Give Me Your Tired, Your Poor and Your Economists, Too

by N. Gregory Mankiw

New York Times
February 9, 2013

All the recent talk in Washington about reforming immigration policy brings to mind Pat Paulsen, the comedian who, every four years, conducted faux campaigns for president.

“All the problems we face in the United States today,” Mr. Paulsen would say, “can be traced to an unenlightened immigration policy on the part of the American Indian.”

That quip contains a deep truth. Almost all Americans today are beneficiaries of a policy that welcomed our ancestors when they arrived at the border.

As an economist, I am often surprised at the hostility that some segments of the population express toward immigration. Most members of my profession are far more receptive to it, and for three main reasons.

First, many economists, especially conservative ones, have a libertarian streak. Ever since Adam Smith taught us about the wonders of free markets and the magic of the invisible hand, we have been loath to prohibit mutually advantageous trades between consenting adults. If an American farmer wants to hire a worker to pick fruits and vegetables, the fact that the worker happens to have been born in Mexico does not seem a compelling reason to stop the transaction.

More

«Στο σκαμνί» η Ελλάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Το Βήμα
10 Φεβρουαρίου 2013

Το φαινόμενο της αστυνομικής βίας είναι εκτεταμένο και συστημικό, αναφέρουν διεθνείς οργανώσεις, νομικοί και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η ατιμωρησία των αστυνομικών οργάνων από τους ανωτέρους τους, σε συνδυασμό με την απροθυμία της Δικαιοσύνης να διερευνήσει τις καταγγελίες, έχει επιβάλει ένα καθεστώς όπου η βία αυτή θεωρείται δεδομένη. Οι υπόγειες σχέσεις της Αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή, που τον τελευταίο καιρό έχουν ενταθεί, διαχέουν την ατιμωρησία και σε ομάδες πολιτών, κάνοντας το σκηνικό όλο και πιο ζοφερό.

«Υπάρχουν πολυάριθμα περιστατικά πολιτών που έχουν κακοποιηθεί από την Αστυνομία. Από την έρευνά μας προκύπτει ότι τα προβλήματα είναι συστημικά. Μιλάμε για πρακτικές βαθιά ριζωμένες στη λειτουργία της Ελληνικής Αστυνομίας και βλέπουμε ότι υπάρχει ένα διάχυτο κλίμα ατιμωρησίας. Το βασικό μοτίβο που παρατηρούμε είναι η μεταχείριση εκ μέρους των ελλήνων αστυνομικών, αλλά και των σωμάτων ασφαλείας γενικότερα, μιας δυσανάλογης και απρόκλητης βίας» αναφέρει η κυρία Μάρω Σαββοπούλου, υπεύθυνη Επικοινωνίας του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

«Το φαινόμενο άσκησης αστυνομικής βίας εναντίον ατόμων που ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες, ή ανήκουν στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο είναι εξαιρετικά εκτεταμένο» σημειώνει η δικηγόρος κυρία Ιωάννα Κούρτοβικ και προσθέτει και μια τρίτη κατηγορία: «Είναι πολύ συχνά τα περιστατικά αστυνομικής βίας προς άτομα που συλλαμβάνονται για εγκλήματα ιδιαίτερα σοβαρά ή και αποτροπιαστικά, όπου δεν υπάρχει κοινωνική ευαισθησία, οπότε η άσκηση αστυνομικής βίας σε αυτές τις περιπτώσεις παρακάμπτεται σιωπηρά και μοιάζει να έχει κοινωνική συναίνεση».

Το κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι, όπως παρατηρεί η κυρία Κούρτοβικ, ότι οι δράστες αστυνομικοί «έχουν την πλήρη κάλυψη των ανωτέρων τους, γεγονός που τους δημιουργεί την αίσθηση ότι λειτουργούν σε ένα καθεστώς απόλυτης ατιμωρησίας. Αξίζει να πούμε ότι όσες φορές έχουμε τυχόν καταφέρει να ενεργοποιήσουμε τις νομικές διαδικασίες για τη δίωξη των δραστών έχουμε απογοητευθεί, γιατί υπάρχει προφανής απροθυμία των δικαστικών αρχών να ασκήσουν δίωξη εναντίον αστυνομικών οργάνων και σπανίως φθάνουν τέτοιες υποθέσεις στο ακροατήριο. Και οι ελάχιστες αυτές υποθέσεις, όταν δεν οδηγούν σε απαλλαγή ή ασήμαντες ποινές, οδηγούνται στην παραγραφή από συστηματικές καθυστερήσεις» σημειώνει η κυρία Κούρτοβικ.

Περισσότερα

Η εσχάτη πλάνη

του Σταύρου Τσακυράκη

Τα Νέα
9 Φεβρουαρίου 2013

Η απόφαση 460/2013 της Ολομέλειας του ΣτΕ για την ιθαγένεια επιβεβαίωσε τελικά τις διαρροές και έκρινε αντισυνταγματικές τις διατάξεις που επέτρεπαν την απόκτηση της ιθαγένειας από παιδιά αλλοδαπών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή από παιδιά αλλοδαπών που έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς τουλάχιστον έξι τάξεις ελληνικού σχολείου. Στην πρώτη περίπτωση ο νόμος έθετε ως προϋπόθεση και οι δύο γονείς να διαμένουν νόμιμα και μόνιμα επί τουλάχιστον πέντε συνεχή έτη, στη δεύτερη να διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με την απόφαση του Τμήματος που είχε προηγηθεί και η οποία προσήπτε στον νομοθέτη ότι δεν έθετε προϋποθέσεις που τεκμηριώνουν την ένταξη των αλλοδαπών στο ελληνικό έθνος, η απόφαση της Ολομέλειας προσάπτει τη μη τήρηση ουσιαστικών κριτηρίων τα οποία τεκμηριώνουν τον γνήσιο δεσμό αυτών προς την ελληνική κοινωνία. Θα προσπαθήσω να δείξω ότι πρόκειται για την έσχατη πλάνη, που δεν είναι πολύ καλύτερη της πρώτης.

Είναι γνωστό ότι το Σύνταγμα δεν θέτει ρητά κανέναν περιορισμό στον νομοθέτη για τις προϋποθέσεις απόκτησης ιθαγένειας. Κατά το σκεπτικό της απόφασης, ο νομοθέτης είναι μεν κατ' αρχήν ελεύθερος να προσδιορίζει τις προϋποθέσεις κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας, «υπόκειται, όμως, σε τυχόν προκύπτοντες από άλλες συνταγματικές διατάξεις και αρχές περιορισμούς». Ποιοι περιορισμοί προκύπτουν από άλλες συνταγματικές διατάξεις; Η απόφαση της Ολομέλειας επαναλαμβάνει και αυτή όλες τις διατάξεις που περιέχουν τη λέξη «έθνος», αλλά δεν προχωρεί στη σκέψη ότι αυτές απαιτούν τεκμηρίωση δεσμού του αλλοδαπού με το έθνος. Οι διατάξεις αυτές θέτουν «ελάχιστο[...] όρο[...] και όριο των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας [... την] ύπαρξη γνησίου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία.» (Στο σημείο αυτό ανθίσταμαι στον πειρασμό να σχολιάσω τις σχετικές περιγραφές για το αν το κράτος και η κοινωνία είναι ή όχι «ασπόνδυλοι οργανισμοί» ή «δημιουργήματα εφήμερα»).

Ο δεσμός λοιπόν με την ελληνική κοινωνία και το κράτος είναι αυτή τη φορά το αποφασιστικό κριτήριο. Η απόφαση βέβαια τον θέλει να είναι και «γνήσιος», χαρακτηρισμός που δεν είναι σαφές ούτε τι ακριβώς σημαίνει ούτε από πού προκύπτει. Βοηθάει όμως τους δικαστές της πλειοψηφίας να προχωρήσουν στο επόμενο αποφασιστικό βήμα: «Κατ' απόκλιση του δικαίου καταγωγής (ius sanguinis), μπορεί ο νομοθέτης να προβλέψει τρόπους απόκτησης βάσει του δικαίου εδάφους (ius solis) και περαιτέρω να θεσπίζει για τις περιπτώσεις αυτές και τυπικά κριτήρια, όπως είναι η νόμιμη παραμονή στη χώρα και η διάρκεια αυτής, αλλά θα πρέπει να τα συνδυάζει και με ουσιαστικά κριτήρια, ούτως ώστε να τεκμηριώνεται ο γνήσιος δεσμός του αλλοδαπού προς την ελληνική κοινωνία, δηλαδή η ενσωμάτωση του αλλοδαπού προς την ελληνική κοινωνία». Με απλά λόγια, ο γνήσιος δεσμός είναι κατά βάση το δίκαιο καταγωγής και οι αποκλίσεις από αυτόν επιτρέπονται μόνον αν τεκμηριώνεται παραπλήσιος δεσμός. Η συνέχεια της σκέψης είναι ότι η τεκμηρίωση ενός τέτοιου δεσμού, με τη σειρά της, προϋποθέτει εκτός από τα τυπικά κριτήρια να προβλέπονται και ουσιαστικά.

