προκύπτει ότι τα προβλήματα είναι συστημικά. Μιλάμε για πρακτικές βαθιά ριζωμένες στη λειτουργία της Ελληνικής Αστυνομίας και βλέπουμε ότι υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα ατιμωρησίας. Το βασικό μοτίβο που παρατηρούμε είναι η μεταχείριση εκ μέρους των ελλήνων αστυνομικών, αλλά και των σωμάτων ασφαλείας γενικότερα, μιας δυσανάλογης και απρόκλητης βίας» αναφέρει η κυρία Μάρω Σαββοπούλου, υπεύθυνη Επικοινωνίας του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

«Το φαινόμενο άσκησης αστυνομικής βίας εναντίον ατόμων που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες, ή ανήκουν στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο είναι εξαιρετικά εκτεταμένο» σημειώνει η δικηγόρος κυρία Ιωάννα Κούρτοβικ και προσθέτει και μια τρίτη κατηγορία: «Είναι πολύ συχνά τα περιστατικά αστυνομικής βίας προς άτομα που συλλαμβάνονται για εγκλήματα ιδιαίτερα σοβαρά ή και αποτροπιαστικά, όπου δεν υπάρχει κοινωνική ευαισθησία, οπότε η άσκηση αστυνομικής βίας σε αυτές τις περιπτώσεις παρακάμπτεται σιωπηρά και μοιάζει να έχει κοινωνική συναίνεση».

Το κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι, όπως παρατηρεί η κυρία Κούρτοβικ, ότι οι δράστες αστυνομικοί «έχουν την πλήρη κάλυψη των ανωτέρων τους, γεγονός που τους δημιουργεί την αίσθηση ότι λειτουργούν σε ένα καθεστώς απόλυτης ατιμωρησίας. Αξίζει να πούμε ότι όσες φορές έχουμε τυχόν καταφέρει να ενεργοποιήσουμε τις νομικές διαδικασίες για τη δίωξη των δραστών έχουμε απογοητευθεί, γιατί υπάρχει προφανής απροθυμία των δικαστικών αρχών να ασκήσουν δίωξη εναντίον αστυνομικών οργάνων και σπανίως φθάνουν τέτοιες υποθέσεις στο ακροατήριο. Και οι ελάχιστες αυτές υποθέσεις, όταν δεν οδηγούν σε απαλλαγή ή ασήμαντες ποινές, οδηγούνται στην παραγραφή από συστηματικές καθυστερήσεις» σημειώνει η κυρία Κούρτοβικ.

Περισσότερα

Η εσχάτη πλάνη

του Σταύρου Τσακυράκη

Τα Νέα
9 Φεβρουαρίου 2013

Η απόφαση 460/2013 της Ολομέλειας του ΣτΕ για την ιθαγένεια επιβεβαίωσε τελικά τις διαρροές και έκρινε αντισυνταγματικές τις διατάξεις που επέτρεπαν την απόκτηση της ιθαγένειας από παιδιά αλλοδαπών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή από παιδιά αλλοδαπών που έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς τουλάχιστον έξι τάξεις ελληνικού σχολείου. Στην πρώτη περίπτωση ο νόμος έθετε ως προϋπόθεση και οι δύο γονείς να διαμένουν νόμιμα και μόνιμα επί τουλάχιστον πέντε συνεχή έτη, στη δεύτερη να διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με την απόφαση του Τμήματος που είχε προηγηθεί και η οποία προσήπτε στον νομοθέτη ότι δεν έθετε προϋποθέσεις που τεκμηριώνουν την ένταξη των αλλοδαπών στο ελληνικό έθνος, η απόφαση της Ολομέλειας προσάπτει τη μη τήρηση ουσιαστικών κριτηρίων τα οποία τεκμηριώνουν τον γνήσιο δεσμό αυτών προς την ελληνική κοινωνία. Θα προσπαθήσω να δείξω ότι πρόκειται για την έσχατη πλάνη, που δεν είναι πολύ καλύτερη της πρώτης.

Είναι γνωστό ότι το Σύνταγμα δεν θέτει ρητά κανέναν περιορισμό στον νομοθέτη για τις προϋποθέσεις απόκτησης ιθαγένειας. Κατά το σκεπτικό της απόφασης, ο νομοθέτης είναι μεν κατ' αρχήν ελεύθερος να προσδιορίζει τις προϋποθέσεις κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας, «υπόκειται, όμως, σε τυχόν προκύπτοντες από άλλες συνταγματικές διατάξεις και αρχές περιορισμούς». Ποιοι περιορισμοί προκύπτουν από άλλες συνταγματικές διατάξεις; Η απόφαση της Ολομέλειας επαναλαμβάνει και αυτή όλες τις διατάξεις που περιέχουν τη λέξη «έθνος», αλλά δεν προχωρεί στη σκέψη ότι αυτές απαιτούν τεκμηρίωση δεσμού του αλλοδαπού με το έθνος. Οι διατάξεις αυτές θέτουν «ελάχιστο[...] όρο[...] και όριο των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας [... την] ύπαρξη γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία.» (Στο σημείο αυτό ανθίσταμαι στον πειρασμό να σχολιάσω τις σχετικές περιγραφές για το αν το κράτος και η κοινωνία είναι ή όχι «ασπόνδυλοι οργανισμοί» ή «δημιουργήματα εφήμερα»).

Ο δεσμός λοιπόν με την ελληνική κοινωνία και το κράτος είναι αυτή τη φορά το αποφασιστικό κριτήριο. Η απόφαση βέβαια τον θέλει να είναι και «γνήσιος», χαρακτηρισμός που δεν είναι σαφές ούτε τι ακριβώς σημαίνει ούτε από πού προκύπτει. Βοηθάει όμως τους δικαστές της πλειοψηφίας να προχωρήσουν στο επόμενο αποφασιστικό βήμα: «Κατ' απόκλιση του δικαίου καταγωγής (ius sanguinis), μπορεί ο νομοθέτης να προβλέψει τρόπους απόκτησης βάσει του δικαίου εδάφους (ius solis) και περαιτέρω να θεσπίζει για τις περιπτώσεις αυτές και τυπικά κριτήρια, όπως είναι η νόμιμη παραμονή στη χώρα και η διάρκεια αυτής, αλλά θα πρέπει να τα συνδυάζει και με ουσιαστικά κριτήρια, ούτως ώστε να τεκμηριώνεται ο γνήσιος δεσμός του αλλοδαπού προς την ελληνική κοινωνία, δηλαδή η ενσωμάτωση του αλλοδαπού προς την ελληνική κοινωνία». Με απλά λόγια, ο γνήσιος δεσμός είναι κατά βάση το δίκαιο καταγωγής και οι αποκλίσεις από αυτόν επιτρέπονται μόνον αν τεκμηριώνεται παραπλήσιος δεσμός. Η συνέχεια της σκέψης είναι ότι η τεκμηρίωση ενός τέτοιου δεσμού, με τη σειρά της, προϋποθέτει εκτός από τα τυπικά κριτήρια να προβλέπονται και ουσιαστικά.

Περισσότερα