Περισσότερα

Ελληνική Ιθαγένεια

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
30 Ιανουαρίου 2013

Περισσότερα

Φιλελεύθερα δαιμόνια

του Αριστείδη Χατζή

Τα Νέα
30 Ιανουαρίου 2013

Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να μετασχηματιστεί σε κόμμα εξουσίας. Η προσπάθεια αυτή έχει ενδιαφέρον καθώς αποτελεί προς το παρόν συνονθύλευμα που χωρά όχι μόνο τη ριζοσπαστική πτέρυγα της ανανεωτικής Αριστεράς αλλά και σταλινικά σταγονίδια, τα ορφανά του λαϊκιστικού ΠΑΣΟΚ, καθώς και πολλούς που (για να το πω διακριτικά) αντιμετωπίζουν τη βία με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ανάλογα με το χρώμα της. Βέβαια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που συνδέονται με ομάδες που ήταν πάντα περιθωριακές και ολιγάριθμες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον πειρασμό της πρωτόγνωρης δημοσιότητας. Η έκθεσή τους όμως εξέθεσε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως επιβεβαιώνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Αυτό κάνει το έργο της ηγετικής ομάδας του δυσκολότερο εφόσον ο μετασχηματισμός είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει τριβές, και μάλιστα σε μια περίοδο που δεν υπάρχει η πολυτέλεια της εσωστρέφειας.

Όσα γράφω στη συνέχεια δεν έχουν σκοπό να ενισχύσουν ή να υπονομεύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεδομένου ότι ο συγγραφέας αυτού του άρθρου είναι φιλελεύθερος βρίσκεται υποτίθεται απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Άρα οι απόψεις του μπορούν να θεωρηθούν εκ των προτέρων προβοκατόρικες. Εάν ο αναγνώστης το θεωρεί δεδομένο ας σταματήσει να διαβάζει - θα έχει χάσει μόνο τρία λεπτά από τη ζωή του. Εάν όμως ο αναγνώστης θεωρεί ότι είναι δυνατόν κάποιος καλόπιστα να απευθυνθεί στους ιδεολογικούς του αντιπάλους, ας συνεχίσει να διαβάζει.

Δεν θα επαναλάβω εδώ τις υποδείξεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς συμφωνώ ότι ένα κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι δημοκρατικό και ευρωπαϊκό πρέπει να λάβει απέναντι στη βία τη θέση που παραδοσιακά έλαβε η δημοκρατική Αριστερά στην Ευρώπη. Προφανώς τα στελέχη του πρέπει να μάθουν να μην αναπαράγουν, από κεκτημένη ταχύτητα, ιδέες, προτάσεις και πολιτικές που έχουν απαξιωθεί εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια. Προφανώς πρέπει να αποκαθαρθεί από τη δημαγωγία, τον λαϊκισμό, τον κρατισμό, την αμετροέπεια και τη συνωμοσιολογία.

Κανείς όμως δεν δίνει την έμφαση που χρειάζεται σε αυτά που πρέπει να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην προσπάθεια άμβλυνσης των αιχμηρών άκρων του υπάρχει κίνδυνος να εξασθενήσουν όλα όσα κάνει καλά ο ΣΥΡΙΖΑ - κι αυτά είναι αρκετά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου

Κατεβάστε το άρθρο σε PDF (όπως δημοσιεύθηκε στα Νέα)

Διαβάστε επίσης σχετικά κείμενα των Ηλία Κανέλλη, Πάσχου Μανδραβέλη και Θωμά Τσάτση και την ανακοίνωση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Ανδρέας Πετρουλάκης (Protagon, 30/1/2013)

Beacon of Liberty Amid Depression

by Jeremy Jennings

Standpoint
February 2009

Think of Paris and think of intellectuals and one is almost inevitably reminded of Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir. For good or ill, they established what it meant to be an intellectual in France. It was to embrace the myth of the Left: to be against capitalism, soft on communism and the Soviet Union, hostile towards the United States, to support the struggle against colonialism, to believe in the proletariat and in revolution. Above all, it was to display "commitment".

If this posturing exercised a near monopoly during the Cold War, its roots were clearly discernible during the interwar years. In 1927, Julien Benda published what was to become one of the most famous books of this time, La Trahison des Clercs. Benda's complaint was that intellectuals had subordinated their lofty mission "to the service of their political passions", abasing the abstract values of truth and justice before those of action. By doing nothing to resist the passions of race, class and nation, he argued, modern intellectuals had proclaimed that the intellectual function was respectable only to the extent that it pursued concrete advantage and that an intelligence disinterested in these ends was to be scorned.

The response to this plea for intellectuals to recover their vocation came in the form of Les Chiens de Garde, published by Paul Nizan, a Marxist, in 1932. "Every philosopher," Nizan wrote, "though he may consider that he does not, participates in the impure realities of the age." Thus Benda's talk of abstract verities was less a choice made by eternal man than the decision of a partisan. For Nizan, the alternative facing the intellectual was a simple one. He was either for the oppressed or for the oppressors. "If we are to betray the bourgeoisie for the sake of mankind," he wrote, "let us not be ashamed to admit that we are traitors."

As the economic depression of the 1930s worsened and the political extremes of totalitarianism came to the fore, it was this doctrine of commitment that was to prevail. A generation of young French intellectuals sought to escape from what they regarded as a crisis of civilisation. Often undecided about the relative merits of communism and fascism, they were nevertheless almost universally anti-liberal, against capitalism and critical of parliamentary democracy. Disillusionment and self-doubt were combined with an illiberal radicalism and ideological blindness. However, this was not the only response to be articulated in these troubled times. Indeed, as we ourselves face a year of mounting economic uncertainty and escalating international tension, it might be worth pausing and reflecting upon how one group of intellectuals provided a different answer to the economic crisis and moral dramas of their day.

More

Taming Leviathan

by Michael Boskin

Project Syndicate
January 27, 2013

A successful society needs effective, affordable government to perform its necessary functions well, and that includes sufficient revenue to fund those functions. But a government that grows too large, centralized, bureaucratic, and expensive substantially impairs the private economy by eroding individual initiative and responsibility; crowding out private investment, consumption, and charity; and damaging incentives with high tax rates. It also risks crowding out necessary government functions such as defense. That is today’s Europe in a nutshell, with America not far behind.

The recent death of James M. Buchanan, the father of public-choice economics, is reason to reflect on his sage warnings. Buchanan was awarded the Nobel Prize in 1986 for bringing to the study of government and the behavior of government officials the same rigorous analysis that economists had long applied to private economic decision-making. Buchanan concluded that politicians’ pursuit of self-interest inevitably leads to poor outcomes.

Buchanan’s analysis stood in marked contrast not only to Adam Smith’s dictum that the pursuit of self-interest leads, as if “by an invisible hand,” to desirable social outcomes, but also to the prevailing approach to policy analysis, which views government as a benevolent planner, implementing textbook “solutions” to market failures.

More

How Free-Market Thought Succeeded By Getting More Radical

by Brian Doherty

Reason
January 26, 2013

Angus Burgin, an historian at Johns Hopkins University, has produced a well-researched, well-written, and largely well-thought-out study. The Great Persuasion chronicles the intellectual adventures of F.A. Hayek, Milton Friedman, and the other market-supporting academics, think tankers, and businessmen who comprised the Mont Pelerin Society, founded in 1947. It also offers Burgin’s accounts of who he thinks were Pelerin's most important intellectual predecessors. The book’s only overarching flaw is that Burgin at times seems confused about what ideology his book is a history of, conflating conservatism with libertarianism. It’s a mistake I strove to correct with my 2007 book Radicals for Capitalism: A Freewheeling History of the Modern American Libertarian Movement, which reports on many of the same characters and stories as Burgin.

Burgin knows there is a distinction between the two ideologies—he mentions libertarianism a few times—but he misses the importance of the distinction in ways that complicate his efforts to link post-Pelerin developments to pre-Pelerin forebears. In many respects Hayek and especially Friedman represented something new, or at least long missing in action, under the intellectual sun. So Burgin talks about evolutions in a body of thought that are more fruitfully explained by imagining a new species inhabiting fresh ideological space. When Burgin writes of a “they”—the free-market advocates he traces from the ‘30s to now—who saw “their assumptions and arguments discreetly but decisively transformed” in the direction of greater acceptance of untramelled free markets, I’d argue that there is no “they” there; that Burgin is really telling the story of the rise of libertarianism from its ur-roots, without crediting it as such or widening out its story from Hayek and Friedman.

Burgin starts with the king of 20th century interventionist economists, John Maynard Keynes, lamenting in 1924 that the popular mind had embraced a vulgar simplification of economists’ thinking and thus believed in unrestricted free markets. (Those were the days: laissez-faire, allegedly the unconsidered prejudice of the masses.) Keynes declared laissez-faire intellectually dead among the more educated class and the economics profession, and by the end of World War II that death sentence seemed so obviously true that an international group of economists, philosophers, and businessmen who still believed in the competitive market (though even they tended to reject pure 19th-century laissez-faire) felt so embattled and lonely they create a brotherhood, the Mont Pelerin Society, to keep the flame of those ideas guttering in their professions and countries. While in and of itself the group, which met regularly to discuss and hash out ideas related to markets and liberty, did no persuading and produced no branded work, its members—especially Friedman—often identified the sense of fellowship, intellectual exchange, and connections it provided with helping cement their ideas and strengthen their intellectual work.

More

        

The Neoliberal Revolution

by Scott Sumner

Reason
February 2013

The 20th century saw two great economic revolutions: socialism and neoliberalism.

Socialist ideas were already floating around the democratic West in the early 1900s, but they gained much greater popularity after the Great Depression, which was widely seen as a failure of capitalism. One part of this shift entailed a greater role for the government in regulating or owning business enterprises. The second part involved a major expansion of social insurance programs.

Beginning in the late 1970s, there was a backlash against excessive government intervention in the economy. This neoliberal revolution involved privatization, deregulation, and cuts in marginal tax rates, but it left most social insurance programs in place.

Daniel Stedman Jones, an independent historian (and barrister) in London, has written a balanced and informative study of neoliberal thinkers such as F.A. Hayek and Milton Friedman, exploring their impact on policy making, particularly during Margaret Thatcher’s administration in the United Kingdom and Ronald Reagan’s in the United States. Jones suggests a policy revolution that began in the 1970s drew on 30 years of neoliberal research and advocacy, partly financed by businessmen hostile to Franklin Roosevelt’s New Deal policies. Although Jones is skeptical of the more radical elements of neoliberalism, he is mostly respectful of the major neoliberal figures, despite the fact that his own politics are clearly left of center.

More

The voice of public choice

Economist
January 19, 2013

A list of things that Americans judge more favourably than Congress, according to Public Policy Polling, a survey firm, includes colonoscopies, root canals, lice and France. America seems to have stumbled from economic crisis to political paralysis. That would have come as little surprise to James Buchanan, a Nobel prize-winning economist and the architect of “public-choice theory”, who died on January 9th, aged 93.

Mr Buchanan was an outlier in his field. He eschewed the profession’s embrace of complex models and maths in favour of serious reflection on political philosophy (leading some to dismiss him, wrongly, as a lightweight). A Tennessean by birth, he mistrusted north-eastern elites and spent most of his career at universities in Virginia. He challenged his profession’s casual treatment of variables such as economic cost, which he considered to be a deeply subjective matter. He adopted heterodoxies such as a 100% inheritance tax, on egalitarian grounds. Yet his greatest contribution was in the realm of political economy.

His interest in the workings of the state reflected its growing importance. From having only a minimal role in pre-industrial days, Leviathan came to control swathes of economic activity as the 20th century progressed. National-security demands were partly responsible. Government responses to market failures, from unscrupulous business practices to the trauma of the Depression, also played their part. As demands on the state grew, so too did the need to understand its behaviour.

Mr Buchanan was one of a small group of economists wondering whether the state was up to the task. Untrammelled markets may fail—by producing more pollution than society as a whole would prefer, for example. That creates the potential for welfare-improving government intervention, such as a tax on pollution. Yet there is no guarantee a state will get it right. Whether interventions are justified, Buchanan pointed out, depends on whether government officials are motivated by self-interest as well as a sense of public duty. Weighing up the pros and cons of policy choices requires an unsentimental view of government actions, a position he called “politics without romance”. In exploring this he helped create public-choice theory.

More

Η Δικαιοσύνη τυφλή, όχι γκαβή

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Protagon.gr
14 Ιανουαρίου 2013

Θα ακουστεί η διατύπωση κάπως πανηγυρική, αλλά την εννοούμε μέχρι κεραίας: την αμφιλεγόμενη τιμή της Ελλάδας του 2013 – της Ελληνικής Δημοκρατίας, των Ελλήνων, όχι της Ελληνικής Κυβέρνησης ή των οποιωνδήποτε αρχόντων … - ήρθε και έσωσε η απόφαση εκείνου του Δικαστηρίου που αθώωσε τους ξένους μετανάστες οι οποίοι απέδρασαν από κρατητήριο (της Ηγουμενίτσας, αλλά δεν έχει σημασία το συγκεκριμένο).

Γιατί; Επειδή οι συνθήκες κράτησης ήταν τόσο άθλιες, η υγιεινή απούσα, ο υπερπληθυσμός αφόρητος, οι τουαλέτες άσε καλύτερα, ώστε το Δικαστήριο έκρινε πως η ντουζίνα συνανθρώπων μας – άνθρωποι πριν από μετανάστες, ξένοι, λαθρομετανάστες ή ο,τιδήποτε! – που σηκώθηκαν και την έκαναν, είχαν επιχειρήσει απλώς να ασκήσουν ένα απλό, στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Την διαφυγή από τον εξευτελισμό. Την διεκδίκηση της ανθρώπινης οντότητάς τους.

Περισσότερα

Δες επίσης

Η Δικαιοσύνη αποδρά από τα καθιερωμένα

της Κατερίνας Κατή

Εφημερίδα των Συντακτών
13 Ιανουαρίου 2013

Απόφαση-σταθμό για την προάσπιση των δικαιωμάτων των «απόκληρων» των μεσαιωνικών μας κρατητηρίων εξέδωσε δικαστής επαρχιακής πόλης.

Απονέμοντας ουσιαστική δικαιοσύνη, ο πρόεδρος Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Ηγουμενίτσας «έγραψε» νομολογία απαλλάσσοντας δεκαεφτά αλλοδαπούς που είχαν αποδράσει από τα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηγουμενίτσας μην αντέχοντας τις απάνθρωπες, εξευτελιστικές και άκρως επικίνδυνες για ανθρώπινα όντα συνθήκες τους.

Οπως έκρινε ο πλημμελειοδίκης Αθ.Τερζούδης, οι δεκαεφτά αυτοί άνθρωποι δεν έπρεπε να κριθούν ένοχοι για «απόδραση κρατουμένου» γιατί διέπραξαν το αδίκημα ενώ βρίσκονταν σε κατάσταση ανάγκης που αποκλείει τον καταλογισμό. Ποια ήταν η κατάσταση ανάγκης; Οι συνθήκες ντροπής που εκθέτουν ανεπανόρθωτα τη σύγχρονη Ελλάδα της ευνομούμενης Δημοκρατίας μας, καθώς όχι απλώς παραβιάζουν, αλλά «τσαλαπατούν» τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία απαγορεύει την εξευτελιστική μεταχείριση ανθρώπων.

Οι δεκαεφτά μετανάστες -όπως αναφέρεται στη δικαστική απόφαση- είχαν στοιβαχθεί μαζί με τουλάχιστον άλλους 13 κρατούμενους σε έναν χώρο 15 τετραγωνικών μέτρων. Παρέμεναν εκεί, «ψυχές» πεταμένες στο πάτωμα, η μια πάνω στον άλλη, επί 24 ώρες το 24ωρο, καθώς οι δεσμοφύλακές τους δεν τους επέτρεπαν τον αυλισμό. Δεν είχαν νερό να πιουν ή να πλυθούν, ούτε καν ένα βρόμικο στρώμα να ξαπλώσουν πάνω του.

Περισσότερα

Δες επίσης

Φωτιά και γκαζάκι στους προσκυνημένους;

του Στέλιου Ν. Κάνδια

Σκάι.gr
12 Ιανουαρίου 2013

Κρούσμα 1ο: “Είσαι συντηρητικός”· με βλέμμα αυστηρό και ύφος Κωνσταντόπουλειο, η γνωστή μου με κατακεραύνωσε, εξέδωσε ετυμηγορία εντός δευτερολέπτων και έπειτα έριξε το πτωχό μου σαρκίο στην πυρά. Επρόκειτο για ανάθεμα ανάλογο αυτού που υπέστη ο Βενιζέλος (ο Ελευθέριος, όχι ο Λαγκαρντόπληκτος) από τον Αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο το 1916... Αφορμή, το προηγούμενο άρθρο μου για την ΑΣΟΕΕ και τη βίλα Αμαλία (πραγματικός πνεύμονας πολιτισμού, αν συνυπολογίσεις τους μπάφους).

Κρούσμα 2ο: Συνάδελφοι και φίλοι (δε θα τολμήσω να πω σύντροφοι...) από την “προοδευτική” πλευρά του Ρουβίκωνα εκφράζουν την οργή τους στο πεδίο των αγώνων (το Facebook) αφότου στο Βαρόμετρο της Public Issue η πλειοψηφία των ερωτηθέντων είχε το... θράσος να μην προτιμήσει το ΣΥΡΙΖΑ αλλά άλλα αντιδραστικά κόμματα με απευκταίο αποκορύφωμα τη ΝΔ. Με σεβασμό στη διαφορετική άποψη πάντα, οι εν λόγω εκτοξεύουν ένα σκασμό κοσμητικά επίθετα κατά όλων όσων είχαν την αποκοτιά να δηλώσουν ότι διαφωνούν με τον Αλέξη τον Τσίπρα και υποδειγματικά μοντέλα οργάνωσης τύπου ΑΣΟΕΕ. Και έτσι αρχίζει το στόλισμα: τι “συντηρητικούς” τους αποκαλούν, τι νοικοκυραίους (με την έννοια του μπουρζουά φιλήσυχου βλακέντιου) τους λένε, τι νενέκους τους χαρακτηρίζουν ενώ συνάμα διεκτραγωδούν τη μοίρα της Ελλάδας που (της αξίζει) να είναι αποικία, τουλάχιστον έως την... επόμενη δημοσκόπηση. “Δε θα αλλάξει ποτέ αυτός ο γ...τοπος” αποφαίνεται θυμόσοφα μέσω Facebook ένας αγανακτισμένος επαναστάτης του πληκτρολογίου και σκληρός αγωνιστής του βιντεοπαιχνιδιού Ρro Evolution Soccer (το FIFA είναι το κατεστημένο).

Και άλλα κρούσματα: “Είσαι παπαγαλάκι”, “μην κάνεις το παπαγαλάκι”, “είσαι μαριονέτα”, “σε κατευθύνουν”. Τα παραπάνω... αρκούντως αποστομωτικά, υπερεπαναστατικά και λίαν αφοριστικά επιχειρήματα εκφράζονται πολλάκις όταν κάποιοι επιχειρούν να πατρονάρουν εξ αριστερών, χωρίς να απαντούν στις δύσκολες αιτιάσεις. Εντάξει, εγώ είμαι παπαγαλάκι, κορμοράνος, δεκαοχτούρα της υποσαχάριας Αφρικής ο Τουίτι ή οποιοδήποτε άλλο πτηνό του ζωικού βασιλείου, εσύ θα μού απαντήσεις με πειστικότητα πού θα βρει το κόμμα σου τα λεφτά για να τηρήσει τις υποσχέσεις του όταν με το καλό έρθει στην εξουσία;

Περισσότερα

The tourists held by Greek police as illegal migrants

by Chloe Hadjimatheou

BBC News
January 10, 2013

Greek police have stepped up efforts to catch illegal immigrants in recent months, launching a new operation to check the papers of people who look foreign. But tourists have also been picked up in the sweeps - and at least two have been badly beaten.

When Korean backpacker Hyun Young Jung was stopped by a tall scruffy looking man speaking Greek on the street in central Athens he thought it might be some kind of scam, so he dismissed the man politely and continued on his way.

A few moments later he was stopped again, this time by a man in uniform who asked for his documents. But as a hardened traveller he was cautious.

Greece was the 16th stop in his two-year-long round-the-world trip and he'd often been warned about people dressing in fake uniforms to extract money from backpackers, so while he handed over his passport he also asked the man to show him his police ID.

Instead, Jung says, he received a punch in the face.

Within seconds, the uniformed man and his plainclothes partner - the man who had first approached Jung - had him down on the ground and were kicking him, according to the Korean.

More

Καταδίκη της Ελλάδας για παραβίαση του δικαιώματος στη θρησκευτική ελευθερία

Καθημερινή
8 Ιανουαρίου 2013

Για παραβίαση του δικαιώματος στη θρησκευτική ελευθερία, καταδικάστηκε η Ελλάδα από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επειδή την περίοδο 2009-2010 οι μάρτυρες των δικαστηρίων υποχρεώνονταν να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο.

Ανακοινώνοντας προειλημμένη του απόφαση, στην υπόθεση «Δημητράς και άλλοι κατά Ελλάδος», το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα, για παραβίαση των άρθρων 9 (θρησκευτική ελευθερία) και 13 (αποτελεσματικό ένδικο μέσο) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω της διαδικασίας καταγραφής προσωπικών στοιχείων και υποχρέωσης θρησκευτικού όρκου, κατά τα έτη 2009-2010, που καθιστούσαν υποχρεωτική για τους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων, τη δήλωση του θρησκεύματος.

Το θέμα της κατάργησης του υποχρεωτικού θρησκευτικού όρκου στα δικαστήρια, είχαν θέσει, με την προσφυγή τους, οι Παναγιώτης Δημητράς, Αντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνάς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι».

Περισσότερα

When the Iron Curtain Fell

by Frank Dikötter

Reason
January 5, 2013

Time's 1956 Man of the Year, chosen at the last minute, was an anonymous Hungarian freedom fighter. Nobody had anticipated the explosive events that saw student protesters battle Russian tanks with Molotov cocktails in the narrow, cobbled streets of Budapest. The CIA, despite its vaunted reputation for espionage, had been caught off guard. Even Soviet leader Nikita Khrushchev was taken aback when insurgents began to smash the hallowed symbols of communism, burning books, stripping red stars from buildings, and tearing down memorials from their pedestals, including the large bronze statue of Stalin in the city's main park. The KGB and the CIA were not alone in failing to read the popular mood in Eastern Europe. Hannah Arendt, who had suggested in The Origins of Totalitarianism (1949) that the victims of dictatorships acquired a "totalitarian personality," later conceded that the Hungarian Revolution had been "totally unexpected and took everybody by surprise." Arendt had come mistakenly to believe that totalitarian regimes held their populations permanently enthralled.

In Iron Curtain, the American journalist Anne Applebaum tells how the spell was shattered. She shows how Stalin and his agents set out to destroy every form of freedom in Eastern Europe after World War II yet failed to create a new Homo sovieticus. "Human beings do not acquire 'totalitarian personalities' with ease," she writes. "Even when they seem bewitched by the cult of the Leader or of the party, appearances can be deceiving. And even when it seems as if they are in full agreement with the most absurd propaganda—even if they are marching in parades, chanting slogans, singing that the party is always right—the spell can suddenly, unexpectedly, dramatically be broken."

Told with great narrative verve and backed by meticulous archival research, Applebaum begins her account with the Red Army's triumphant march to Berlin in 1945. Rape and plunder followed in its wake. Some 70,000 Soviet experts supervised the removal of what amounted to between a third and a half of eastern Germany's industrial capacity. Even bits of salvaged piping and wrecked machines were hauled off, together with works of art and antique furniture. (Marshal Zhukov was rumoured to have furnished several Moscow apartments with his personal booty.)

But the Russians were there to stay. Across Eastern Europe, future leaders known as "little Stalins" were trained in Moscow and flown in to oversee the colonization of their respective countries—Walter Ulbricht in East Germany, Bolesław Bierut in Poland, Mátyás Rákosi in Hungary. The founders of Eastern Europe's "little KGBs" disembarked from the same planes. As the Czech communist leader Klement Gottwald put it, Stalin loyalists assiduously sought how "to best make use of the experience of the Soviet Union."

With the exception of Germany, where the occupation was open for all to see, Soviet influence was carefully camouflaged. So was the pretense of democracy, as sham coalition governments were set up across the bloc. "It's quite clear—it's got to look democratic, but we must have everything in our control," Ulbricht told a young communist.

More

Have We Lost the War on Drugs?

by Gary S. Becker and Kevin M. Murphy

Wall Street Journal
January 4, 2012

President Richard Nixon declared a "war on drugs" in 1971. The expectation then was that drug trafficking in the United States could be greatly reduced in a short time through federal policing—and yet the war on drugs continues to this day. The cost has been large in terms of lives, money and the well-being of many Americans, especially the poor and less educated. By most accounts, the gains from the war have been modest at best.

The direct monetary cost to American taxpayers of the war on drugs includes spending on police, the court personnel used to try drug users and traffickers, and the guards and other resources spent on imprisoning and punishing those convicted of drug offenses. Total current spending is estimated at over $40 billion a year.

These costs don't include many other harmful effects of the war on drugs that are difficult to quantify. For example, over the past 40 years the fraction of students who have dropped out of American high schools has remained large, at about 25%. Dropout rates are not high for middle-class white children, but they are very high for black and Hispanic children living in poor neighborhoods. Many factors explain the high dropout rates, especially bad schools and weak family support. But another important factor in inner-city neighborhoods is the temptation to drop out of school in order to profit from the drug trade.

The total number of persons incarcerated in state and federal prisons in the U.S. has grown from 330,000 in 1980 to about 1.6 million today. Much of the increase in this population is directly due to the war on drugs and the severe punishment for persons convicted of drug trafficking. About 50% of the inmates in federal prisons and 20% of those in state prisons have been convicted of either selling or using drugs. The many minor drug traffickers and drug users who spend time in jail find fewer opportunities for legal employment after they get out of prison, and they develop better skills at criminal activities.

Prices of illegal drugs are pushed up whenever many drug traffickers are caught and punished harshly. The higher prices they get for drugs help compensate traffickers for the risks of being apprehended. Higher prices can discourage the demand for drugs, but they also enable some traffickers to make a lot of money if they avoid being caught, if they operate on a large enough scale, and if they can reduce competition from other traffickers. This explains why large-scale drug gangs and cartels are so profitable in the U.S., Mexico, Colombia, Brazil and other countries.

More

Athens - the EU capital city without a mosque

by Mark Lowen

BBC News
December 28, 2012

At Friday prayers and across Athens, Muslims gather in underground, cramped prayer rooms.

The makeshift facilities are illegal but this huge community faces no other option. Athens, a metropolis on the edge of the Muslim world, is one of the few EU capitals without a mosque.

Since Greece gained independence from the Ottoman Empire in 1832, no government has allowed a mosque to be built in the city. It was seen by many as "un-Greek" - out of place in a country in which much more than 90% of the population are Orthodox Christians.

But as Greece has become the main entry point for migrants to the EU, its Muslim population has swelled.

Some estimates place the number of Muslims in Athens alone at around 300,000, in a city with a population of around five million, and the clamour for an official place of prayer is growing.

"It is a very big tragedy for us Muslims that there is no mosque here," says Syed Mohammad Jamil from the Pakistan-Hellenic Society.

"Greece produced democracy and civilisation and the respect of religion - but they don't respect our Muslims to provide us with a regular, legal mosque."

More

Ελλάδα: Το τέλος του δρόμου για τους πρόσφυγες, τους αιτούντες άσυλο και τους μετανάστες

Διεθνής Αμνηστεία
Ελληνικό Τμήμα
20 Δεκεμβρίου 2012

Η σύντομη έκθεση Ελλάδα: Το τέλος του δρόμου για τους πρόσφυγες, τους αιτούντες άσυλο και τους μετανάστες καταγράφει τα εμπόδια που συναντούν οι πρόσφυγες, οι αιτούντες άσυλο και οι μετανάστες κατά την είσοδό τους στην Ελλάδα, και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μόλις βρεθούν μέσα σε αυτήν.

Διαβάστε την Έκθεση

Μάθετε περισσότερα για την Προστασία των Ανθρώπων σε Κίνηση (Διεθνής Αμνηστία)

Πολιτισμός της βαρβαρότητας

του Ηλία Κανέλλη

Τα Νέα
18 Δεκεμβρίου 2012

Τον χειμώνα του 1989-90 θυμάμαι με νοσταλγία τη στρατιωτική θητεία μου. Από το τάγμα που έδρευε στον Μανταμάδο Λέσβου, ορεινό χωριό από την πλευρά της Τουρκίας, κατεβαίναμε νυχτερινές περιπολίες στις γύρω παραλίες, κυρίως στη Σκάλα Συκαμινιάς, όπου ήταν η ακτίνα δράσης μας, για την περίπτωση που επιχειρούσαν να διεισδύσουν στην Ελλάδα τίποτα Τούρκοι να ανοίξουν την κερκόπορτα. Θυμάμαι με νοσταλγία πώς ζούσαμε την προσομοίωση πολεμικών περιπετειών, που ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα συμβούν σε εμάς. Ενιωθα περίπου όπως ο Κώστας Πρέκας στα πολεμικά παραγωγής Τζέιμς Πάρις: ήμουν ταυτόχρονα φαντάρος και η παρωδία μου - και επειδή ήμασταν καλή παρέα, όσο κράτησε το γλεντήσαμε.

Δεν ζηλεύω τους σημερινούς στρατιώτες που κάνουν τώρα τη θητεία τους σε εκείνα τα μέρη. Ούτε κι αυτοί φοβούνται πόλεμο, αλλά η δουλειά τους είναι πολύ πιο δύσκολη. Συνήθως, αυτοί υποδέχονται τους μετανάστες που, παράνομα, επιχειρούν να εισέλθουν στην ελληνική επικράτεια διά θαλάσσης από απέναντι. Και δεν τους ζηλεύω διότι είναι οδυνηρό να πρέπει να αντιμετωπίσεις με ψυχρό επαγγελματισμό, τον οποίο ενδεχομένως δεν εκπαιδεύτηκες ποτέ να επιδεικνύεις, την ανθρώπινη δυστυχία.

Και αποστρέφομαι ακόμα και την ιδέα ότι κάποιοι, στρατιώτες και πολίτες, αυτές τις ημέρες περισυνέλεγαν πτώματα ανθρώπων που χάθηκαν στα παγωμένα νερά όταν βυθίστηκε το πλοιάριο με το οποίο επιδίωκαν να περάσουν στην από δω, στην αναπαυτικότερη γι' αυτούς μεριά. Για τους ανθρώπους στον δυτικό κόσμο, και στην Ελλάδα που ανήκει στον δυτικό κόσμο, η ζωή είναι υπέρτατο δικαίωμα και υπέρτατη αξία μαζί. Κι αν είσαι λίγο τρωτός, μπροστά σε τέτοια γεγονότα οικτίρεις τον εαυτό σου που δεν μπορείς να κάνεις κάτι περισσότερο από το να θλίβεσαι.

Και ύστερα, περιπλανώμενος στο facebook, βρήκα δεκάδες, εκατοντάδες αναρτήσεις, ελλήνων χρηστών του μέσου, που επέχαιραν για τους θανάτους αυτών των ανθρώπων. Αναρτήσεις φρικτές. Μια έλεγε ότι γλιτώσαμε από μερικούς ακόμα μετανάστες! Μια άλλη θεωρούσε ότι οι άνθρωποι που έρχονταν όπως έρχονταν στην Ελλάδα θα ήταν, σε λίγο καιρό, ο στρατός για τον εξισλαμισμό της πατρίδας μας. Η λίστα συμπληρωνόταν με πολλά ακόμα βέβηλα και προσβλητικά σημειώματα - με διατυπώσεις που σε κάνουν να παγώνεις.

Περισσότερα

Hands Off Germany’s Neo-Nazi Party

by Lucian Kim

New York Times
December 18, 2012

Last Friday appeared to be a good day for German democracy. The Bundesrat, or upper house of Parliament, voted to ban the extreme-right National Democratic Party for trying to undermine the country’s constitutional order with its “anti-Semitic, racist and xenophobic stance.” The party, known by its German initials N.P.D., regrets the Nazis’ defeat in World War II, wants to take Germany out of NATO and agitates to send immigrants “home.”

Yet the Bundesrat, controlled by the opposition, is fighting the wrong fight. The chances are slim that the Constitutional Court will back the ban and rule that the N.P.D. threatens Germany’s democracy. Only two parties — West Germany’s Communist Party and the immediate successor to the Nazi Party — have ever been banned, both more than 50 years ago.

And if the N.P.D. survives, it could emerge stronger than before.

Founded in 1964, the N.P.D. was a fringe party in West Germany. After German reunification in 1990, it experienced a brief revival in the former East Germany among the young, disgruntled and unemployed. Today, it has about 6,000 members and holds seats in just two state assemblies. The N.P.D. represents about 1 percent of the electorate nationwide and has no hope of getting into Parliament.

More

Οι νέοι υμνητές του Ολοκληρωτισμού

του Παύλου Ελευθεριάδη

news247
18 Δεκεμβρίου 2012

Η πτώση του τείχους το 1989 αποκάλυψε τη γύμνια και βαρβαρότητα των κομμουνιστικών καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης. Μυθιστορήματα, ιστορικές έρευνες, μαρτυρίες και κινηματογραφικές ταινίες έχουν πλήρως περιγράψει την φύση των κομμουνιστικών δικτατοριών, τις φυλακίσεις, τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, τις διαρκείς απειλές και στερήσεις και εν τέλει την ταπείνωση των λαών που ζούσαν το όνειρο του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ως αποτέλεσμα των αποκαλύψεων αυτών, δεν υπάρχουν πια κομμουνιστές στην Ευρώπη ως υπολογίσιμη δύναμη. Κομμουνιστικά κόμματα είναι σήμερα γραφικά κατάλοιπα, αδιάφορα συνήθως στην πολιτική ζωή.

Δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο στην Ελλάδα. Διάβασα ολόκληρη την πρόσφατη Διακήρυξη του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, του κόμματος που είναι σήμερα αξιωματική αντιπολίτευση και ελπίζει σύντομα να κυβερνήσει. Το κείμενο αυτό, που υπερψηφίστηκε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στις 2 Δεκεμβρίου, είναι ένα νέο, άτεχνο και στριφνό κομμουνιστικό μανιφέστο της εποχής μας.

Η Διακήρυξη χρησιμοποιεί μια γλώσσα υψιπετή, συγκαταβατική και διδακτική. Η Διακήρυξη καλεί τον λαό σε πόλεμο με όλα τα μέσα εναντίον ενός πανίσχυρου και πανούργου εχθρού. Ο εχθρός, δηλαδή το «αυτοί» που απειλεί διαρκώς το «εμείς», είναι το «κεφάλαιο». Στην δεύτερη σελίδα της διακήρυξης ο πραγματικός ρόλος του παρουσιάζεται με τον πιο βίαιο και απειλητικό τρόπο:

Σήμερα, το παγκοσμιοποιημένο μεγάλο κεφάλαιο με τις διάφορες συνιστώσες του εξακολουθεί να εξαντλεί τα περιθώρια κερδοφορίας από τις χώρες του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», οδηγώντας τους λαούς στην πλήρη εξαθλίωση και προξενώντας τα μεγάλα ρεύματα της οικονομικής μετανάστευσης. Οι τοπικοί πόλεμοι εξαπλώνονται, νέοι εξαπολύονται, οι εστίες έντασης πολλαπλασιάζονται και στους οικονομικούς μετανάστες προστίθενται οι μετανάστες-πρόσφυγες, θύματα των πολέμων. (σ. 2)

Περισσότερα

Africa's Entrepreneurial Challenge: If I Can't Fire You, I Can't Hire You

by Magatte Wade

Forbes
December 12, 2012

Last month the Israeli delegation sponsored a UN resolution on entrepreneurship, the first UN resolution ever devoted to entrepreneurship. It’s about time! For decades now many people have acknowledged that most job creation comes from the growth of small and medium-sized businesses (SMEs), and of course all SMEs were first entrepreneurial start-ups.

Jim Clifton, the CEO of Gallup, summarizes the major finding of the first Gallup world poll, taken in 2007: “From all Gallup’s data, which have been gathered from asking the whole world questions on virtually everything, the most profound finding is this: The primary will of the world is no longer about peace or freedom or even democracy; it is not about having a family, and it is neither about God nor about owning a home or land. The will of the world is first and foremost to have a good job.”

It is that simple: People everywhere want jobs.

Clifton goes on to acknowledge that entrepreneurs and SMEs create most jobs.

For me, it is much more personal. Every time I go back to Senegal, I’m reminded of the thousands of young people lying at the bottom of the ocean, serving as fish food. Every year thousands of young Senegalese, mostly young men, get into small fishing boats and attempt to cross the ocean to get to Spain. They go not in order to party – they go to get jobs, so they can send money back to their families. I work as an entrepreneur so that I can create jobs back home in Senegal, so that more of our young people will no longer need to take the chance of crossing the ocean in their fishing boats.

More

Αντιστροφή λογικής και δικαιωμάτων

του Πάσχου Μανδραβέλη

Καθημερινή
8 Δεκεμβρίου 2012

Σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει ένα πολίτη να μετακινηθεί σε δημόσιο χώρο όπου και όπως αυτός θέλει. Μόνο η αστυνομία, αλλά και αυτή (διά νόμου) πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή της. Ο περιορισμός αυτός μπορεί να κριθεί από τη Δικαιοσύνη.

Στην Ελλάδα, ο δημοσιογράφος κ. Ηλίας Κανέλλης προπηλακίστηκε από τάγματα εφόδου με κόκκινες σημαίες επειδή θέλησε να εισέλθει από την κεντρική είσοδο στο κτίριο της εφημερίδας Τα Νέα, όπου εργάζεται. Αφού προπηλακίστηκε από όσους διαμαρτύρονταν για την απόλυση ενός υπαλλήλου του συγκροτήματος, ο δημοσιογράφος κατήγγειλε το γεγονός.

Η απάντηση του πρωταγωνιστή της υπόθεσης ήταν να καταγγείλει τον κ. Κανέλλη ότι... επιτέθηκε σε καμιά πενηνταριά νοματαίους!

Πιο σημαντικό είναι το σκεπτικό της καταγγελίας. «Το σωματείο μου», γράφει ο πρωταγωνιστής, «για συμβολικούς λόγους και μόνο έκλεισε (πιαστήκαμε αλυσίδες που λέμε) την κεντρική είσοδο του ΔΟΛ (Μιχαλακοπούλου 80), ενώ ενημερώναμε για το μικρό αυτό διάστημα της μιας ώρας που συμβολικά, όπως προείπα, τους εργαζόμενους ότι μπορούν να εισέλθουν στο κτήριο από τη διπλανή πόρτα στη γωνία επί της οδού Παπαδιαμαντοπούλου η οποία απέχει μόλις 20 ή 30 μέτρα το πολύ!!!» (η σύνταξη και τα τρία θαυμαστικά είναι του κειμένου).

Σωστά! Αμ η άλλη –η Ρόζα Παρκς, ντε...– δεν μπορούσε να κάτσει στις πίσω θέσεις του λεωφορείου στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα για να μη μπούμε στη φασαρία του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων στις ΗΠΑ; Οι μπροστινές θέσεις (των λευκών) από τις πίσω (των μαύρων) απείχαν «2 ή 3 μέτρα το πολύ!!!». Γιατί επέμενε να κινείται και να κάθεται όπου ήθελε; Ετσι κι αλλιώς, ο διαχωρισμός με την ταμπέλα «white only» ήταν «για συμβολικούς λόγους και μόνο». Στη δουλειά της θα πήγαινε όπου κι αν καθόταν.

Περισσότερα

Migrants in Greece held in shocking conditions

Reuters
December 3, 2012

Migrants in Greece face shocking conditions in detention centers and deepening hostility on the streets as the country goes through its worst economic crisis since World War Two, a top U.N. official said on Monday.

Many of the 130,000 mostly African and Asian migrants trying to enter Europe via Greece each year go short of food, heating and hot water, including children, said the U.N. Special Rapporteur on the human rights of migrants, Francois Crepeau.

Conditions were poor in most of the 11 detention centers he visited. In one, the Venna centre in Rodopi near the Turkish border, beds were concrete slabs, the toilets were filthy and there was no light, he said.

"These are places where I wouldn't want to spend more than an hour. These are shocking places," said Crepeau.

More

"Ανοιχτοί στις αγορές!"

του Τάκη Μίχα

Protagon.gr
1 Δεκεμβρίου 2012

Εχτές το πρωί έπινα τον φρέσκο βελούδινο βουνήσιο καφέ μου στην Τa Pe Gate και μελετούσα τα μεσαία σύμφωνα στην Σανσκριτική (παρεμπιπτόντως 1 ευρώ το φλιτζάνι, ασύγκριτα καλύτερος από το άθλιο μαυροζούμι που πουλάνε σε τριπλάσια τιμή οι απατεώνες στο Κολωνάκι). Δίπλα μου καθόταν ένα ζευγάρι νεαρών Κινέζων γύρω στα τριάντα. Σε κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι η κινεζούλα, με την γνωστή χαριτωμένη αδιαφορία για δυτικές ευλάβειες όπως «ιδιωτικός χώρος», είχε σχεδόν σκαρφαλώσει στην πλάτη μου για να δει τι διαβάζω. Πιάσαμε λοιπόν την συζήτηση και μετά τα τυπικά όπως “Greece many problems”(που πια έχει γίνει το διεθνές «καλημέρα») και τα συνακόλουθα “lazy civil servants” και “tea money”(διαφθορά), μού είπαν ότι ζουν στην πόλη Γουανκσού της Κίνας. Τούς ρώτησα λοιπόν πώς είναι η πόλη τους. «Ανοιχτή στις αγορές!» απάντησε θριαμβευτικά το αγόρι. “Open to markets!” επανέλαβε με ένα πλατύ χαμόγελο. Έμεινα άφωνoς. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι πού υποψιαζόμουν πάντοτε: Ότι το τρένο έχει χαθεί οριστικά όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά πιθανώς και για την Ευρώπη.

Αλήθεια πόσοι Έλληνες από την Τρίπολη, την Πάτρα, την Πρέβεζα, την Κομοτηνή, την Λάρισα θα απαντούσαν σε ένα ανάλογο ερώτημα με τον ίδιο τρόπο; Υποθέτω κανένας. Θα απαντούσαν εκθειάζοντας πιθανώς την φύση, τις παραλίες, πιθανώς την αρχιτεκτονική ή τον τρόπο ζωής –αλλά το άνοιγμα στις διεθνείς αγορές; Κανείς φυσικά. Ακόμα και άτομα προερχόμενα από τόπους των οποίων η επιβίωση εξαρτάται άμεσα από την διεθνή οικονομία-όπως η Μύκονος ή η Σαντορίνη-δεν θα απαντούσαν με τον τρόπο που απάντησε το κινεζόπουλο.

Πολλοί αναλυτές και ιστορικοί έχουν τονίσει την σημασία της γλώσσας στην διαμόρφωση της εικόνας του κόσμου και τις συνάδουσες οικονομικές πρακτικές. Έτσι έχουν παρατηρήσει πχ ότι η άνοδος του καπιταλισμού στην Αγγλία τον 18ο αιώνα συμπίπτει με μία αλλαγή στην αντίληψη για τον «έμπορο»: Από εκεί που το εισόδημα από την οικονομική συναλλαγή (το εμπόριο) θεωρείτο καταφρονητέο (το μόνο «σωστό» εισόδημα ήταν από ενοικίαση Γής η από κάποια βασιλική αργομισθία) ξαφνικά γίνεται αποδεκτό. Ο έμπορος αίφνης γίνεται τακτικός επισκέπτης στα «καλά σαλόνια» και περιζήτητος γαμπρός. Η σημασιολογία της λέξης «έμπορος» αρχίζει να χάνει την αρνητική της χροιά στην λογοτεχνία.

Περισσότερα

Ώστε, βία, λοιπόν...

του Ηλία Κανέλλη

Τα Νέα
16 Νοεμβρίου 2012

Ως γνωστόν, στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία. Και επίσης ως γνωστόν, στις δημοκρατίες υπάρχει ελευθερία της έκφρασης, ελευθερία διακίνησης των ιδεών, ελευθερία του συνέρχεσθαι, ελευθερία στην εργασία... Στην Ελλάδα μπορείς να περπατάς ελεύθερος, να πηγαίνεις ελεύθερα όπου γουστάρεις, να συναντάς όποιον επιθυμείς - αρκεί να μη διαπράττεις ή να μην έχεις διαπράξει παρανομίες...

Είναι όμως έτσι; Κι αν δεν είναι, μήπως έχουμε δημοκρατία υπό προϋποθέσεις; Ποιες είναι αυτές; Ας δούμε μερικές:

- Αν είσαι μετανάστης, έστω και νόμιμος, δεν πρέπει να μοιάζεις με μετανάστη όταν κινείσαι στον δρόμο, αλλιώς υπάρχει φόβος να σ' την πέσει η Χρυσή Αυγή. Κι αν είσαι μετανάστης κι έχεις μαγαζί...

- Αν είσαι ξένος στην Ελλάδα, δεν πρέπει να το δείχνεις - καλό θα είναι να μη μιλάς δημοσίως κι ακόμα καλύτερα να φοράς έναν μπερέ αν είσαι πολύ ξανθός, διότι μπορεί να συναντήσεις κατά τύχη κανέναν εκπρόσωπο του αντιμνημονιακού μετώπου (που, ως γνωστόν, αρχίζει πολύ δεξιά και τελειώνει πολύ αριστερά).

- Αν είσαι εργαζόμενος και επιμένεις να εργάζεσαι ενώ το σωματείο σου έχει κηρύξει απεργία, μην τολμήσεις να επικαλεστείς το δικαίωμα του πολίτη στην εργασία.

- Αν είσαι καθηγητής στο πανεπιστήμιο, απόφυγε να υπερασπίσεις όχι τον νόμο αλλά ούτε τις απόψεις σου. Χθες ήταν ένα γιαούρτι, σήμερα ίσως είναι μια γροθιά, κάθε ημέρα ένα πηλοφόρι κι ένα μυστρί θα περιμένουν να σε χτίσουν στο στενό γραφείο σου.

- Αν είσαι φοιτητής και έχεις συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις, πρόσεξε μήπως συναντήσεις άλλους φοιτητές που δεν έχουν απόψεις όμοιες με τις δικές σου.

- Αν διεκδικείς το δικαίωμά σου να εκφράζεις δημοσίως την άποψή σου για όσα συμβαίνουν και επιπλέον δεν είσαι πεπεισμένος ότι οι ξένοι έρχονται να σε υποδουλώσουν, μην τολμήσεις να συναντηθείς με πρόσωπα ή ομάδες που διαφωνούν μαζί σου - ούτε ακόμα κι αν είσαι δρομέας Μαραθωνίου...

Περισσότερα

Ακαδημαϊκή ελευθερία σε Ελλάδα και Τουρκία

των Ιωάννη Ν. Γρηγοριάδη και Αντώνη Kαμάρα

Καθημερινή
16 Νοεμβρίου 2012

Η παρεμπόδιση από οργανωμένες μειοψηφίες των εκλογών για την επιλογή των Συμβουλίων Διοίκησης των πανεπιστημίων και ΤΕΙ υπογραμμίζει ξανά τη διαχρονική υπονόμευση της ακαδημαϊκής ελευθερίας στη χώρα μας. Η υπονόμευση αυτή έχει αποκτήσει τέτοια έκταση, ώστε, όπως διαπιστώσαμε σε σχετική μελέτη, από τη δεκαετία του ’80 η ακαδημαϊκή ελευθερία στην Τουρκία σημείωσε μεγαλύτερη πρόοδο απ’ ό,τι στην Ελλάδα. Πώς εξηγείται αυτό σε μια χώρα της οποίας το δημοκρατικό καθεστώς υπολείπεται ακόμη του ελληνικού;

Στην Ελλάδα η έννοια του ασύλου σε συνδυασμό με τη συμμετοχή των φοιτητικών οργανώσεων στις εκλογές των πανεπιστημιακών αρχών δημιούργησε μια ισχυρή προσοδοθηρική συμμαχία που υπονόμευσε την ακαδημαϊκή ελευθερία. Συγκροτήθηκε από φοιτητικές οργανώσεις και μέλη του διδακτικού προσωπικού που επιθυμούσαν την απόκτηση διοικητικής εξουσίας. Οι φοιτητικές οργανώσεις αντλούσαν δύναμη διαπραγματευόμενες την ελάφρυνση του διδακτικού προγράμματος, καθώς και την αλλοίωση της βαθμολογίας «προς όφελος» των πελατών-υποστηρικτών τους, αναιρώντας έτσι βασική συνιστώσα της ακαδημαϊκής ελευθερίας: την άνευ έξωθεν πιέσεων δυνατότητα του ακαδημαϊκού δασκάλου να καθορίσει το διδακτικό του έργο. Οι πανεπιστημιακοί που αποκτούσαν διοικητική εξουσία προσφέροντας εξυπηρετήσεις στις φοιτητικές οργανώσεις, αποκτούσαν κύρος δυσανάλογο της ερευνητικής και διδακτικής τους ικανότητας, δυνατότητα να καθορίσουν την ανέλιξη των συναδέλφων τους και ευκαιρίες για προσωπικό πλουτισμό μέσω καταχρηστικών πρακτικών. Το άσυλο υποστήριζε αυτή τη συμμαχία, ενοχοποιώντας ή και παρεμποδίζοντας την άσκηση ελέγχου και την ανάσχεση των παραπάνω πρακτικών από την πολιτεία και τα θεσμοθετημένα όργανά της. Το άσυλο, όμως, υπονόμευε ακόμη περισσότερο την ακαδημαϊκή ελευθερία, επιτρέποντας τη βίαιη παρεμπόδιση διαλέξεων και συνεδρίων με θεματολογία μη αρεστή σε ομάδες φοιτητών που ανήκαν σε νεολαίες ή στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό» χώρο.

Στην Τουρκία το στρατιωτικό καθεστώς του 1980-1983, στην προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα αποπολιτικοποιημένο και προσανατολισμένο προς την οικονομία πανεπιστήμιο, έδωσε τη δυνατότητα σε μεγάλες και πιστές στο καθεστώς επιχειρηματικές οικογένειες να ιδρύσουν ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια. Αρχικός σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν τεχνοκρατικές ελίτ και να λειτουργήσουν ως αντίπαλον δέος στο δημόσιο πανεπιστήμιο που οι Τούρκοι στρατοκράτες θεωρούσαν ιδεολογικά αφερέγγυο. Συν τω χρόνω, επήλθε διάσταση αντίληψης μεταξύ του στρατιωτικού κατεστημένου και της τουρκικής επιχειρηματικής τάξης όσον αφορά τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας, στον οποίο στηριζόταν και η ευρωπαϊκή προοπτική της γείτονος. Αυτή επέτρεψε τη σύναψη συμμαχίας μεταξύ των προοδευτικών και φιλελεύθερων μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας της Τουρκίας και των ιδρυτών των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ετσι δημιουργήθηκε μια κρίσιμη μάζα ΑΕΙ όπου εδραιώθηκε η ακαδημαϊκή ελευθερία και ο πλουραλισμός. Εκεί κατέστη δυνατή η αμφισβήτηση κεμαλικών θεσφάτων σε θέματα όπως το Aρμενικό, οι μειονότητες, οι σχέσεις θρησκείας και πολιτικής. Παράλληλα, τα πανεπιστήμια αυτά διευκόλυναν τον επαναπατρισμό κορυφαίων Τούρκων ακαδημαϊκών του εξωτερικού, παρέχοντας τις αναγκαίες υποδομές για την απρόσκοπτη συνέχιση του διδακτικού και ερευνητικού τους έργου.

Περισσότερα

Storming the Greek Academy

by Aristides N. Hatzis

Wall Street Journal
November 15, 2012

On Monday, the 1,891 faculty members of the University of Athens woke up to an unpleasant surprise. They didn't have access to their email accounts, and they couldn't connect to the web, not even from their offices. The university's entire electronic communications system was down.

The breakdown was not the result of technical difficulties. The faculty was deliberately isolated by a fringe leftist group that occupied the university's computer center and shut down the servers. The aim was to obstruct electronic voting in the election of a new governing body for the university.

Why such an extreme reaction to a university election? The story is one of entrenched interests reacting violently to change—all too typical of today's Greece.

Higher education in Greece is provided only by the government. Private universities, even nonprofit ones, are prohibited under the Greek constitution. This monopoly has led to a higher-education system that, like the Greek political system, is crippled by statism, cronyism, nepotism, corruption and inefficiency. Faculty members seeking to better their university have had to deal with decaying infrastructure, political patronage, minimal research funding and humiliatingly low salaries—and that was before the euro-zone crisis hit.

More

Read a related article (in Greek)

The Granger Collection, New York

Το πανεπιστήμιο υπό ομηρεία

του Αριστείδη Χατζή

Τα Νέα
14 Νοεμβρίου 2012

Το κείμενο που διαβάζετε δεν το έστειλα στα ΝΕΑ από την ηλεκτρονική μου διεύθυνση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπως συνήθως, αλλά από μία εναλλακτική διεύθυνση που διαθέτω στο Gmail. Ο λόγος; Από τη Δευτέρα 12/11 το πρωί το Κέντρο Λειτουργίας και Διαχείρισης Δικτύου του Πανεπιστημίου Αθηνών τελεί υπό κατάληψη από μια μικρή ομάδα αγνώστων που κρατάει ηλεκτρονικά όμηρο ολόκληρο το Πανεπιστήμιο (συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημιακών κλινικών).

Η αιτία αυτής της ιδιόμορφης ομηρείας, όπως σε κάθε ομηρεία, είναι η διεκδίκηση λύτρων. Ο βασικός στόχος της κατάληψης είναι η παρεμπόδιση των εσωτερικών εκλογών στο ίδρυμα. Στις εκλογές αυτές τα 1.891 μέλη ΔΕΠ (οι καθηγήτριες και οι καθηγητές δηλαδή) του Πανεπιστημίου Αθηνών θα ψηφίζαμε για να εκλέξουμε τα εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις των νόμων Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου.

Γιατί οι εισβολείς δεν θέλουν να γίνουν οι εκλογές; Διότι διαφωνούν με τον νόμο και θεωρούν ότι δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Αλλά δεν τους αρκεί η διαφωνία. Είναι αποφασισμένοι να εμποδίσουν όλους όσοι έχουν διαφορετική άποψη και επιθυμούν να την εκφράσουν. Η ίδια ομάδα εμπόδισε ήδη με τη βία τις δύο απόπειρες για κανονική ψηφοφορία στο Πανεπιστήμιο, καταλαμβάνοντας το κτίριο όπου είχαν στηθεί οι κάλπες και «απαγορεύοντας» στην εφορευτική επιτροπή να τις διεξαγάγει και στους εκλογείς να ψηφίσουν.

Το ίδιο έγινε σε πολλά άλλα ελληνικά πανεπιστήμια - σχεδόν πουθενά οι εκλογές δεν έγιναν ομαλά. Ομως ευτυχώς υπάρχει η τεχνολογία, που απ' ό,τι φαίνεται μεταξύ των άλλων σου παρέχει και εναλλακτικές δυνατότητες αντιμετώπισης των τραμπουκισμών. Τα περισσότερα πανεπιστήμια έκαναν ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό! Τα ποσοστά συμμετοχής ξεπέρασαν αυτά των εθνικών εκλογών, καθώς κυμάνθηκαν από 75% έως και 96%!

Το ράπισμα που δέχτηκαν οι βίαιες μειοψηφίες και η φασιστική συμπεριφορά τους ήταν ηχηρό! Οχι μόνο δεν δικαιούνται πλέον να δηλώνουν ψευδώς ότι εκπροσωπούν την πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά επιπλέον δεν μπορούν να αποκρύψουν ότι το μοναδικό μέσο άσκησης επιρροής που διαθέτουν είναι η ωμή βία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου


Κατεβάστε το άρθρο σε PDF (όπως δημοσιεύθηκε στα Νέα)

Διαβάστε ένα ακόμη άρθρο μου για το ίδιο θέμα που δημοσιεύθηκε στην Wall Street Journal

Here Comes the Groom: Andrew Sullivan’s landmark 1989 essay making a conservative case for gay marriage

by Andrew Sullivan

Slate
November 9, 2012

In 1989, most Americans had never even heard of gay marriage, and certainly couldn’t conceive that it would one day be legalized by popular vote. That year, Andrew Sullivan wrote a landmark essay for the New Republic, “Here Comes the Groom: A (Conservative) Case for Gay Marriage.” Sullivan’s essay is one of the most important magazine articles of recent decades. His argument, which he went on to elaborate in his books Virtually Normal and Same-Sex Marriage and in later essays, is that marriage for gays would “foster social cohesion, emotional security, and economic prudence.” Sullivan’s conservative case would eventually become the intellectual and moral foundation of the campaigns to legalize gay marriage. Sullivan gave Slate permission to reprint his New Republic essay in full.

Last month in New York, a court ruled that a gay lover had the right to stay in his deceased partner's rent-control apartment because the lover qualified as a member of the deceased's family. The ruling deftly annoyed almost everybody. Conservatives saw judicial activism in favor of gay rent control: three reasons to be appalled. Chastened liberals (such as the New York Times editorial page), while endorsing the recognition of gay relationships, also worried about the abuse of already stretched entitlements that the ruling threatened. What neither side quite contemplated is that they both might be right, and that the way to tackle the issue of unconventional relationships in conventional society is to try something both more radical and more conservative than putting courts in the business of deciding what is and is not a family. That alternative is the legalization of civil gay marriage.

The New York rent-control case did not go anywhere near that far, which is the problem. The rent-control regulations merely stipulated that a "family" member had the right to remain in the apartment. The judge ruled that to all intents and purposes a gay lover is part of his lover's family, inasmuch as a "family" merely means an interwoven social life, emotional commitment, and some level of financial interdependence.

It's principle now well established around the country. Several cities have "domestic partnership" laws, which allow relationships that do not fit into the category of heterosexual marriage to be registered with the city and qualify for benefits that up till now have been reserved for straight married couples. San Francisco, Berkeley, Madison, and Los Angeles all have legislation, as does the politically correct Washington, D.C., suburb, Takoma Park. In these cities, a variety of interpersonal arrangements qualify for health insurance, bereavement leave, insurance, annuity and pension rights, housing rights (such as rent-control apartments), adoption and inheritance rights. Eventually, accordng to gay lobby groups, the aim is to include federal income tax and veterans' benefits as well. A recent case even involved the right to use a family member's accumulated frequent-flier points. Gays are not the only beneficiaries; heterosexual "live-togethers" also qualify.

More

Ποια αυγή ξημερώνει στο πανεπιστήμιο

του Νίκου Μαραντζίδη

Καθημερινή
4 Νοεμβρίου 2012

Η βίαιη διάλυση των εκλογών για τα συμβούλια διοίκησης των πανεπιστημίων από ομάδες της άκρας και εξτρεμιστικής αριστεράς τις προηγούμενες μέρες αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Εκατοντάδες περιστατικά οργανωμένης και συστηματικής βίας καταγράφονται εδώ και χρόνια: καταλήψεις, κτίσιμο καθηγητικών γραφείων, εγκλεισμός και ομηρία καθηγητών, εκτεταμένες υλικές καταστροφές, ξυλοδαρμοί, εισβολές σε συνεδριάσεις των οργάνων διοίκησης, διακοπή μαθημάτων, συνεδρίων ή ομιλιών, δημόσια διαπόμπευση ανθρώπων, ύβρεις και προπηλακισμοί. Τι περισσότερο θα ήθελε κανείς για να διαπιστώσει πως η πραγματικότητα που ζούμε στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ζοφερή και διολισθαίνει προς ανεξέλεγκτες καταστάσεις;

Πάντως, η τραγωδία που ζούμε στην εκπαίδευση δείχνει να μην συγκινεί πλέον την κοινή γνώμη. Ενώ, για παράδειγμα, η βίαιη παρεμπόδιση μιας θεατρικής παράστασης συσπείρωσε, ορθά, όλους όσοι ευαισθητοποιούνται σε θέματα ελευθερίας έκφρασης, η βία στα πανεπιστήμια τείνει να αφήνει αδιάφορο πολύ κόσμο. Δυστυχώς, τόσο ως κοινωνία όσο και ως ακαδημαϊκή κοινότητα έχουμε συνηθίσει αυτήν την κατάσταση, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην ξενίζει κανέναν πλέον το γεγονός πως το πανεπιστήμιο έχει μετατραπεί σε χώρο εκτεταμένης βίας και ανομίας.

Η συστηματική χρήση της βίας έχει συντελέσει στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας «φινλανδοποίησης» στη συμπεριφορά των καθηγητών των ΑΕΙ. Επικρατεί, δηλαδή ένα πλαίσιο σχέσεων στο οποίο, προκειμένου να κατευνάσει την επιθετική και ανομική συμπεριφορά του ισχυρότερου (βίαιες ομάδες), ο ασθενέστερος (καθηγητές και συλλογικά όργανα) αντιδρά συνήθως με πνεύμα υποτέλειας. Πρόκειται για μια κατάσταση που προκύπτει αναμφίβολα από ένα σύνδρομο φόβου και ανασφάλειας του ασθενέστερου, που τον οδηγεί στην πεποίθηση πως με την πολιτική του κατευνασμού μπορεί κάτι να κερδίσει. Ουσιαστικά, έτσι, ο ισχυρός επιβάλλει τη θέλησή του χωρίς καν να ασκήσει βία, καθώς αρκεί απλώς η επίκλησή της, ή ακόμη χειρότερα, η φυσική παρουσία του στον χώρο, ώστε να αποτρέψει κάθε δεύτερη σκέψη.

Πρόκειται για την απόλυτη επιτυχία του τρομοκράτη. Πολλοί καθηγητές αλλά και οι θεσμοί διοίκησης των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έχουν τόσο πολύ εσωτερικεύσει την οργανωμένη βία των μικρών ομάδων, που συμπεριφέρονται έναντί τους ως υποτελείς, παραδομένοι εκ των προτέρων στις όποιες εξωφρενικές απαιτήσεις τους.

Περισσότερα

Chinese No Longer Bow to Autocratic Rule

Spiegel
November 2, 2012

The time of autocratic rule has passed for China's Communist Party. At one time it was understood that the people would obey, and everyone would get rich in return. But economic success will no longer suffice. Now the Chinese are demanding freedom and security too.

There wasn't a word to be found in China last week about the story that had splashed across headlines for several days everywhere else in the world. Not a single mention was afforded the $2.7 billion (€2 billion) that the New York Times reported has been amassed by the family of outgoing Prime Minister Wen Jiabao during his time in office.

But there was a brief blurb in the "Quotable" section on page two of the state-run China Daily News that quoted Ma Yun, chairman of the China's largest e-commerce company, the Alibaba Group, saying: "A person should never try to possess both money and political power. ... The two things, when brought together, are like detonating dynamite."

Ma was reportedly commenting on a book named after a 19th century business tycoon, if anyone wants to believe that. In reality, the quotation highlights how even journalists bullied by the state are finding ways to skirt censorship and speak the truth -- and get the last word in on a prime minister they have had to praise for 10 long years before he retires.

It also shows how difficult it will be for the new leadership to continue ruling China as its predecessors have done. On Nov. 8, two days after the United States presidential election, the 18th national congress of the Communist Party begins. The fourth generation, to which Wen Jiabao and President Hu Jintao belong, will be succeeded by the fifth generation of new Prime Minister Li Keqiang and President Xi Jinping.

According to the party's plan, the change of power will remain within the unspoken contract that Mao Zedong made with the people over 60 years ago, and his successor Deng Xiaoping rewrote 20 years ago: We rule, you obey -- and we'll all get rich together, some sooner than others. In 10 years the sixth generation will take over, and in 20 years, the seventh generation will do the same.

More